Masuk“คุณหมอแพนใจดีจังเลยค่ะ” ว่าแล้วเสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้น แล้วตามด้วยร่างอรชรหล่นตุบลงนอนข้างเขา สาวน้อยนอนเกยตัวกับร่างกายกำยำของชายหนุ่ม พร้อมดึงผ้าห่มออกจากใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม ทั้ง ๆ ที่หญิงสาวเพิ่งเจอชายหนุ่มไม่นาน เธอกลับรู้สึกสนิทสนมกับคุณหมอใจดีคนนี้เป็นพิเศษ “ตัวคุณหมอหอม ๆ หนูไม่เคยได้กลิ่นกายผู้ชายคนไหนหอมเท่าคุณหมอมาก่อน” สาวน้อยขี้สงสัยสูดดมกลิ่นกายจากซอกคอของชายหนุ่มแรง ๆ จนร่างกายของคุณหมอหนุ่มมีปฏิกิริยาต่อการกระทำของหญิงสาวในครั้งนี้ “นอนเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นโดนดีแน่” คุณหมอปีเตอร์แพนเอ่ยขู่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เขาชักเริ่มควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้วนะ ชายหนุ่มออกแรงผลักร่างบางของหญิงสาวนอนราบบนเตียง นางไม้ตกใจรีบหลับตาปี๋ทันที คุณหมอใจดีเมื่อครู่กลายเป็นชายหนุ่มขี้โมโหไปเสียแล้ว “อย่าทำอะไรนางไม้เลยนะคะ หมอแพน” “งั้นก็นอนดี ๆ ไม่งั้นเราจะไม่ได้นอนกันทั้งคืนนะ ถ้ายังดื้อแบบนี้อยู่” ปีเตอร์ขู่ ทิ้งตัวนอนลงที่นี่ แค่คืนแรกเขาก็แทบจะทนต่อเด็กสาวขี้สงสัย แถมความจ
“งั้นหมอขอเรียกหนูว่า...” ชายหนุ่มละสายตาจากแผ่นหลังของหญิงสาวเล็กน้อย พลันเหลือบไปเห็นรูปวาดศิลปะนางไม้บนฝาผนัง “นางไม้ดีไหมครับ” “ว้าว เพราะจังค่ะ” สาวน้อยพยักหน้าหงึก ๆ อย่างน่ารักน่าชัง ภารกิจการใส่เสื้อผ้าให้คนไข้ก็ผ่านไปด้วยดี ปีเตอร์ถอนหายใจอย่าโล่งอกสามารถใส่เสื้อผ้าให้หญิงสาวเรียบร้อยแล้ว “เดี๋ยวคืนนี้ นางไม้พักอยู่ที่นี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปโรงพักกับคุณหมอแพนนะครับ” ปีเตอร์บอกเสียงทุ้ม ส่วนสาวน้อยกะพริบตาถี่ ๆ ทำให้เขารู้ว่า เขาลืมแนะนำชื่อตัวเอง “หมอชื่อ ปีเตอร์แพนครับ หรือเรียกว่า คุณหมอแพนเฉย ๆ ก็ได้ครับ” ปีเตอร์นึกถึงตนเองที่เขากล้าพูดชื่อเต็มที่แสนจะอายต่อหน้าหญิงสาว “ชื่อคุณหมอน่ารักจังค่ะ นางไม้ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แถมคุณหมอปีเตอร์แพนก็หล่อมากด้วย” นางไม้เอ่ยชมเปาะชายหนุ่มใจดีที่ช่วยเหลือเธอ แม้ในหัวของเธอจะว่างเปล่า แต่การได้รับข้อมูลใหม่มันก็ทำให้เธอเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง “จริงเหรอ? หล่อแล้วรักไหม” “อือ รักค่ะ คุณหมอปีเตอร์แพนใจดี” ปีเตอร์ผู้
“ไปเปลี่ยนเสื้อก่อนนะครับ เดี๋ยวคุณหมอจะตรวจร่างกาย” ปีเตอร์หยิบชุดใหม่เอี่ยมสำหรับผู้ป่วยมาให้เด็กสาวที่นั่งกอดอก สาวน้อยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ปีเตอร์ถึงกลับตาโต ใบหน้าของสาวน้อยช่างเซ็กซี่เย้ายวนใจ เหมือนกับหลุดออกมาจากนิตยสารปลุกใจเสือป่า เขาเพิ่งสังเกตใบหน้าของเธอชัด ๆ โอ้...พระเจ้า หัวใจเขาเริ่มสั่นไหว “หนูชื่ออะไรคะ” ปีเตอร์ถาม เมื่อหญิงสาวรับเสื้อผ้าไปกอดในอกแน่น คำตอบที่ได้คือการส่ายหน้าจากหญิงสาว นัยน์ตาหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด “ไม่ต้องกลัว เอ่อ ผม เอ้ย...หมอ ไม่ทำร้ายหนูหรอกนะครับคนสวย” ปีเตอร์อยากจะตบปากตนเอง เมื่อเผลอพูดบางอย่างออกไปโดยไม่คิด สาวน้อยเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย เธอพยักหน้าเบา ๆ เล็กน้อย สายตามองคนใจดีที่มอบเสื้อผ้าให้เธอเพื่อสวมใส่ เขาเดินเข้าห้องไปหยิบในห้อง หญิงสาวปลดกระดุมเสื้ออันเปียกโชกของตัวเอง ตามด้วยกางเกง ร่างบางเหลือแค่ชั้นในสองชิ้นเท่านั้นปกปิดส่วนสงวนเอาไว้ มือเอื้อมไปด้านหลังปลดชุดชั้นใน เสื้อตัวน้อยดีดผึงออกทันที จากนั้นก็ตามด้วยชิ้นล่างอย่างช้า ๆ “โอ้...พระเจ้า”
“คุณหมอครับ! คุณหมอครับ!” เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายรบกวนการนอนตื่นสายของคุณหมอหนุ่มวัยสามสิบห้าปี เขาอยากจะนอนพักผ่อนหลังจากทำงานหนักมาตลอดเวลา แต่อาชีพของเขายากที่จะหลีกเลี่ยงหน้าที่ของตนไม่ได้ เขาเพิ่งย้ายจากโรงพยาบาลในเขตเมืองด้วยเหตุผลอยากลองใช้ชีวิตแบบสงบสุขตามแบบฉบับคนธรรมดาทั่วไป คุณหมอปีเตอร์แพน หรือ แพน มารดาของเขาชื่นชอบการ์ตูนเรื่องนี้เป็นพิเศษถึงกลับคลั่งไคล้เชียวล่ะ เขาเป็นลูกชายคนโตเขาจึงเป็นผู้โชคร้ายที่ได้รับชื่อนั่นมา ส่วนบิดาก็คงจะขัดมารดาไม่ได้เสียด้วยและพ่อก็มักจะเรียกเขาว่าปีเตอร์ทุกครั้ง น้องชายของเขาอายุห่างกันห้าปี แต่ สก๊อต เลือกเรียนแพทย์ไม่ต่างจากเขาคงจะเห็นว่าเขาเป็นฮีโร่ล่ะกระมั้ง ปีเตอร์แพนไม่รู้ว่าตัวเองคิดผิดหรือคิดถูกที่เลือกเรียนแพทย์ ตอนนั้นมัธยมเป็นช่วงชีวิตที่สับสนหัวเลี้ยวหัวต่ออย่างที่เขาว่า เขาเลือกแพทย์เพราะคิดว่าสักวันมันคงจะมีประโยชน์ต่อคนอื่น หลังจากเรียนจบชีวิตของคุณหมอหนุ่มอย่างเขาก็ราบเรียบ แทบจะไม่มีเวลายุ่งเรื่องอื่นนอกจากคนไข้ แม้พยาบาลสวย ๆ หลายคนจะเมียงมองเขา แต่ปีเตอร์กลับไม่เคยสนใจ เขาไม่อยากจะล้อเล่นกับความรู้สึกของผู้ห
มาเฟียหนุ่มซึมซับทุกสัมผัสที่มีต่อสาวน้อย ทั้งคู่ผลัดเปลี่ยนบอกรักทางร่างกายด้วยความรัก ความคิดถึง ดอนรับรู้ถึงกายบางที่กระตุกไหว เขาเร่งเร้าจังหวะให้มากขึ้น มากขึ้น เพื่อพาสาวสน้อยไปแตะต้องขอบสวรรค์ มาเฟียหนุ่มกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปในร่องสาวอย่างเต็มเปี่ยม มือหนาเคลื่อนมาสัมผัสเส้นผมบางส่วนที่ปลิวมาปิดบังความงดงามของใบหน้าสวยหวาน แก้มใสหน้าตาแดงก่ำ ปรือตามองคนรักด้วยสายเป็นประกาย หอบหายใจถี่ ๆ “ป๋าคิดถึงหนูแก้มจังเลย” มาเฟียหนุ่มออดอ้อนราวกับเป็นลูกน้อยของเธอ เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวได้ไม่ยาก ทำไมเธอถึงหลงรักชายหนุ่มคนนี้ได้ง่ายดายเพราะเขาเป็นตัวของตัวเอง น่ารักด้วย “แก้มของคิดถึงป๋าดอนค่ะ” แก้มใสสารภาพเบา ๆ โน้มใบหน้าขึ้นไปจุมพิตชายหนุ่มเบา ๆ ร่างกายของเธอยังโอบรักตัวตนของเขาในจังหวะอันแนบแน่น เธออมยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความทรมานของชายหนุ่ม อยากหื่นดีนัก ....ขอให้ทรมานด้วยความหื่นเสียเลย ดอนทนไม่ไหว รีบถอนแก่นกายออกมาจากกุหลาบงามอีกหนทำให้น้ำรักไหลเยิ้มออกมาจากร่องรัก ดอ
พอเข้าห้องไปเท่านั้นอ้อมกอดที่แสนจะคุ้นเคย สวมกอดเธอจากทางด้านหลัง ใบหน้าอันคมเข้มของชายหนุ่มซุกไซ้ซอกคอระหง นิ้วมือของเขากำลังเร่งปลดกระดุมเสื้อผ้าของหญิงสาว “อือ คนบ้า เบาก็ได้ค่ะ” แก้มใสส่ายหน้ากับคนขี้ใจร้อน หมุนตัวมามองหน้าชายหนุ่มที่หื่นกระหาย ใบหน้าเขาแดงก่ำ ลมหายใจติดขัดอย่างเห็นได้ชัด ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าเคร่งขรึมของเขา ทว่าสายตาของกลับจ้องหน้าอกหน้าใจของเธอเป็นประกายวาววับอย่างเห็นได้ชัด “ป๋าไม่ไหวแล้วคนสวย ขอนะครับ” ดอนแทบจะทนต่อไปไม่ไหว เขาอยากจะไปหาหญิงสาวแทบแย่ การห่างกันแค่หนึ่งวัน หนึ่งสัปดาห์มันทรมานมากสำหรับเขา เขาดีใจมากแค่ไหนเมื่อแม่ของหญิงสาวส่งข้อความมาหาเขา เขาตรงดิ่งมาที่นี่ทันที “คุยกันกะ..” คำพูดของแก้มใสถูกชายหนุ่มหื่นกลืนหายทันที เสื้อผ้าของเธอถูกกำจัดออกไปให้พ้นทางด้วยความทุลักทุเล ไม่นานร่างบางก็เปลือยเปล่า ชายหนุ่มอุ้มร่างบอบบางเดินตรงดิ่งไปที่เตียงที่อยู่อีกห้อง เขาคิดถึงเธอจนไม่อาจรั้งรอได้อีก ตุ๊บ! แก้มใสถูกทิ้งลงนอนแอ้มแม่งบนเตียงอย







