แชร์

EP 10 | ผลักไส

ผู้เขียน: ยัยปลาซิว
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-17 21:15:24

@ที่บ้าน

“คุณหาญมาแล้วค่ะ”

“จริงหรอคะ?”

มารีหันขวับไปตามเสียงที่ดาวบอก ใบหน้าสวยจุดรอยยิ้มจางๆ ก่อน
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • รวมเรื่องสั้น 20++   EP 12 | คุณหาญใจดี

    เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านเข้ามาปลุกมารีบนเตียงใหญ่ ข้างกายว่างเปล่า...แต่รอยยับบนหมอนอีกฝั่งกับกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่ยังติดอยู่ บอกว่าเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน “คุณหนูตื่นแล้วเหรอคะ?” ดาวเปิดประตูเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้า เธอยิ้มให้ร่างเล็กอย่างใจดี “คุณหาญสั่งไว้ว่าให้คุณหนูทานเยอะๆ แล้วก็...” ดาวเว้นคำนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “วันนี้คุณหาญจะไปรับที่มอค่ะ บอกว่าจะพาไปกินข้าวข้างนอก” มารีหยุดชะงัก มือที่กำลังยื่นหยิบแก้วนมค้างเติ่งอยู่บนอากาศ เมื่อกี้ไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปชั่วข้ามคืนแบบนี้ “ไปรับที่มอ?” “ค่ะ เห็นว่าเรียนเสร็จกี่โมงก็ให้โทรบอก เดี๋ยวคุณหาญไปรอรับเอง” หัวใจดวงเล็กเต้นตึกตัก มารีก้มหน้างุดซ่อนรอยยิ้มเขินอาย สองวันก่อนยังตะคอกไล่เธอขึ้นห้อง วันนี้กลับจะไปรับที่มหาลัย มันหมายความว่ายังไงกันนะ เขาเล่นกับความรู้สึกเกินไปแล้ว ใบหน้าหวานแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ดาวที่เห็นอาการของมารีก็หลุดขำออกมาเบาๆ และที่น่าแปลกกว่านั้นคือ เหมือนเจ้านายจะเริ่มเปิดใจรับเด็กเลี้ยงคนนี้แล้ว ลานจอดรถหน้ามหาวิทยาลัย #15.00 น. รถเบนซ์สีดำคันคุ้นตาจอดรออยู่ใต้ร่มไม

  • รวมเรื่องสั้น 20++   EP 11 | สับสน

    วันต่อมา ลูกน้องเสี่ยหาญขับรถมาส่งที่มหาลัยตั้งแต่เช้า ซุปเปอร์คาร์สีดำสุดหรูเงาวับจอดเทียบอยู่หน้าฟุตบาททางเข้า ที่จริงมารีบอกทัพว่าเอารุ่นธรรมดามาส่งเธอก็ได้ แต่เขากลับบอกว่าเสี่ยหาญสั่งไว้ว่าให้เอาคันนี้ไปส่ง “จะ จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ” “แต่..คุณหาญบอกให้เข้าไปส่งถึงคณะนะครับ” “ไม่เป็นไรค่ะพี่ทัพ เดี๋ยวหนูเดินเข้าไปเอง” มารีฉีกยิ้มบางให้กับทัพ ก่อนเขาจะพยักหน้ากลับอย่างเข้าใจ เธอทำตัวไม่ถูก การนั่งรถหรูมาเรียน เพียงแค่จอดนิ่งๆก็เรียกสายตาคนเดินผ่านไปผ่านมาได้ทั้งหมด เธอไม่อยากให้ใครจับจ้อง ไม่อยากเป็นจุดสนใจ รถที่เสี่ยหาญให้คนขับมารับมาส่งทุกวันมันดูโดดเด่นเกินไปสำหรับนักศึกษาธรรมดาอย่างเธอ ทุกครั้งที่นั่งอยู่ข้างใน เธอรู้สึกเกร็งจนไหล่แข็งไปหมด ราวกับตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ผิดที่ ประตูรถปิดลงเงียบกริบด้วยระบบอัตโนมัติ รถหรูเคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล ทิ้งไว้แค่กลิ่นหนังใหม่จางๆ กับสายตาสงสัยของนักศึกษาสองสามคนที่เดินผ่าน ร่างเล็กในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาภายในรัวมหาลัย กระโปรงพลีทยาวสามส่วนพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน วันนี้เธอเลือกทรงพลีทแทนกระโปรงเอเพราะอยากเดินให้คล่องตัว ไม่อ

  • รวมเรื่องสั้น 20++   EP 10 | ผลักไส

    @ที่บ้าน“คุณหาญมาแล้วค่ะ”“จริงหรอคะ?”มารีหันขวับไปตามเสียงที่ดาวบอก ใบหน้าสวยจุดรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปรับเขาที่ลานหน้าบ้าน“ระวังล้มค่ะคุณหนู”ดาวร้องตะโกนวิ่งตามหลังมาติดๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ข้างหลังของคนร่างเล็กเสี่ยหาญก้าวขาลงจากรถ ขณะความคิดมากมายเข้าถาโถม ทุกอย่างรอบตัวพลันหยุดเงียบลง เขาจ้องร่างเล็กอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“ทำไมมาอยู่ตรงนี้? ที่ของเธอคือบนห้องไม่ใช่รึไง?”ราวกับไอเย็นพัดผ่านวูบหนึ่ง มารีหุบค่อยๆยิ้มลงทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น แววตาเขาวันนี้ดูเฉยชาต่างจากเมื่อคืนลิบลับ มันเปลี่ยนไป เมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย แต่ทำไมเป็นแบบนี้ได้ เธอคิดว่าเขาอาจจะลืมเพราะเครียดจากทำงาน ร่างเล็กจึงถามเพื่อความแน่ใจอีกรอบ“เอ่อ..คุณเป็นคนอนุญาตให้หนูลงมาได้ หนูเลย...”“กลับขึ้นไปอยู่ข้างบน!!”มารีเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งที่แววตาแดงก่ำ เธอกำลังน้อยใจและไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรเขาถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ หรืออยากจะเล่นกับความรู้สึกของเธอเท่านั้น คำถามทุกอย่างอัดแน่นอยู่ในอก แต่เธอก็กลืนมันลงคอไป มารีรู้สถานะตัวเองดีว่าเป็นแค่เด็กเลี้ยง เขาจะออกคำสั่งยังไงก็ได้ เธอไม่มีสิทธิ์น้อยใจ

  • รวมเรื่องสั้น 20++   EP 9 | ไม่มีสิทธิ์มีความสุข

    วันนี้หาญแวะมาที่ร้านเหล้าอีกตามเคย เขาสั่งให้ลูกน้องไปจัดการผู้หญิงที่วางยาเขาเมื่อหลายวันก่อนเรียบร้อยแล้ว และกำชับกับทางร้านว่าถ้าปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เขาจะเอาเรื่องอย่างหนักร่างสูงนั่งจิบไวท์อย่างอารมณ์ดี เขานึกถึงรอยยิ้มหวานของมารีที่มักจะยิ้มให้อยู่เสมอ ถึงเธอจะตกอยู่ในสถานะเด็กเลี้ยง แต่ก็ทำหน้าที่ตัวเองอย่างเต็มที่ หาญมีความสุขที่วันนั้นตัดสินใจพากลับมาอยู่บ้านด้วย เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะเผยรอยยิ้มหวานออกมา“เห้ย! เมื่อกี้มึงยิ้มหรอวะ?”ไอเดนที่เดินเพิ่งมาถึงเห็นเข้าพอดี จึงถามขึ้น เขาไม่เคยเห็นเพื่อนเป็นแบบนี้มาก่อน ได้ยินแต่กล้าบอกว่าเสี่ยหาญดูห่วงใยเด็กเลี้ยงคนนี้มากและคลั่งเป็นพิเศษ แถมยังให้เธอขึ้นไปหาถึงบนห้อง ทั้งที่ปกติไม่มีผู้หญิงคนไหนได้ก้าวขึ้นไปเลยสักคน“หึ! มึงพูดเรื่องอะไร”หาญพ่นลมร้อนออกมาอย่างไม่สนใจ ก่อนจะยกไวน์ขึ้นจิบ ไอเดนที่เห็นท่าทางแบบนั้นของเพื่อนสนิทก็ได้แต่แสยะยิ้มออกมาอย่างแปลกใจ“เมื่อกี้กูเห็นมึงยิ้มจริงๆ เหมือนว่าเด็กคนนั้น..ขโมยหัวใจมึงไปแล้วมั้ง”“มึงพูดจบยัง?”หาญพูดเสียงเยือกเย็น พร้อมกับตวัดมองไอเดนอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเบือนหน้าหน

  • รวมเรื่องสั้น 20++   EP 8 | ทำดีให้รางวัล NC20++++

    มือแกร่งค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาตามเอวบาง พร้อมกับออกแรงบีบหนักๆ นาทีนี้ความต้องการของหาญมันห้ามเอาไว้ไม่อยู่แล้ว“อ๊ะ~คุณ หาญ”มารีเปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก่อนจะเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกถอดออกไปจนหมดแล้ว และเห็นเพียงร่างสูงขึ้นคร่อมข้างบนกำลังตวัดเลียปลายยอดถันอย่างหื่นกาม“อื้ม”“อ๊ะ~ หนู อื้อ”ใบหน้าหล่อเลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่หน้าท้องแบนราบ เขาตวัดเลียวนไปมาจนมันชื้นแฉะไปด้วยน้ำลาย มารีพยายามดันคนร่างสูงออก แต่เขากลับแยกขาเรียวออก พร้อมกับเลื่อนใบหน้าไปจ่อตรงร่องกลีบสีหวาน“ยะ อย่าทำตรงนั้น”“พี่อยากให้ลองดู”เขาพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองมารีอย่างจริงจัง ร่างเล็กเมื่อเห็นว่าขัดไม่ได้ก็เม้มปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่ง“นอนลงไป”ร่างเล็กทำตามที่เขาบอก ทว่า มือของเธอก็ยังดันไหล่เขาเอาไว้อยู่ ไม่ได้ยอมให้หาญทำซะทีเดียว เสี่ยหาญที่มีแรงเยอะกว่าเห็นแบบนั้นก็กดขาเรียวกางออกให้กว่าขึ้น ก่อนจะซุกใบหน้าลงบนเนินกลีบไร้ขน“อ๊ะ~ อ๊าง”เมื่อโดนสัมผัสจุดเนื้อสีอ่อน มารีก็รู้สึกวูบลงราวกับคนกำลังตกเหว เขาละเลงเลียติ่งแหลมที่ไวต่อสัมผัส ก่อนมือเรียวที่พยายามผลักออกจะเปลี่ยนเป็นจิก

  • รวมเรื่องสั้น 20++   EP 7 | ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้น

    “อ๊ะ~” เสียงครางเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางทันทีที่ขยับตัว มารีค่อยๆ ปรือตาขึ้นรับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาตามหน้าต่าง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สายตาคู่สวยกวาดมองทั่วห้องกว้าง พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็หัวใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ ครั้งแรกกับการกระทำที่รุนแรง แต่แปลกที่เธอรู้สึกดีกับเรื่องแบบนั้น แกร็ก.. เสียงประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมกับคนร่างใหญ่ สายตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดคลุมร่างกาย เมื่อคืนเขาขาดสติจนเผลอทำรุนแรงทั้งที่มันเป็นครั้งแรกของเธอ หาญจึงรู้สึกผิดอยู่นิดหน่อย “เดี๋ยวจะให้ดาวเตรียมอาหารกับเอายาแก้อักเสบขึ้นมาให้” “..ค่ะ” ใบหน้าหวานร้อนผ่าวเมื่อได้ยินแบบนั้น มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ทั้งชีวิตมารีไม่เคยได้รับ ตอนที่เธอป่วยหนักต้องแบกร่างพาตัวเองไปหาหมอ เพราะพ่อไม่เคยจะสนใจ พอมีคนใจดีด้วยนิดหน่อย เธอจึงรู้สึกดีมาก “งั้นตอนนี้เธอก็นอนพักผ่อนไปก่อน” “ขอบคุณนะคะ” ร่างเล็กฉีกยิ้มมุมปากให้ผู้ชายตรงหน้า ก่อนเขาจะยิ้มมุมปากตอบกลับมา ถึงมันจะเป็นรอยยิ้มเล็กๆ แต่มารีก็รู้สึกอึ้งเล็กน้อย เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เกือบอาทิตย์ เธอแทบไม่เคยเห็นเขายิ้มเลย “เอ่อ คุณ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status