เด็กบ้านนอก 1

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อสุดา เป็นเด็กในย่านชนบทแห่งหนึ่ง อาศัยอยู่กับตาแก่ๆอายุก็ราวๆ80ปีแล้ว พูดถึงพ่อกับแม่ของฉันนั้นไม่มีหรอกค่ะ เขาทิ้งฉันไปตั้งแต่คลอดออกมาได้แค่1เดือนเท่านั้น ตาของฉันชื่อ ตามั่น แกรับเลี้ยงฉันมาตั้งแต่ตอนนั้นเพราะความสงสาร ตาไม่มีเมีย แต่ก็ยังเลี้ยงฉันมาจนโตป่านนี้ ตอนนี้ฉันอายุ20ปีแล้วค่ะ ตาส่งฉันเรียนได้แค่ถึงม.6 เพราะตาเริ่มแก่มากและไม่ได้ออกไปทำงานมาหลายปีแล้ว ฉันเข้าใจความลำบากของครอบครัวเราเป็นอย่างดีค่ะ ฉันจึงเริ่มเข้าทำงานตั้งแต่อายุ18ปีเพื่อมาดูแลตา

จนวันหนึ่งที่มันเกิดเรื่องขึ้น วันนั้นฉันกำลังทำงานอยู่ จู่ๆก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งบอกว่าตาล้มหัวฟาดพื้นในบ้าน ดีที่มีคนผ่านมาเห็นนำตัวส่งโรงพยาบาลได้ทัน แต่อาการแกสาหัสมากค่ะ ฉันเเทบล้มทั้งยืน ตาเป็นเหมือนญาติคนเดียวของฉันถึงแม้จะไม่ใช่สายเลือดแท้ๆแต่ตาก็มีพระคุณกับฉันมาก ตาอยู่ในห้องไอซียู พยาบาลบอกว่างึดเฝ้าฉันจึงจำเป็นต้องกลับบ้านมาก่อน

เย็นวันนั้นลุงพลมาหาฉันที่บ้านถามข่าวตา ลุงพลเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ไม่ไกลกันมากนัก แกสนิทกับตาเพราะชอบมานั่งพูดคุยกันตลอด ลุงไม่มีเมีย อาศัยอยู่คนเดียวเหมือนกันค่ะ

"ตามั่นเป็นยังไงบ้างจ๊ะหนูดา" แกจะชอบแรกชื่อฉันสั้นๆค่ะ

"ยังอยู่ในห้องไอซียูอยู่เลยจ๊ะลุง"

"เวรกรรมจริงๆ เเล้วนี่ต้องใช้เงินเท่าไหร่ละหนู"

"ยังไม่รู้เลยจ๊ะลุง"

"จะไหวเหรอเรา"

"ไม่ไหวก็ต้องไหวจ๊ะ หนูไม่มีใครแล้วถ้าตาเป็นอะไรไปหนูจะอยู่กับใครละจ๊ะ"

"สู้ๆนะลูก เดี๋ยวว่างๆลุงจะไปเยี่ยมตาที่โรงพยาบาล"

"ขอบคุณค่ะลุง"

"ลุงกลับก่อนนะ เดี๋ยวต้องไปส่งผลไม้ในตลาดต่อ"

ฉันยิ้มให้ลุงพลบางๆก่อนจะเดินกุมขมับเดินเข้าบ้านไป นั่งคิดตามที่ลุงพลพูด ถ้าใช้เงินจำนวนมากฉันจะไปเอาเงินมาจากไหนมารักษาตา ลำพังงานที่ทำก็พอได้ใช้จ่ายไปวันๆ ไม่พอเก็บเลย

"เห้อ ชีวิตเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง"

วันต่อมา

ช่วงเช้าฉันลางานไปเยี่ยมตาที่โรงพยาบาล จู่ๆหมอก็เรียกฉันเข้าไปคุยเรื่องค่าใช้จ่าย

"คุณหมอคะ ตาฉันจะหายไหมคะ"

"ตอนนี้เราเฝ้าดูอาการอยู่ครับ ถ้าต้องผ่าตัดสมองจริงๆ ก็ต้องเตรียมเงินไว้สองแสนนะครับ"

"สองแสน ทำไมมันเยอะขนาดนั้นคะคุณหมอ"

"คุณลุงมีเลือดคลั่งในสมองถ้าไม่ผ่ายังไงก็อยู่ได้ไม่เกิน1อาทิตย์ครับ"

"จริงเหรอคะ"

ฉันแทบทรุดเมื่อได้ยินคุณหมอพูดแบบนั้น ฉันเดินกลับมาที่หน้าห้องฉุกเฉินเงียบๆมองผ่านกระจกเข้าไปด้านในเห็นตานอนท่ามกลางสายที่เจาะเต็มตัวตาไปหมด ฉันร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ มันรู้สึกท้อและหมดหนทางจริงๆ เงินสองแสนเธอยังไม่มีและเวลาแค่1อาทิตย์ฉันจะไปหามาจากไหน

"ตา...หนูจะทำยังไงดีคะ" ฮึก

ฉันร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉินเป็นวักเป็นเวร ท่ามกลางสายตาหมอ พยาบาลที่เดินผ่านไปผ่านมา

"คนไข้มีอะไรให้ช่วยไหมคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฮึก"

"ขึ้นมานั่งพักด้านดนก่อนไหมคะ ดื่มน้ำก่อนค่ะ"

พยาบาลสาวยื่นน้ำให้ฉันดื่มก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆให้เเละบอกฉันว่าเธอเคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน เธอเข้าใจดีว่ามันเจ็บปวดและทรมานมากแค่ไหน

"ฉันท้อไปหมดเลยค่ะ"

"ค่อยๆคิดนะคะ คนไข้ต้องผ่านมันไปให้ได้ค่ะ"

"ขอบคุณนะคะ"

"ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ สู้ๆค่ะ"

ฉันยิ้มให้เธอท่ามกลางน้ำตาที่ไหลรินลงมาอาบแก้มเหมือนเด็ก

ช่วงบ่ายฉันกลับไปทำงานตามปกติ เลิกงานก็กลับบ้านมา เช่นเคยที่ลุงพลมาถามข่าวตาที่บ้าน

"หนูดา วันนี้ได้ไปเยี่ยมตาไหมละหนู"

"ไปค่ะ แต่หมอเค้าห้ามเฝ้าค่ะ"

"อื้มมม แล้วหมอว่าไงบ้าง"

"ตามีเลือดในสมองต้องผ่าตัดค่ะ"

"เอ้า ค่าใช้จ่ายก็ต้องมากเลยสิ"

"สองแสนค่ะ"

"โห แล้วนี่หนูดามีหรือลูก"

"ไม่มีค่ะ หนูยังคิดอยู่เลยว่าจะทำยังไงดี เงินไม่ใช่น้อยๆเลยค่ะลุง"

"เอาที่ลุงก่อนไหมหนูดา"

"ไม่เป็นไรค่ะ เงินตั้งมากมายหนูไม่มีปัญญาใช้คืนหรอกค่ะลุง"

"ไม่มีก็ไม่ต้องใช้สิหนู"

"ลุงหมายความว่าไงคะ"

"เอาเลขบัญชีมาเดี๋ยวลุงโอนให้ ลุงมีเงินเก็บอยู่บ้าง ถ้ามีแล้วก็ค่อยเอามาคืนลุง ลุงไม่รีบอะไร..."

"แต่ว่า"

"เอามาเถอะน่า..."

"ค่ะลุง"

"123xxxxxxxx"

"โอนแล้วนะ"

ติ้ง

เงินเข้า200,000 บาท

"เดี๋ยวลุงกลับก่อนนะ"

"ขอบคุณมากนะคะลุง"

หลังจากนั้นเช้าวันต่อมาฉันจึงรีบไปที่โรงพยาบาลเพื่อไปคุยเรื่องการผ่าตัดของตา หลังจากที่การผ่าตัดสำเร็จไปด้วยดี ตาก็กลับมาพักฟื้นที่บ้าน และฉันได้ลางานมาดูเเลตาประมาณ1เดือน ทางบริษัทที่ฉันทำงานก็เห็นใจให้ลา

1เดือนผ่านไป

อาการของตาฉันเริ่มดีขึ้นมากแล้ว แกลุกเดินและช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง ฉันจึงกลับไปทำงานเพราะค่าใช้จ่ายต่างๆก็ต้องรับผิดชอบอยู่เหมือนเดิม ดีที่1เดือนมานี้ได้เงินจากที่ลุงเอาให้ เหลือจากการผ่าตัดก็ยังพอมาใช้จ่ายก่อน ฉันจึงไม่ได้ลำบากอะไรมากนัก แต่ก็ยังติดอยู่ในใจว่าตัวเองเป็นหนี้ลุงมากมายขนาดนั้นจะหาจากไหนมาจ่าย ฉันจึงอยากไปตกลงกับลุงเรื่องหนี้สินทั้งหมด

"ลุงอยู่ไหมคะ"

"อ้าวหนูดา ว่าไงลูก"

"หนูขอเข้าไปคุยด้านในได้ไหมคะ"

"ได้สิ เข้ามาเลยหนู"

"คือว่า...หนูจะมาคุยเรื่องเงินสองแสนที่ให้หนูมาค่ะ"

"ไม่ต้องรีบหรอกหนูดา เราคนกันเอง"

"แต่ว่าหนูอยากมาตกลงกับลุงก่อนค่ะ"

"ถ้างั้นก็ว่ามาเลย"

"ลุงจะให้หนูใช้คืนยังไงได้บ้างคะ ผ่อนจ่ายได้ไหม"

"เอาที่หนูดาสะดวกเลยลุงไม่ว่าหรอกลูก"

"หนูอยากผ่อนจ่ายรายเดือนค่ะ แต่ว่าหนู...มีเรื่องให้ลุงช่วยอีกอย่างได้ไหมคะ"

"ได้สิ ว่ามาเลย"

"หนูจะขอให้ลุงช่วยแวะไปดูตาบ้างบางวันได้ไหมคะ"

"ได้สิลูก"

"ขอบคุณนะคะลุง ลุงน่ารักที่สุดเลยค่ะ"

ฉันเผลอกระโดดด้วยความดีใจเลยจับมือของลุงจนลืมตัว

"เอ่อ หนูขอโทษค่ะ"

"ไม่เป็นไรๆ เออนี่ลุงมีขนมเทียนนะเอาไปฝากตาด้วยสิ"

"ลุงทำเองหรอคะ"

"ใช่จ๊ะ ลุงอยู่ว่างๆก็เลยทำกินเอง นึกถึงสมัยเป็นหนุ่มๆ"

"ลุงก็ยังไม่แก่สักหน่อยค่ะ"

ฉันพูดด้วยความสัตย์จริง ลุงน่าจะอายุราวๆ50แต่ยังดูหนุ่มและแข็งแรงมากอีกด้วย เพราะฉันไม่เห็นลุงดูดบุหรี่และกินเหล้าเหมือนชาวบ้านแถวนี้เลย แกมีสวนผลไม้ และมีคนงานหลายคนดูแลให้ แกรับหน้าที่เอาไปส่งที่ตลาดเอง

"หนูดาก็ชมลุงเกินไป อายุปูนนี้แล้วเมียก็ยังไม่มี"

"ลุงไม่เหงาเหรอคะ"

"เหงาสิ แต่มาหาตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วไหมหนู"

"หนูยังว่างนะลุง"