วิศวะร้าย 1

บรรยากาศในลานเกียร์ตอนเย็นอบอ้าวไปด้วยแดดเมืองไทยและความคึกคักของกิจกรรมรับน้อง ฉันยืนกุมมือตัวเองแน่น ถือป้ายชื่อกระดาษแข็งแผ่นโตที่แขวนคออยู่ด้วยความประหม่า เพราะเพิ่งเปิดเทอมเป็นสัปดาห์แรก แถมเพื่อนในกลุ่มยังแยกย้ายกันไปเข้าห้องน้ำหมดเหลือแค่ฉันที่ยืนรออยู่คนเดียวใต้ร่มไม้

​"น้องครับ..."

​เสียงทุ้มหวานดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมอง เจ้าของเสียงเป็นผู้ชายร่างสูง สวมเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มของคณะวิศวะ เขามียิ้มสดใสที่เป็นมิตรและดูเข้าถึงง่าย

​"อ๋อ... ยินดีต้อนรับสู่คณะนะน้อง" เขายิ้มกว้าง ใบหน้าดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด "พี่ชื่อ นิก อยู่ปีสามครับ น้องชื่ออะไรเหรอ?"

​"เอ่อ... ชื่อ แก้มใส ค่ะ อยู่ปีหนึ่ง สาขาโยธาค่ะ" ฉันตอบเสียงแผ่ว พยายามส่งยิ้มสุภาพให้พี่เขา

​"แก้มใส... ชื่อน่ารักจัง" พี่นิกเกาหัวแก้เขิน หน้าเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ "คือว่า... ถ้าพี่ขอคอนแทกต์ไว้คุย น้องแก้มใสพอจะสะดวกไหมครับ?"

​ฉันทำตัวไม่ถูก ได้แต่มองหน้าพี่นิกสลับกับมือตัวเอง ความจริงฉันไม่เคยมีแฟนและไม่เคยโดนจีบตรงๆแบบนี้มาก่อน หัวใจเลยเต้นแรงด้วยความตกใจและทำตัวไม่ถูก

​"ไอ้นิก... มึงยืนทำอะไรอยู่ตรงนี้วะ? เขาเรียกประชุมพี่ระเบียบแล้ว"

​น้ำเสียงเรียบเย็นแต่ทรงพลังดังขึ้นขัดจังหวะ ฉันหันไปมองตามเสียงและพบกับผู้ชายอีกคนหนึ่งในเสื้อช็อปสีเดียวกัน เขาสูงกว่าพี่นิกเล็กน้อย รูปร่างสมส่วน เรือนผมสีดำสนิทปัดไปด้านหลังอย่างลวกๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายจนสะกดสายตา แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเกร็งยิ่งกว่าเดิมคือสายตาเรียบเฉยใต้คิ้วเข้มคู่นั้น

​"เอ้าวุ่นวายจริง มึงรอแป๊บดิหมอก" พี่นิกหันไปบอกเพื่อน ก่อนจะหันกลับมาหาฉันด้วยท่าทีร้อนรน "เนี่ยแก้มใส นี่ พี่หมอก เพื่อนพี่เอง... เอ่อ แล้วเรื่องที่พี่ถามเมื่อกี้ว่าไงครับ?"

​พี่หมอกก้าวเข้ามายืนข้างๆ พี่นิก สายตาของเขาปะทะเข้ากับฉันตรงๆ เพียงเสี้ยววินาทีนั้น ฉันรู้สึกเหมือนโดนมองทะลุเข้ามาข้างใน สายตาเขาไม่เหมือนพี่นิกที่ดูเปิดเผย แต่เป็นสายตาที่ลึกซึ้ง นิ่งสงบ และยากจะเดาความคิด

​"อ๋อ... น้องคนนี้นี่เอง" พี่หมอกเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆที่ดูเหมือนจะยิ้ม แต่นัยน์ตากลับพราวแพรวอย่างแปลกประหลาด "มึงเล็งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

​"ก็เมื่อกี้ไงวะ" พี่นิกสะกิดแขนเพื่อน "มึงว่าไง น้องเขาน่ารักไหมวะ? กูว่าจะจีบจริงจังนะเนี่ย มึงอย่ามาขัดขวางกูนะไอ้หมอก"

​พี่หมอกยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ เขาเบือนสายตากลับมามองฉันอีกครั้ง คราวนี้เขาไล่สายตามองป้ายชื่อบนคอฉันช้าๆ ก่อนจะสบตาฉันตรงๆ

​"กูจะไปขัดขวางมึงทำไม" น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่น้ำหนักคำพูดกลับดูไม่แยศแยง "กูไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย เด็กปีหนึ่งก็น่ารักทุกคนแหละ... มึงอยากจีบก็จีบไปดิ กูยอมให้มึงทางสะดวกเลย"

​"จริงนะ? มึงพูดเองนะ!" พี่นิกยิ้มร่าอย่างดีใจ

​ฉันยืนฟังทั้งสองคนคุยกันด้วยความรู้สึกแปลกๆ คำพูดของพี่หมอกฟังดูเหมือนเขาไม่ได้สนใจฉันเลยสักนิด และพร้อมจะเปิดทางให้เพื่อนเต็มที่ แต่ทว่า... ในจังหวะที่พี่นิกหันไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเพื่อเตรียมกดแอดไลน์ฉัน พี่หมอกกลับก้าวเข้ามาใกล้ฉันอีกครึ่งก้าว

​เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจและกลิ่นหอมเย็นๆ ของน้ำหอมประจำตัวเขา พี่หมอกส่งยิ้มมุมปากมาให้ฉัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ไม่เหมือนกับท่าทางนิ่งๆ เมื่อครู่เลยสักนิด ก่อนจะกระซิบเสียงเบาหวิวที่มีแค่เราสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

​"น่ารักดีนี่... แต่ระวังไอ้นิกมันหลอกเอานะครับ 'น้องแก้มใส'"

​ดวงตาคู่คมแพรวพราวไปด้วยความสนุกสนาน ราวกับกำลังเล่นเกมที่ฉันไม่เข้าใจ ฉันแช่แข็งไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ ร้อนผ่าวไปทั่วแก้มทั้งสองข้าง

​"อ่ะแก้มใส พี่เปิดคิวอาร์โค้ดแล้ว สแกนได้เลยครับ" พี่นิกหันกลับมาพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น

​"เอ่อ... ค...ค่ะ" ฉันตอบรับเสียงสั่น พยายามหลบสายตาของพี่หมอกที่ยังคงยืนมองฉันอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มกริ่มที่ปิดยังไงก็ไม่มิด

​พี่หมอกยกมือขึ้นตบบ่าพี่นิกเบาๆ แล้วพูดเสียงเรียบ "กูไปรอที่ห้องประชุมก่อนนะ... จีบติดไม่ติดก็พยายามเข้าล่ะ"

​พูดจบเขาก็หันหลังเดินแยกออกไป ทิ้งให้ฉันยืนหัวใจเต้นระส่ำอยู่ตรงนั้น ฉันไม่รู้เลยว่าคำว่า 'ยอมให้เพื่อนจีบ' ของพี่หมอกหมายความว่าอย่างนั้นจริง หรือมันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างกันแน่...

ช่วงเย็นของวันต่อมา ลานเกียร์ยังคงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยคึกคักของเหล่านิสิต ฉันเดินถือเอกสารกิจกรรมของเอกโยธาผ่านม้านั่งหินอ่อนหลายตัว เพื่อตรงไปยังตึกคณะ หวังว่าจะรีบเอาเอกสารไปส่งแล้วกลับหอพักเสียที

​ทว่า สายตาของฉันกลับไปสะดุดเข้ากับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่โต๊ะใต้ต้นไม้ใหญ่

​ตรงนั้น... พี่หมอก กำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มดาวคณะและรุ่นพี่สาวสวยสามสี่คน ภาพตรงหน้าดูราวกับฉากในซีรีส์เกาหลี พี่หมอกสวมเสื้อช็อปตัวเดิม แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนเรียวสวย เขานั่งเอนหลังพิงม้านั่งด้วยท่าทีผ่อนคลาย มือหนึ่งถือแก้วกาแฟเย็น ส่วนอีกมือเคาะเป็นจังหวะบนโต๊ะ

​"พี่หมอกอ่ะ... เมื่อคืนสัญญาว่าจะทักหา แล้วทำไมหายเงียบไปเลยล่ะคะ?" พี่ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มทำเสียงเง้างอน พลางเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อช็อปของเขาเบาๆ

​พี่หมอกยิ้มรับ... เป็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์แบบที่ทำให้คนมองใจสั่นได้ง่ายๆ ดวงตาคู่คมพราวพราวด้วยความเย้ายวน เขาก้มหน้าลงไปใกล้อีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน

​"ขอโทษทีครับ พอดีเมื่อคืนงานยุ่งมากจริง... แต่คืนนี้สัญญาว่าจะชดเชยให้ โอเคไหมครับ?"

​คำพูดไม่กี่คำกับสายตาเจ้าชู้ร้ายกาจนั่นทำให้อีกฝ่ายหน้าแดงเปรี้ยง กลุ่มเพื่อนสาวข้างๆ พากันกรี๊ดกร๊าดหยอกล้อกันใหญ่ ฉันยืนมองภาพนั้นอยู่นานโดยไม่รู้ตัว ในใจรู้สึกแปลกแปร่งขึ้นมาอย่างน่าประหลาด... เขาดูเป็นผู้ชายอันตรายจริงๆ สมกับที่พี่นิกเคยบอกว่าเป็นพวกเจ้าชู้ตัวพ่อ

​‘คนอะไร บริหารเสน่ห์เก่งเป็นบ้า...’ ฉันคิดในใจ ก่อนจะรีบถอนสายตากลับและก้าวเท้าเตรียมจะเดินผ่านไปอย่างเงียบๆ

​แต่แล้ว... ราวกับเขามีเซนส์

​ในจังหวะที่ฉันกำลังจะก้าวผ่านโต๊ะนั้นไป พี่หมอกกลับละสายตาจากสาวๆ ตรงหน้า แล้วเบือนหน้ามาทางฉันตรงๆ

​ฉันชะงักกึก สายตาของเราปะทะกันจังๆกลางลานเกียร์