Accueil / แฟนตาซี / ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู / ตอนที่11เลือดไหลออกจากทวารทั้ง8

Partager

ตอนที่11เลือดไหลออกจากทวารทั้ง8

last update Date de publication: 2025-12-12 11:42:34

“เรื่องเวทย์หยั่งรู้คงแพร่ออกไปทั่ววังหลวงแล้วฝ่าบาทจะต้องบังคับให้องค์หญิงสะกดเวทย์ไว้แน่ๆ เจ้าค่ะ” มีมี่ถอนหายใจรอบที่ร้อย

ห้องทรงอักษร

“อย่างนั้นหรือนาง นางมีเวทย์ประหลาดอย่างนั้นหรือ เจ้าเคยได้ยินไหมอ๋องหรง” ฉีก้านพูดจบก็คีบเครื่องเสวยใส่ปากเคี้ยวงับๆ อย่างอารมณ์ดี อวี่หนิงคีบเนื้อกุ้งที่แกะวางให้อย่างเอาใจ

“ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงเรียบเฉย

“อือประหลาดจริง มันก็จริงอยู่เจ้าไม่เคยเข้าใกล้นางนี่เจ้าสิบสอง เลยไม่รู้ว่านางมีเวทย์ประหลาดแบบนี้”

ลู่เหวินหันไปอมยิ้มเสียอีกทางจะไม่เคยอย่างไรยามที่องค์หญิงเก้าจะแทงท่านอ๋องท่านอ๋องก็ลากองค์หญิงเข้าไปแทงคืน ไม่สิ เมื่อสองคืนที่ผ่านมาก็ไม่รู้ได้แทงกันหรือเปล่าจะเรียกว่าใกล้หรืออะไรดี

“พ่ะย่ะค่ะ” ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

“แล้วข้าควรทำอย่างไร”

“ฝ่าบาทเพฮะก็ควรจะเข้าไปพูดคุยกับพระสนมก่อนดีไหมเพฮะ”

“พระสนมอะไรกัน นางยังไม่ยอมถวายตัวเสด็จพ่อก็จะแต่งตั้งนางแล้วหรือ รอให้นางถวายตัวก่อนค่อยเรียกนางว่าพระสนม แบบนี้เสด็จพ่อก็ขาดทุนสิ” คนที่ไม่อยากให้ใครมาแย่งความรักจากพ่อไป

อวี่หนิงขัดขึ้นขันทีอาวุโสยิ้มเจื่อนๆ

“เพฮะไม่พระสนม เพฮะต่อไปไม่กล้าเรียกแล้วเพฮะ เอาจริงๆ ฝ่าบาทก็ควรเข้าไปพูดคุยกับนางก่อนว่าหากจะถวายตัวมีวิธีแก้ไขหรือล้างเวทย์หยั่งรู้ของนางไหม หรือไม่ฝ่าบาทก็ควรจะเข้าไปแตะตัวนาง”

“บังอาจเจ้าอยากให้ข้าตายหรือ ดีคืนนี้ข้าจะให้กงกงไปแตะตัวนางให้ข้าดู”

“อะอะไม่เพฮะข้าน้อยฉันผิดไปแล้ว”

“อืมมมคราวหลังห้ามพูดอะไรแบบนี้อีกจำไว้”

ขันทีอาวุโสประสานมือถอยออกไป

“นางงดงามเหมือนในภาพวาดไหม”

ยื่นภาพวาดที่เก็บไว้ในอกเสื้ออย่างดีให้อ๋องหรงดู

“พ่ะย่ะค่ะ” ภาพวาดที่ไม่สมจริงอ๋องหรงอยากจะบอกว่าตัวจริงสวยกว่าร้อยเท่าพันเท่า

“ข้าอยากพบนางอยากเห็นนางอยากครอบครองนาง กงกงบัญชาออกไปใครสามารถล้างเวทย์หยั่งรู้ได้ ข้าฉีก้านปูนบำเหน็จให้อย่างงาม”

อ๋องหรงถอนหายใจยาว นางโป้ปดจะโป้ปดได้กี่น้ำไม่นานฉีก้านจะต้องจับได้

“คืนนี้ข้าจะไปดูหน้านางเสียหน่อยและจะลองปลอบโยนนางให้นางยอมรับข้าเหมือนที่ยอมรับนางกำนัลข้างกายนาง”

จวนของอ๋องหรง ที่เงียบเหงาทว่าเรียบง่ายราวกับปุถุชน

“พ่อบุญธรรมท่าน …..เอ่อหาทางช่วยองค์หญิงเก้าได้หรือยัง”

“มองไม่เห็นทาง ข้าประเมินนางแล้วนางไม่ได้ธรรมดาสามารถล่อหลอกคนในวังหลวงและฝ่าบาทให้เชื่อเรื่องเวทย์หยั่งรู้นั่นได้แนบเนียน”

ลู่เหวินถอนหายใจ

“ล่อหลอกอย่างไรกัน มิใช่องค์หญิงนางมีเวทย์หยั่งรู้นั่นจริงๆ หรอกหรือ”

“เจ้าเชื่อที่นางพูดหรือไร”

“ชะเชื่อขอรับพ่อบุญธรรมนางดูน่าเชื่อถือและคำพูดนางบางคำเชื่อถือได้อย่างยิ่งนางไม่เคยโป้ปดอย่างเรื่องที่นางพูดถึงเรื่องยุ่งยากที่พ่อบุญธรรมต้องเผชิญต่อจากนี้เห็นไหมเล่าพูดยังไม่ทันขาดคำทั้งบุตรีขุนนางกรมคลังทั้งองค์หญิงสามเข้ามาพัวพันแล้วยังเรื่องที่ฝ่าบาทให้ดูแลห้องเก็บตำรานั่นอีก ล้วนแต่ยุ่งยาก”

“อืมมมจะยุ่งยากก็เรื่องของนางนั่นล่ะที่ข้าอดห่วงไม่ได้ แต่ที่นางพูดทั้งหมดล้วนโป้ปดข้ากับนาง เคย..เคย นอนร่วมแท่นนอนหากนางมีเวทย์หยั่งรู้ที่เป็นภัยจริงข้าคงตายไปแล้ว”

ลู่เหวินอมยิ้ม

“หากเวทย์หยั่งรู้นั่นจะทำร้ายพ่อบุญธรรมก็คงจะตายใช่ไหม บางทีข้าว่าวิธีล้างเวทย์นั่น…ก็คือการที่….ทั้งสองหรือใครคนใดคนหนึ่งมีใจปฏิพัทธ์แล้วเต็มใจแนบชิดกันก็ได้นะขอรับ”

“หุบปากไม่มีทางเป็นได้”

“ลองดูไหมขอรับพ่อบุญธรรม จะต้องลองพิสูจน์เรื่องนี้ดีไหมขอรับ” อ๋องหรงยกมือขึ้นดีดไปที่หน้าผากของลู่เหวินอย่างแรง

“ไม่ตลก นางกำลังจะเป็นสนมของฝ่าบาทคิดว่าต้องห้ามหรือไม่นางเป็นหญิงต้องห้าม”

ลู่เหวินยิ้มแหย๋ๆ

“แล้วพ่อบุญธรรมท่านจะช่วยนางได้อย่างไรกัน”

“เจ้าประเมินนางต่ำไปนางเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว เรื่องนี้อาจง่ายดายสำหรับนางไม่ควรเป็นข้าที่เข้าไปยุ่งวุ่นวายมิฉะนั้นชีวิตข้าคงจะยุ่งยากเหมือนที่นางทำนายไว้”

ลู่เหวินส่ายหน้าไปมา

“ท่านทำใจได้หรือ ท่านปล่อยมือได้ หรือไม่คิดถึงช่วงเวลาสองคืนที่ท่านกับนางแนบชิดกอดรัดบนแท่นนอนหรือไร พ่อบุญธรรมท่านยอมปล่อยมือยอมให้นางถวายตัวหรือไร”

“หุบปากข้าบอกกี่ครั้งกันว่านางกับข้าไม่ได้มีอะไรกันแค่เพียงบังเอิญ และเจ้าคิดว่าลำพังข้าอ๋องหรงจะเอาอะไรไปต่อกรกับฝ่าบาท”

“พ่อบุญธรรมข้า ลู่เหวินผิดหวังในตัวท่านจริงๆ ท่านจะไม่ไปช่วยองค์หญิงเอ่อถัวจริงๆ ใช่ไหม”

“ไม่ไป”

“ดีขอรับข้าน้อยจะหาทางช่วยองค์หญิงเก้าด้วยตัวเองท่านพ่อบุญธรรมท่านใจดำที่สุด” ลู่เหวินประสานมือก้าวขาจากไป

ตำหนักเหมยฮวาที่บัดนี้ห้อยโคมไฟระย้าราวกับกำลังจะมีงานมงคลไม้ดอกถูกยกมาวางข้างทางเดินที่ฉีก้านกำลังจะเดินผ่านในค่ำคืนนี้ องครักษ์ประจำตามจุดต่างๆ อารักขาแน่นหนา

กลิ่นกำยานหอมผ่อนคลายในห้องของมีมี่

ซูเอ่อปิดประตูลงเบาๆ หลังจากที่ชะโงกหน้าออกไปมองด้านนอก

“ใกล้ได้เวลาแล้วเจ้าค่ะองค์หญิง เหล่าองครักษ์ประจำจุดแล้ว ฝ่าบาทคงกำลังเสด็จมาที่นี่ เอ่อ ซูเอ่อบังอาจพูด”

“ว่ามาข้ากำลังฟังอยู่”

มีมี่นั่งแต่งหน้าให้ขอบตาคลำหม่นแสงราวกับคนที่ผ่านการร้องไห้มา

“เอ่อ หากว่า หากว่าองค์หญิงจะปล่อยเวทย์นั่นที่ไม่รู้ว่าร้ายแรงแค่ไหนเพราะซูเอ่อก็ไม่เคยเห็นมันมาก่อน หากจะปล่อยก็ควรจะยั้งมือเจ้าค่ะโดยเฉพาะกับฝ่าบาทเพราะเราอยู่ในที่ของเขาและนี่คือตำหนักเหมยฮวา ไม่มีทางหนีรอดแม้แต่จะก้าวออกไปก็ไม่อาจองค์หญิงเจ้าขา อย่าวู่วามนะเจ้าคะ”

มีมี่ยิ้ม

“ข้ารักเจ้าซูเอ่อ” ลุกขึ้นผลักซูเอ่อออกไปข้างนอกห้อง

ปิดประตูทันที

“องค์หญิง องค์หญิงเจ้าขาอย่าทำแบบนี้เจ้าค่ะทุกอย่างมีทางออกอย่าทำแบบนี้เจ้าค่ะ”

ซูเอ่อเขย่าประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนกทั้งตกใจและหวาดกลัว

ใครสองคนที่แอบที่เงามืด ลุกลี้ลุกลนอีกคนกำลังจะปรากฏตัวแต่ถูกอีกคนรั้งตัวไว้

“พ่อบุญธรรมใจเย็นก่อนขอรับ” ลู่เหวินดึงตัวคนที่บอกว่าไม่มาช่วยไว้ อีกคนขยับหน้ากากด้วยความเคยชิน

“ปึงๆๆๆ”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่69จบบริบูรณ์

    อ๋องหรงยืนอยู่หน้าจวน ตรวจดูแผนที่ เสบียง อาวุธ และม้าศึก ลู่เหวินกำลังนับหีบสัมภาระ"ท่านพ่อบุญธรรม ทุกอย่างพร้อมแล้วขอรับ"อ๋องหรงพยักหน้า"อีกไม่กี่วันเราจะออกเดินทาง"สายตาของเขาเหลือบมองไปทางเรือนด้านใน มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว...ส่วนมีมี่...นางนอนเหยียดยาวอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ในสวน มือหนึ่งถือผลท้อ อีกมือโบกพัดไปมาระบบนอนพุงกางอยู่บนโต๊ะข้างๆ มีมี่กัดผลท้อคำหนึ่งแล้วถอนหายใจ"ในที่สุดก็สงบสักที"ระบบหัวเราะคิกคัก"นายหญิงเจ้าคะ""หือ""ข้าน้อยมีข่าวดี"มีมี่ลุกพรวด"อะไร"ระบบยิ้มกว้างจนตาหยี"ภารกิจหลักจบแล้ว แต่..."มีมี่หรี่ตา"แต่อะไร"ระบบยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว"การเดินทางของท่านกับอ๋องหรง...เพิ่งเริ่มต้นเจ้าค่ะ"มีมี่ถึงกับเอาพัดตีหน้าผากตัวเอง"ข้ารู้อยู่แล้วว่ามันต้องมีต่อ"อ๋องหรงยืนอยู่ข้างม้าศึก พลางตรวจดูอานม้าเป็นครั้งสุดท้าย ลู่เหวินกำลังขนเสบียงขึ้นรถม้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบหลังศึกใหญ่ผ่านพ้นมีมี่เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายเขา นางเงยหน้ามองร่างสูง ก่อนเอ่ยถามเบาๆ"ท่านจะไปจริงหรือ"อ๋องหรงหันมายิ้มอ่อน"อืม"มีมี่เม้มปาก"แล้วข้าเล่า"อ๋องหรงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อน

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่68บทสรุป2

    เสียงเหล็กปะทะเหล็กดังกังวานไปทั่วลานตำหนักฉีก้านในสภาพคลุ้มคลั่งเหวี่ยงกระบี่เข้าใส่อ๋องหรงอย่างดุดันเคร้งอ๋องหรงรับกระบี่ไว้ได้เพียงครู่เดียว แต่บาดแผลจากการศึกก่อนหน้านี้ทำให้แรงเริ่มถดถอย ฉีก้านฉวยจังหวะนั้นฟันกระบี่ลงมาเต็มแรงฉัวะคมกระบี่เฉือนเข้าที่สีข้างของอ๋องหรงอย่างจัง"อึก"ร่างสูงเสียหลัก ล้มลงกระแทกพื้นหิน เลือดค่อยๆไหลซึมเปื้อนอาภรณ์สีเข้ม"ท่านอ๋อง"ใต้เท้าหวังร้องลั่น ฉีก้านหอบหายใจหนัก ดวงตาแดงก่ำ ยกกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะ"ตายเสีย"ในเสี้ยวอึดใจนั้น กระบี่อีกเล่มพุ่งเข้าปะทะอย่างรุนแรงอ๋องเฉวียนควบม้ามาถึงพอดี กระโดดลงจากหลังม้าแล้วแทงกระบี่สวนเข้าใส่ฉีก้านทันที"พอได้แล้ว"ฉีก้านหันกลับมาแทบไม่ทันแต่แล้ว...ร่างหนึ่งกลับวิ่งพรวดเข้ามาขวางระหว่างทั้งสองคน"เสด็จพ่อ"เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมกันกับคมกระบี่ฉึกปลายกระบี่ของอ๋องเฉวียนแทงทะลุเกราะทหารตรงหน้า อ๋องเฉวียนเบิกตากว้างสัมผัสได้ว่ากระบี่ของตนแทงถูกใครบางคนร่างในชุดทหารค่อยๆทรุดลงหมวกเหล็กกลิ้งตกกับพื้น เส้นผมยาวสีดำสยายออกมา"อ...อวีหนิง"อ๋องเฉวียนหน้าเปลี่ยนสีทันทีฉีก้านตัวแข็งทื่อ"หนิงเอ๋อร์"เลือดสีแดงสดไ

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่67บทสรุป

    "ของมันแน่อยู่แล้วเสด็จพ่อมอบบัลลังก์ให้ข้าทุกอย่างมีราชโองการและตราประทับชัดเจนใต้เท้าหวังคือพยาน"น้ำเสียงเขาสงบนิ่งจนน่ากลัวเขาหันมองใต้เท้าหวังใต้เท้าหวังพยักหน้าช้าๆ ฉีก้านกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นชัด"พยานหรือ หึ แล้วที่ข้ามอบตำแหน่งกรมคลังให้เจ้าเล่า หวังหยวน"“ก็แค่เศษเสี้ยวของทั้งหมดที่ฝ่าบาทมี คืนบัลลังก์มาเสีย ท่านก็รู้ว่าฮ่องเต้องค์ก่อนมอบบัลลังก์ให้ท่านอ๋องเหตุใดต้องแย่งชิง”ฉีก้านหัวเราะเย็นยะเยือกก่อนตวาดออกมาด้วยความคับแค้นทั้งหมดในชีวิต"ก็เพราะอ๋องหรงอย่างเจ้ามันอ่อนแอ ปลวกเปียกไร้น้ำยาบัลลังก์นี้จึงควรเป็นของข้าตั้งแต่แรก"ดวงตาของฉีก้านเต็มไปด้วยความเคียดแค้น"เสด็จพ่อเลือกคนผิด คนอย่างเจ้าจะปกครองใต้หล้าได้อย่างไร"อ๋องหรงนิ่งเงียบไม่มีแม้แต่ความโกรธท่าทีสงบนั้นยิ่งทำให้ฉีก้านแทบคลั่ง"เจ้ารู้หรือไม่ ข้าต้องดิ้นรนแค่ไหนต้องเหยียบคนมากมายเท่าใด ทุ่มเทแค่ไหนที่ผ่านมาเพื่อซื้อใจเหล่าขุนนาง แต่เสด็จพ่อกลับมองไม่เห็นมัน เพราะไม่มีใครเคยมองเห็นข้า"ฉีก้านหัวเราะเสียงแหบอ๋องหรงมองเขานิ่งก่อนจะพูดออกมาช้าๆ"แต่เจ้ากลับเลือกกลายเป็นคนแบบที่ตัวเองเกลียด"ฉีก้านชะงักอ๋องหรง

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่66กำลังจะจบ

    อ๋องเฉวียนชะงักสายตามองอวีหนิงที่หายไปไกลแล้วด้วยความหงุดหงิดใจ"หวังว่าเจ้าจะไม่สร้างเรื่อง และปลอดภัย"แล้วหันกลับไปนำทัพต่อทันทีส่วนอีกด้าน อวีหนิงยังคงควบม้าตามอ๋องหรงไปสุดแรงใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นแม้ ภายในตำหนักฮองเฮาเต็มไปด้วยความโกลาหล ขันทีและนางกำนัลต่างวิ่งวุ่นเก็บทรัพย์สินล้ำค่าใส่หีบไม้ เสียงตะโกนสั่งการดังระงมไปทั่วด้านนอก เสียงกลองศึกใกล้เข้ามาเรื่อยๆฉีก้านในชุดมังกรสีดำก้าวเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน"เร็วเข้า"เขาตวาดใส่เหล่าขันที"เตรียมรถม้าเดี๋ยวนี้"ฮองเฮาฟางซินที่กำลังรื้อหีบเครื่องประดับด้วยความร้อนรน รีบหันกลับมา"ฝ่าบาท"ฉีก้านเดินเข้ามาจับมือนางทันที"เราต้องออกจากวังตอนนี้"แต่เพราะความรีบร้อน ฟางซินกลับทำปิ่นปักผมเล่มหนึ่งตกลงบนพื้นเสียงดังกรุ๊งฉีก้านชะงักสายตามองปิ่นนั้นนิ่งปิ่นหยกสีครามสลักอักษรคำว่า จวิ้นสีหน้าของฉีก้านเปลี่ยนไปทันที“ปิ่นอันนี้” ปิ่นที่มีมี่เคยบอกว่าเก็บไว้ห่างๆ ตัวดวงตาค่อยๆ เย็นเยียบ"นี่คือของใคร บอกข้ามา "ฟางซินหน้าเปลี่ยนสี รีบคว้าปิ่นมากำไว้แน่น“บอกข้ามา ของสิ่งนี้เป็นของใคร”ยังไม่ทันตอบ เสียง

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่65องค์หญิงสามหายไป

    มีมี่แทบอยากเขกหัวมัน"ข้าก็เห็นอยู่ว่านางหายไปแล้วจะมาพูดทำไมหึ"นางรีบเดินออกจากกระโจมทันที สายตามองไปรอบค่ายทหารที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทหารเดินสวนกันไปมา เสียงฝีเท้ากับเสียงอาวุธดังระงมมีมี่คว้าแขนทหารคนหนึ่งไว้"เห็นองค์หญิงสามหรือไม่"ทหารรีบส่ายหน้า"ไม่ขอรับ"นางปล่อยมือทันที ก่อนจะเริ่มใจไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ"หรือว่านางจะโดนจับ หรือว่านางจะ ซ่อนตัว หรือว่า…."ระบบรีบส่ายหน้ารัว"ไม่น่าใช่เจ้าค่ะ แล้วจะไปไหน"มีมี่กัดปากแน่นก่อนจะชะงักเมื่อเหลือบเห็นบางอย่างใต้เตียงนอนของอวีหนิง มีผ้าเส้นหนึ่งโผล่ออกมานางรีบเดินกลับเข้าไป ดึงมันออกมาทันทีเป็นผ้าคาดเอวของทหารมีมี่นิ่งระบบค่อยๆ เบิกตากว้าง"หรือว่า แน่แล้วเจ้าค่ะ"ทั้งสองหันมองหน้ากันพร้อมกันมีมี่ร้องลั่น"นางแอบปลอมตัวออกไปแล้วแน่ๆ"ระบบยกมือกุมหัว"แย่แล้วเจ้าค่ะบทนางรองของนางออาจส่งบทให้นางตาย"มีมี่รีบหันตัวออกจากกระโจมทันที"ม้าอยู่ไหน"สีหน้านางเริ่มร้อนใจจริงๆ"อวี่หนิงองค์หญิงสามคนนั้นไม่เคยอยู่เฉยๆ ได้เลยจริงๆ"มีมี่ยืนกอดอกอยู่หน้ากระโจม สีหน้าปวดหัวอย่างที่สุด ระบบลอยวนรอบตัวนางพลางหัวเราะคิกคัก"เจ้าค่ะ ตามบทแล้วองค์

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่65อวีหนิง

    อ๋องหรงขมวดคิ้วนิดๆ"นิยายอะไรอีก"มีมี่หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาดวงตาที่เคยขี้เล่นกลับจริงจังขึ้นเล็กน้อย"ชนะหรือแพ้ก็ช่างเถอะ ขอแค่กลับมาอย่างปลอดภัยอย่าให้ข้ารอเก้ออย่าให้ข้าต้องอยู่คนเดียว"มีมี่พูดช้าๆ"ท่านต้องกลับมา"อ๋องหรงชะงักไปเล็กน้อยมีมี่เม้มปาก ก่อนจะพูดต่อ"ข้าไม่ชอบรอใครนะ แล้วก็ไม่ชอบที่ต้องอยู่คนเดียวนานๆ"ดวงตาคมของอ๋องหรงอ่อนลงทันทีเขายกมือขึ้นลูบศีรษะของมีมี่อย่างแผ่วเบา"ได้ข้าจะกลับมา"เสียงนั้นนุ่มลงกว่าทุกครั้งมีมี่พยายามยิ้มแม้ในใจจะหวั่นอย่างบอกไม่ถูก อ๋องหรงโน้มตัวลงช้าๆ ก่อนจะแตะจูบเบาๆ ที่หน้าผากนางสัมผัสนั้นอ่อนโยนจนหัวใจสั่นไหว"รอข้าคนดี"พูดจบ เขาก็ดึงบังเหียนม้า หันกลับเข้าสู่แนวทัพทันทีมีมี่ยืนนิ่งมองแผ่นหลังของเขาจนร่างสูงค่อยๆ หายไปท่ามกลางกองทัพและเสียงศึกระบบที่ลอยอยู่ข้างๆ ยกมือปาดน้ำตาปลอมๆ"โอ๊ย บทพระเอกออกศึกนี่มันดีจริงๆ เจ้าค่ะ"มีมี่สูดจมูกเบาๆ ก่อนจะพึมพำ"ท่าน ต้องกลับมาจริงๆ นะ" อวีหนิงนั่งยองๆ อยู่หลังกองลังไม้ภายในค่ายทหาร มือเล็กรีบจับหมวกเหล็กใบใหญ่ครอบลงบนศีรษะจนแทบปิดตา เกราะเหล็กหนักอึ้งถูกสวมทับบนร่างบางอย่างทุลักทุเล

  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่ข้าไม่รู้

    ยามดึกในห้องลับเงียบงัน อวี่หนิงนอนหลับสนิทอยู่บนแท่นนอน ผ้าห่มเลื่อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจแผ่วเบา มีมี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะ เตรียมร่างอักษรแก้เบื่อ แต่ปลายพู่กันกลับวาดเส้นโค้งไปมาโดยไม่รู้ตัว ภาพใบหน้าคนผู้หนึ่งค่อยๆ ปรากฏบนกระดาษ นางชะงักเล็กน้อยแล้วเม้มปากแน่นเสียงฝีเท้าเบามาหยุดด้านหลังอ๋องหรงเด

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่45ให้ข้าได้ลองเหอะ

    ทันทีที่บรรยากาศผ่อนคลายลง เสียงคุ้นหูก็ดังแทรกขึ้นข้างหูมีมี่อย่างร่าเริง ระบบลอยวนเหนือศีรษะทำท่าปรบมือปุ ๆ ใบหน้ายิ้มกว้างแทบปิดไม่อยู่"แท่นแท๊นนน นายหญิงเจ้าขา รับไปหนึ่งโอกาสพลังพิเศษเจ้าค่ะ"มีมี่กะพริบตาปริบ ๆ"อะไรอีก"ระบบยิ้มร่า ตัวโยกไปมาอย่างภูมิใจ"เพราะนายหญิงเล่นได้สมบทบาทของนางรองที

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-01
  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่37พิสูจน์

    มีมี่ในร่างของอ๋องหรงที่บัดนี้ผ่านเทเลพอตมายืนตรงหน้าองค์หญิงสามอวี่หนิง ความสง่างามในท่าทางของสะท้อนออกมาอย่างชัดเจนเลียนแบบท่าทางได้สมจริงที่สุดฮ่าาาานึกขำแต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความระมัดระวัง อวี่หนิงที่อยู่ในห้องขังผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย แต่ยังคงมีประกายแห่ง

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-28
  • ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู   ตอนที่36อ๋องหรงที่ยิ้มยาก

    อ๋องหรงนอนหลับอยู่บนแท่นนอนด้านซ้าย ใบหน้าของเขาค่อยๆ ผ่อนคลายลง แต่ความเครียดที่ยังเหลืออยู่ในตัวก็ยังไม่หายไป มีมี่เฝ้ามองเขาเงียบๆ แล้วค่อยๆ ย่องไปที่ประตูห้องลับที่ลู่เหวินยืนรออยู่ที่ข้างประตู มือของลู่เหวินขยับเบาๆ พร้อมกับเปิดประตูให้มีมี่ออกไปอย่างระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเงียบส

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-28
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status