LOGINตอนที่ 2
บททดสอบของ ผอ.
ตอนที่ 2บททดสอบของ ผอ.อรุณีส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ เธอรับรู้ได้ถึงความแข็งขึงที่ดุนดันอยู่ใต้ร่างผ่านเนื้อผ้าชั้นดี มือเรียวเล็กค่อย ๆ เลื่อนลงต่ำอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งน้ำหนักสัมผัสไปที่กึ่งกลางลำตัวของหนุ่มใหญ่จนเขาต้องสูดปากด้วยความสยิว"ดูเหมือนด้านล่างของ ผอ. จะต้องการออกมาทักทายณีเหมือนกันนะคะ... ให้ณีช่วยปลดปล่อยมันออกมาไหมคะ"คำถามนั้นมาพร้อมกับปลายนิ้วที่สะกิดเข้าที่หัวเข็มขัดโลหะของเขาเบา ๆ สายตาของเธอจ้องมองสบตาเขาอย่างท้าทายและร้องขอในที"ดะ... ดี... ดีเลย" ธนาธรตอบเสียงสั่นพร่า ความเป็นชายที่พองขยายจนอึดอัดกำลังร้องเรียกหาอิสระและการปรนเปรอจากมือคู่นี้อรุณีไม่ได้ขยับหนีไปไหน เธอยังคงนั่งทับอยู่บนตักกว้างขณะที่มือไม้ทำหน้าที่อย่างแคล่วคล่อง"งั้น... ประเมินผลงานประจำไตรมาสนี้ ผอ. คิดเห็นยังไงบ้างคะ ณีพอจะมีหวังได้รับคะแนนเต็มกับเขาบ้างไหม"ธนาธรแค่นเสียงหัวเราะในลำคอที่แหบแห้ง เขาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของครูสาวก่
ตอนที่ 1ปิดปากผอ. ด้วยสองเต้าท่ามกลางไอร้อนระอุของบ่ายวันหนึ่งในตัวจังหวัดที่การจราจรภายนอกยังคงขวักไขว่ แต่ภายในรั้วโรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่แห่งนี้กลับดูเงียบสงบอย่างผิดปกติ อรุณี ครูสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสะสวยสะอาดตาจนเป็นที่หมายปองของเพื่อนร่วมงานและผู้ปกครอง เดินนวยนาดผ่านทางเดินหินอ่อนมุ่งตรงไปยังห้องของผู้บริหารสูงสุดของโรงเรียนตามคำสั่งเรียกพบด่วนเธอจัดระเบียบชุดที่รัดรึงเข้ากับส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายให้ดูเรียบร้อยที่สุด มือเรียวบางเอื้อมไปผลักประตูไม้บานหนาออกช้า ๆ พร้อมกับส่งยิ้มพิมพ์ใจที่ใช้สะกดใจผู้คนมานักต่อนัก"ผอ. มีอะไรให้ณีรับใช้คะ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องทำงานของผู้อำนวยการสัมผัสแรกที่กระทบผิวกายคือความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศที่เปิดไว้จนต่ำกว่าเกณฑ์ปกติ กลิ่นน้ำหอมบุรุษจาง ๆ ทำให้บรรยากาศดูน่าเกรงขาม ธนาธร ผู้อำนวยการหนุ่มใหญ่ในวัยสี่สิบห้าปี นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าคมเข้มแฝงไปด้วยความเด็ดขาดจ้องมองเธอผ่านเล็บสายตาที่ดูอ่านยาก"คุณอรุณี... เชิญนั่งก่อนสิ" น้ำหนักเสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันกลับทำให้คนฟังรู้สึกเย็นสันหลังวาบ
ตอนที่ 7คนคลั่งเมียสามเดือนต่อมา...แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าของรีสอร์ท แต่ผ้าม่านผืนหนากลับถูกปิดลงจนมืดสนิท บนโต๊ะทำงานที่เคยเต็มไปด้วยเอกสาร บัดนี้กลับมีร่างบางของ น้ำเพชร นั่งอยู่บนตักหายใจรัวอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘ผัว’ ของเธออย่างเต็มตัวตลอดสามเดือนที่ผ่านมา อานนท์พิสูจน์ให้เธอเห็นแล้วว่า ความกังวลเรื่องที่เขาจะหันกลับไปหาผู้ชายนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ เพราะเขา ‘คลั่ง’ ในตัวเธอหนักขึ้นทุกวัน จากอดีตเกย์รุกมาดเนี้ยบ กลายเป็นชายหนุ่มที่หิวกระหายในตัวเมียตัวเองจนแทบไม่เป็นอันทำงาน“นนท์... พะ... พอแล้ว ตรงนี้มันห้องทำงานนะ อื้อออ”น้ำเพชรประท้วงเสียงแผ่ว ขณะที่อานนท์ซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวระหง มือหนาทั้งสองข้างบีบเค้นสะโพกมนอย่างมันมือ “ทำไมจะไม่ได้... ฉันเป็นเจ้าของที่นี้ ใครจะกล้าเข้ามา”อานนท์พึมพำเสียงพร่า ก่อนจะขยับกายเข้าหาเธออย่างหนักหน่วง บทรักที่เร่าร้อนและดิบเถื่อนยังคงเป็นเอกลักษณ์ของเขา แต่มันแฝงไปด้วยความรักที่เอ่อล้น “ที่รักยังคิดอยู่ไหม... ว่าฉันจะกลับไปกินผู้ชาย” เขาถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ปรือปรอยของเธอ พร้อมกับส
เยิ้มรอเลยนะน้ำเพชร“น้ำเพชร... กูไม่อยากเป็นเพื่อนกับมึงแล้ว มาเป็นเมียกูเถอะนะ มาใช้ชีวิตร่วมกัน”ประโยคที่ย้ำชัดทำให้สติของน้ำเพชรที่กำลังพะวงเรื่องความสัมพันธ์เพื่อนหลุดลอยไปทันที หูเธออื้ออึงไปหมด ใจหนึ่งเธอกำลังกลัวว่าจะต้องตัดขาดกับเพื่อนรัก แต่อีกใจกลับตั้งรับไม่ทันกับคำว่าเมีย ที่หลุดออกมาจากปากเกย์รุกมาดขรึมอย่างเขา“กูบอกว่ามึงไม่ต้องคิดมากไง เรื่องแค่นี้มึงจะเลิกเป็นเพื่อนกับกูเลยเหรอ... ห๊ะ มะ... เมียเหรอ!”น้ำเพชรตกใจจนตาค้าง ร่างกายแข็งทื่อเหมือนหินประดับสวน เธอยังไม่ทันจะได้ประมวลผลคำพูดนั้น’ ให้ถี่ถ้วน อานนท์ก็คว้าคอเธอเข้าไปบดจูบอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานอย่างโหยหา เป็นจูบที่เต็มไปด้วยการประกาศศักดาและความเป็นเจ้าของ จนน้ำเพชรที่กำลังตะลึงต้องประท้วงด้วยการทุบอกแกร่งแล้วดันเขาสุดแรง“แฮก... เมื่อกี้... เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ” น้ำเพชรหอบหายใจรัว มือยังยันหน้าอกเขาไว้ ใบหน้าแดงก่ำไปถึงคอ “มึงจะให้กูเป็นอะไรนะนนท์ มึงเมาใช่ไหมหรือมึงบ้าไปแล้ว”อานนท์ไม่ได้ถอยหนี เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ลนลานของเธอ มุมปากหยักยกยิ้มร้ายที่เป็นรอยยิ้ม
มาเป็นเมียกูเถอะ เขาลากเก้าอี้ไม้มานั่งลงข้างเตียง จ้องมองใบหน้าสวยที่หลับสนิทเพราะความเพลียจัด มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างเบามือ ในหัวของเขากำลังตีกันวุ่นวายที่เพิ่งค้นพบรสชาติใหม่ “ถ้ามึงตื่นมาแล้วเกลียดกู มิตรภาพที่สะสมมาหลายปีจะจบลงตรงห้องเก็บไวน์นั่นใช่ไหม” อานนท์มองหน้าเธอ แต่ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้คือ ร่างกายของเขายังคงสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงตอนที่เธอโอบรัดเขาไว้ รูรักที่คับแน่นและเสียงกรีดร้องของเธอมันเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปอย่างที่ผู้ชายคนไหนก็ให้ไม่ได้“กูจะเอายังไงต่อดีวะเพชร...” อานนท์พึมพำเสียงแผ่ว “ถ้าจะให้กูกลับไปเป็นเพื่อนนั่งปรึกษาเรื่องผู้ชายกับมึงเหมือนเดิม... กูทำไม่ได้แล้วว่ะ”เช้ามืดวันต่อมา ความเจ็บแปลบแล่นปลาบขึ้นมาจากกึ่งกลางกายทันทีที่ น้ำเพชร พยายามจะชันตัวลุกขึ้นจากเตียงหนานุ่ม เธอนิ่วหน้าด้วยความระบม ร่างกายเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ โดยเฉพาะจุดอ่อนไหวที่รู้สึกบวมช้ำและแสบขัดจนก้าวขาแทบไม่ออกเธอกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นตระหนก... ห้องนอนอานนท์ภาพเหตุการณ์ดิบเถื่อนเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ทั้งสัมผัสจากปาก ท่าทางที่
ตายไปพร้อมกับกูนี่แหละ"ซี๊ดดดด เพชร มึงเป็นอะไร... ทำไมรัดกูแน่นขนาดนี้!"อานนท์คำรามกึกก้อง เขาต้องกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือดเพื่อข่มความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุจุดเดือด เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผมและแผ่นหลังกว้าง เขาพยายามจะขยับสะโพกต่อแต่กลับทำได้ยากลำบาก เพราะภายในตัวของน้ำเพชรกำลังบีบคั้นท่อนเอ็นของเขาเหมือนจะรีดเอาวิญญาณออกมาให้ได้"อื้อออ... กูไม่ไหว... มัน... มันเสียวเกินไป...กุเสร็จแล้ว"มึงกำลังะเสร็จเหรอ กูคิดว่ามึงจะชักตาย" อานนท์ถามเสียงพร่าหอบ ความเข้าใจเริ่มกระจ่างแจ้งเมื่อเห็นอาการของคนใต้ร่าง เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงเสร็จสมมาก่อน แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายน้ำเพชรมันช่างรุนแรงและดิบเถื่อนจนเขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากภายในผนังนุ่มอุ่นจัดตอดตุบๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัว มันบีบเค้นท่อนเอ็นสีเข้มของเขาจนอานนท์แทบจะทนไม่ไหว อาการคลั่งรอบสองพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เขาไม่รอให้เธอนิ่งลง แต่กลับเลือกที่จะสวน ความแข็งขึงเข้าไปย้ำ






