로그인มาเฟียหนุ่มซึมซับทุกสัมผัสที่มีต่อสาวน้อย ทั้งคู่ผลัดเปลี่ยนบอกรักทางร่างกายด้วยความรัก ความคิดถึง ดอนรับรู้ถึงกายบางที่กระตุกไหว เขาเร่งเร้าจังหวะให้มากขึ้น มากขึ้น เพื่อพาสาวสน้อยไปแตะต้องขอบสวรรค์ มาเฟียหนุ่มกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปในร่องสาวอย่างเต็มเปี่ยม มือหนาเคลื่อนมาสัมผัสเส้นผมบางส่วนที่ปลิวมาปิดบังความงดงามของใบหน้าสวยหวาน แก้มใสหน้าตาแดงก่ำ ปรือตามองคนรักด้วยสายเป็นประกาย หอบหายใจถี่ ๆ “ป๋าคิดถึงหนูแก้มจังเลย” มาเฟียหนุ่มออดอ้อนราวกับเป็นลูกน้อยของเธอ เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวได้ไม่ยาก ทำไมเธอถึงหลงรักชายหนุ่มคนนี้ได้ง่ายดายเพราะเขาเป็นตัวของตัวเอง น่ารักด้วย “แก้มของคิดถึงป๋าดอนค่ะ” แก้มใสสารภาพเบา ๆ โน้มใบหน้าขึ้นไปจุมพิตชายหนุ่มเบา ๆ ร่างกายของเธอยังโอบรักตัวตนของเขาในจังหวะอันแนบแน่น เธออมยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความทรมานของชายหนุ่ม อยากหื่นดีนัก ....ขอให้ทรมานด้วยความหื่นเสียเลย ดอนทนไม่ไหว รีบถอนแก่นกายออกมาจากกุหลาบงามอีกหนทำให้น้ำรักไหลเยิ้มออกมาจากร่องรัก ดอ
พอเข้าห้องไปเท่านั้นอ้อมกอดที่แสนจะคุ้นเคย สวมกอดเธอจากทางด้านหลัง ใบหน้าอันคมเข้มของชายหนุ่มซุกไซ้ซอกคอระหง นิ้วมือของเขากำลังเร่งปลดกระดุมเสื้อผ้าของหญิงสาว “อือ คนบ้า เบาก็ได้ค่ะ” แก้มใสส่ายหน้ากับคนขี้ใจร้อน หมุนตัวมามองหน้าชายหนุ่มที่หื่นกระหาย ใบหน้าเขาแดงก่ำ ลมหายใจติดขัดอย่างเห็นได้ชัด ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าเคร่งขรึมของเขา ทว่าสายตาของกลับจ้องหน้าอกหน้าใจของเธอเป็นประกายวาววับอย่างเห็นได้ชัด “ป๋าไม่ไหวแล้วคนสวย ขอนะครับ” ดอนแทบจะทนต่อไปไม่ไหว เขาอยากจะไปหาหญิงสาวแทบแย่ การห่างกันแค่หนึ่งวัน หนึ่งสัปดาห์มันทรมานมากสำหรับเขา เขาดีใจมากแค่ไหนเมื่อแม่ของหญิงสาวส่งข้อความมาหาเขา เขาตรงดิ่งมาที่นี่ทันที “คุยกันกะ..” คำพูดของแก้มใสถูกชายหนุ่มหื่นกลืนหายทันที เสื้อผ้าของเธอถูกกำจัดออกไปให้พ้นทางด้วยความทุลักทุเล ไม่นานร่างบางก็เปลือยเปล่า ชายหนุ่มอุ้มร่างบอบบางเดินตรงดิ่งไปที่เตียงที่อยู่อีกห้อง เขาคิดถึงเธอจนไม่อาจรั้งรอได้อีก ตุ๊บ! แก้มใสถูกทิ้งลงนอนแอ้มแม่งบนเตียงอย
“ถ้าผมทำได้ ผมจะได้แต่งงานกับแก้มใสจริง ๆ ใช่ไหมครับ” ดอนถามด้วยสีหน้าแววตาที่จริง “ถ้าคุณทำได้ ผมก็จะยอมรับว่าคุณเป็นลูกเขยก็แล้ว พอใจแล้วใช่ไหมยัยแก้มใส” กราณต์ว่าพลางหันมองบุตรสาวอย่างงอน ๆ แก้มใสลุกขึ้นจากเก้าอี้วิ่งอ้อมไปสวมกอดบิดาพร้อม ๆ กับหอมแก้มสาก ๆ ของผู้เป็นพ่อ ไม่ลืมหอมแก้มมารดาเช่นกัน กราณต์คิดว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของตนจะถูกต้อง เขามองเข้าไปในนัยน์ตาของมาเฟียหนุ่มเห็นแต่ความจริงใจ คนเป็นพ่ออย่างเขาก็หวังว่าลูกสาวสุดที่รักจะมีความสุขในชีวิตรักของเธอ “รักพ่อกับแม่ที่สุดเลยค่ะ” แก้มใสออดอ้อนบิดามารดา มาเฟียหนุ่มมองการกระทำของคนรักอย่างไม่วางตา งานหนักตกมาอยู่ที่เขาที่จะไม่เจอหญิงสาวเป็นเวลาหนึ่งเดือนนเต็ม แล้วไหนจะเจ้าดอนน้อยที่ร่ำร้องหาหญิงสาวอยู่ไม่ขาด โอ้...เขาไม่อยากจะคิดถึงความทรมานนี้เลย หนี่งสัปดาห์ผ่านไป... แก้มใสไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรนอกจากนั่งเหม่อลอยคิดถึงชายหนุ่ม จนดารันส่ายหน้าเบา ๆ เดินไปคุยกับสามี “คุณดูสิค่ะ ลูกสาวตัวดีของคุณน่ะ วัน ๆ ไม่ทำอะไรนอกจากนอกจากนั่งเมอคิดถึงคนร
“อะไรนะ! ผู้ชายคนนี้เป็นสามีหนูเหรอ” ทั้งดารันและกราณต์อุทานขึ้นพร้อม ๆ กัน ลูกสาวเพียงคนเดียวเดินจูงมือชายหนุ่มร่างกายใส่สูทสีดำใบหน้าเข้ม แก้มใสพาชายหนุ่มเข้ามาในบ้านโชคดีที่พ่อและแม่ของเธอกำลังทานอาหารอยู่ในห้องอาหาร พอดอนยกมือไหว้ทั้งสอง ทั้งคู่ดูจะแปลกใจเล็กน้อย พอเธอแนะนำว่าชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างเธอคนนี้คือสามีของเธอนั้น ดารันและกราณต์ถึงกับตะลึง “พ่อกับแม่ใจเย็นก่อนนะคะ เรื่องนี้หนูอธิบายได้นะคะ” แก้มใสพูดขึ้นทำลายความเงียบ ดอนไม่ยอมปล่อยมือหญิงสาว เขายังจับมือของสาวน้อยของเขาเอาไว้แน่น ถึงจะรู้สึกหวั่นกลัวกับว่าที่พ่อตาแม่ยายก็ตาม “พวกเรารักกันนะครับ ได้โปรดเข้าใจพวกเราด้วย” ดอนเป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง เขาไม่อยากให้หญิงสาวต้องมาแก้ตัวให้เขาอยู่ฝ่ายเดียว เขาเป็นลูกผู้ชายพอที่กล้าแล้วกล้าที่จะยอมรับด้วย “ถึงผมจะเป็นมาเฟีย แต่ผมก็รักลูกสาวของพ่อกับแม่จริงนะครับ” “อะไรนะ?” ทั้งดารันและกราณต์ประสานเสียงกันอีกครั้ง ดารันถึงกลับส่ายหน้ารัว ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิมโดยมีกราณต์ประคองไว้ไม่ห่าง
แก้มใสไม่อาจจะทนได้อีกต่อไปด้วยจังหวะที่เชื่องช้า พอเธอจะผลักกายสาวกลืนกินชายหนุ่ม เขากลับถอยหนีราวกับไม่ต้องการเธอ “แก้มต้องการป๋าดอน ช่วยเอาแก้มทีเถอะค่ะ แก้มรักป๋าดอนพอใจหรือยัง อือ..อ้า” พลั่ก! ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ที่พร้อมจะปลดปล่อยน้ำเชื้อพันธุ์เข้าไปในกายของหญิงสาวเต็มทน เร่งเร้าจังหวะให้รุนแรงขึ้น แก้มใสครวญครางอย่างไม่อาจทนต่อความเร่าร้อนที่ชายคนรักมอบให้ “น่ารักแบบนี้ป๋าจะหนีไปไหนรอดล่ะครับ” ดอนเคล้นเสียงออกมาอย่างแหบพร่า เมื่อปลดปล่อยลูก ๆ ของเขาเข้าไปอย่างหมดมิด มาเฟียหนุ่มอดที่จะสูดดมกลิ่นกายหอม ๆ จากซอกคอระหงของสาวน้อย สาวน้อยสั่นหน้ารัว ๆ เมื่อรับรู้ว่าแก่นกายของชายหนุ่มยังแข็งขึงในกายของตน เธอไม่ไหวแล้ว “ป๋าขา พรุ่งนี้ไปหาพ่อกับแม่กับแก้มด้วยนะ ถ้าหื่นแบบนี้หนูก็ไม่ไหวเหมือนกัน เราห่างกันสักพักเถอะค่ะกับเรื่องแบบนี้” เมื่อมาเฟียหนุ่มได้ฟังเช่นนั้นถึงกลับไม่ยอมผลักดันแก่นกายเข้าไปในร่องรักของแก้มใสอีกครั้งจนหญิงสาวตัวโยนไปตามแรงของชายหนุ่ม ฝ่ามือน้อย ๆ ของเธอตีลงที่อกของชายหนุ่มอย่างแรง
“แก้มเปล่าหื่นนะ ป๋าต่างหากที่หื่น” ดอนไม่ตอบแต่หัวเราะออกมาเสียงดัง ตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารต่อ เขาเลือกทำเมนูง่าย ๆ คือข้าวไข่เจียวหมูสับ ไม่ถึงสามสิบนาทีข้าวไข่เจียวก็ถูกเสิร์ฟตรงหน้าหญิงสาว แก้มใสไม่รั้งรอทานทันที ไม่เกรงใจสายตาที่เขามองมาด้วยความต้องการอย่างเหลือล้น “ใจเย็น ๆ ครับ ไม่ต้องรีบป๋าไม่ไปไหนหรอกครับ จะอยู่ให้เราปู้ยี่ปู้ย้ำอยู่ตรงนี้แหละครับ” เขาหัวเราะเบา ๆ แก้มใสแบะปากอย่างหมั่นไส้ “คิดเรื่องอื่นไม่ได้หรือไงคนบ้า คิดแต่เรื่องแบบนั้น” “ก็ตั้งแต่มีหนู ในหัวของป๋าก็มีแต่เรือนร่างของหนู อิ่มแล้วใช่ไหมป๋าขอนะครับ” ดอนพูดจบปุ๊บก็เดินอ้อมโต๊อาหารไปหาสาวน้อยของเขาทันที “อร๊าย ปล่อยหนูก่อน ปล่อยแก้มก่อน คะ..คุยกันก่อน” “อือ...แน่นจังเลยแม่คุณ” มาเฟียครางด้วยเสียงแหบพร่ากระตุ้นสาวน้อยที่ค้ำโต๊ะอาหารด้วยท่าทางเซ็กซี่ ดอนอดไม่ได้ที่จะฟาดมือลงบนแก้มก้นนุ่ม ๆ ของเจ้าหล่อน เพี๊ยะ! “ปะ..ป๋า ทำไม แรงแบบนี้ แก้มจะไม่ไหวแล้วนะ” แม้ว่าเธอจ







