ตอนที่5 กลับ

“องค์หญิงเจ้าขาค่อยๆ เดินเจ้าค่ะเดี๋ยวจะล้ม”

ซูเอ่อพยุงมีมี่ขึ้นบนเกี้ยวหลังใหญ่อย่างเอาใจ

“ไม่เป็นไรน่าข้าเดินเองได้”

ชักเริ่มอึดอัดแล้วตั้งแต่เช้ามา ที่เจ้าลู่เหวินนำเนื้อแพะภูเขาย่างมาให้เพื่อเอาใจ อ๋องเฉวียนให้คนนำบิดากับมารดาของซวีหลินมากล่าวลาถึงในห้องมีมี่ก็หวานอมขมกลืน ยอมกินหมั่นโถวที่ทำจากแป้งเปล่าๆ ดีกว่าต้องกินเนื้อแพะภูเขาที่ ไม่เคยกินสักครั้งนั่น ยอมตีหน้าเศร้าพูดจาอำลาบิดากับมารดาของซวีหลินอย่างจำใจดีที่ดูซีรีส์มาเยอะก็พอจะถูไถไปได้

ก็นะคนเป็นแม่ก็ห่วงเหลือเกินกอดลาครั้งแล้วครั้งเล่ามีมี่อึดอัดจะแย่ พอถึงเวลาออกมาข้างนอกนี่ค่อยโล่งหน่อยก็ดันมาถูกซูเอ่อพยุงราวกับคนพิการ

“ข้าเดินเองได้ น่า” ก้าวขาขึ้นไปบนเกี้ยวแต่ทว่าพลาด เหอะ

“โอ๊ย” คนร่างสูงในอาภรณ์สีดำ ดูดุดันและน่าเกรงขาม คนดาร์กๆ รับไว้ได้ทันภายใต้หน้ากากนั่นมีใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชา

จ้องใบหน้างามตาไม่กะพริบตาสบตามีมี่หลบตาเสีย

นี่มันบทล้มทับหรือบทเข้าพระเข้านางชัดๆ หรือว่าเรื่องนี้เปลี่ยนนางร้ายอย่าบอกนะว่ามีมี่ถูกวางตัวเป็นนางร้ายแทนบุตรีขุนนางกรมคลัง เสวียนอี้คนนั้น

“เห็นไหมเจ้าค่ะบอกแล้วว่ามันสูงเกินไปก้าวขาลำบาก”

ซูเอ่อกล่าวดังๆ ทำลาย บทเข้าพระเข้านางได้ทัน หรือเรียกอีกอย่างว่าขัดจังหวะ ลู่เหวินรีบนำแท่นรองพื้นมาวาง วัวหายแล้วล้อมคอก

“องค์หญิงเชิญเหยียบ”

อ๋องหรงส่ายหน้าหลุบตามองพื้น

“ไม่ทันแล้ว” ส่งมีมี่ขึ้นบนเกี้ยวด้วยตัวเอง แล้วพาตัวเองขึ้นไปนั่งตรงกันข้ามจ้องหน้ามีมี่ไม่ให้คาดสายตา ขยับหน้ากากไปมาขึ้นลง แต่ไม่เคยคาดสายตาจริงๆ

“ท่านไม่ขี่ม้าไปหรือ” มีมี่อดถามไม่ได้

“ข้าไม่ชอบขี่ม้าและไม่เคยขี่ม้ามานี่ก็มากับเกี้ยว ไม่เคยต้องลำบากไปขี่ม้า” มิน่าเล่าเกี้ยวถึงหลังใหญ่ขนาดนี้ตอนแรกคิดว่าจะได้นั่งตีพุงให้ซูเอ่อนวดสบายๆ สองคนในเกี้ยวที่ไหนได้ต้องมานั่งเกี้ยวกับคนหน้าเฉย ต้องคอยหลบสายตาพิฆาตของอ๋องหน้านิ่งนี่ไปอีกนานแค่ไหน

“ไกลไหมจากนี่ไปจนถึง วังหลวง”

“200ลี้”

มีมี่อ้าปากค้าง สองร้อยลี้ก็100กิโลเมตร เดินเท้าแล้วแบกเกี้ยวจะต้องใช้เวลาเดินทางกี่วันกัน

“แล้วท่านไม่คิดจะฝึกขี่ม้าบ้างหรือ”

“ไม่นะ ไม่เคยคิดจะขี่ นั่งบนเกี้ยวสบายกว่าเยอะ”

มีมี่ทำสีหน้าว่าไม่อยากจะเชื่อ คนอะไรหล่อก็หล่อ มาดนี่เหมือนกับพระเอกแต่ขี่ม้าไม่เป็น นี่เองกระมังที่เขาบอกว่าไม่ได้เรื่องสักอย่าง

มีมี่ยิ้มเจื่อนๆ

“อืมข้าได้ยินว่าเผ่าเอ่อถัวอาศัยในทุ่งหญ้าเชี่ยวชาญการล่าสัตว์ เจ้าก็คงขี่ม้าเก่งลงไปขี่ม้าก็ได้นะถ้าเจ้าอยากจะไปข้าจะให้ลู่เหวินเตรียมม้าให้เจ้า”

ทำใจดีใครจะไป ขี่มง ขี่ม้าอะไรอย่าว่าแต่ขี่ม้าเลยเข้าใกล้ม้ามีมี่ยังไม่อยากทำ

“ขะข้าไม่เคยขี่ม้า”

“อืมคงจะจริง เจ้าเป็นถึงองค์หญิงเห็นแล้วว่าบิดามารดาของเจ้าเอาใจเจ้าเพียงใดรักราวกับไข่ในหินคงไม่ให้เจ้าไปทำอะไรแบบนี้” ทำไมเข้าใจอะไรง่ายๆ แบบนี้ฟะ

“ใช่ๆๆๆๆ”

เผลอยิ้มสดใส ไม่ต้องหาคำแก้ตัวในเมื่ออีกคนคิดไปเอง

“แล้วมาบอกให้ข้าไปขี่ม้าทำไมหรือว่าเจ้าอยากจะฝึกขี่ม้า”

ส่ายหน้าไปมา จะให้บอกว่าอยากจะไล่ท่านนั่นล่ะไปให้พ้นหูพ้นตาก็ไม่กล้าพูด

“หยุดเกี้ยวววววว”

มีมี่เลิกคิ้วสูงอ๋องหรงเป่ยหลางคว้าข้อมือมีมี่มากำไว้พาเดินลงไปจากเกี้ยวที่หยุดแล้ว

ลู่เหวินรีบวิ่งมา

“นายหญิงของเจ้าอยากจะลองฝึกขี่ม้า”

“พ่อบุญธรรมท่านจะฝึกองค์หญิงขี่ม้าหรือ แหมพ่อบุญธรรมท่านยอมขี่ม้าหลังจากที่ไม่เคยขี่ตั้งนานเพื่อองค์หญิงเลยหรือ”

มีมี่อ้าปากค้างอย่าบอกนะว่า

จินตนาการไปถึงหลังมาสีขาวหรือสีดำที่มีอ๋องหรงนั่งซ้อนท้าย มือกุมมือของมีมี่จับบังเหียนม้า แผ่นหลังแนบอกอุ่น เอวถูกรั้งให้แนบชิดเอวแกร่งของอีกฝ่าย ภาพที่จินตนาการช่างงดงามบนทุ่งหญ้าสีเขียวขจี

“หุบปากไปตรียมม้ามา จะยากอะไรแค่ขี่ม้าง่ายนิดเดียว”

ลู่เหวินยิ้มกว้าง

“ขอรับง่ายนิดเดียว”

“ดีไปนำมาม้าแล้วก็หาใครสักคนที่เก่งเรื่องขี่ม้ามาช่วยฝึกให้นางด้วย”

“ซอเอินเจ้ามานี่ เจ้าหมอนี่ขี่ม้าเก่งที่สุดแล้วขอรับ” ลู่เหวินภูมิใจนำเสนอ

เจ้าซอเอินที่ว่าร่างกายสูงใหญ่ราวกับยักษ์ดวงหน้าสีดำทะมึน ผมเผ้ารุงรัง ตาขวางจนน่ากลัว อ๋องหรงหันไปยิ้มเสียอีกทาง

“ม่ายยยยยไม่เอา ข้าไม่ขี่ ไม่ได้อยากฝึกขี่ม้า พอเสียทีรีบๆ ไปให้ถึงวังหลวงเถอะนี่พวกท่านคิดว่ามาประภาสป่าหรือว่ามาเดินเล่นหรือไง”

มีมี่ก้าวขึ้นไปบนเกี้ยว

ลู่เหวินเกาหัวแกรกๆ

“ตกลงเอาไหมขอรับ”

อ๋องหรงยิ้มน้อยๆ ลู่เหวินเผลอยิ้มตามเพราะนานแค่ไหนแล้วที่ไม่เห็นพ่อบุญธรรมของเขายิ้ม

“ทำให้ตัวร้ายยิ้มได้ได้เพิ่ม1โอกาสพลังพิเศษ

“เตรียมรอไว้ให้ข้าเข้าไปเกลี้ยกล่อมนางก่อนดีไหม” ลู่เหวินพยักหน้าขึ้นลง

“พ่อบุญธรรมท่านนี่สุดยอด ลู่เหวินนับถือชอบรังแกคนไม่มีทางสู้จริงๆ”

อ๋องหรงหุบยิ้ม ใช้มือเบิ๊ดกระโหลกลู่เหวินเบาๆ

“ข้าแค่ทดสอบนาง องค์หญิงเอ่ถัวแต่ขี่ม้าไม่เป็น คิดว่าข้าเชื่อหรือ”

เดินขึ้นนั่งบนเกี้ยวยกมือกอดอกหน้าตานิ่ง มีมี่หันไปมองทิวทัศน์สองข้างทางเสีย

“คนอะไร กวน-ีนเป็นบ้า”

บ่นพึมพำ เกี้ยวยังคงเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ มีมี่เผลอหลับใหลเพราะเกี้ยวโยกไปมาคล้ายเปล

แล้วฝันไป หนังสือนิยายเรื่อง…สยบหัวใจอ๋องวายร้ายหน้านิ่ง… นี่บัดนี้กลับถูกแผดเผาโดยเปลวเพลิงสีแดงลุกโชติช่วง มีมี่พยายามดับไฟที่ไหม้หนังสือนิยายเล่มโปรด แต่ไม่สำเร็จ

“เอาแต่อ่านนิยายไม่สนใจการเรียนหมกมุ่นอยู่แต่พระเอกซีรีส์เมื่อไหร่แกจะโตสักที” เสียงพ่อที่ดังเหมือนยืนอยู่ใกล้ๆ ตรงนั้น มีมี่ปาดน้ำตา เมื่อรู้ว่าคนที่เผาหนังสือนิยายของมีมี่ก็คือพ่อนั่นเอง

ไม่ได้โต้ตอบอะไรเอาแต่ปล่อยให้ตัวเองร้องไห้แบบไม่มีเสียงแม้แต่สะอื้นยังไม่กล้าทำ