วิศวะร้าย 2

หัวใจฉันตุกวูบ ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาถึงใบหน้าเมื่อโดนดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมอง แต่สิ่งที่ทำให้ฉันทำตัวไม่ถูกยิ่งกว่าเดิม คือการกระทำถัดมาของเขา...

​พี่หมอกไม่ได้ทำเป็นไม่รู้จักฉัน เขาไม่ได้ละสายตาหนี แต่กลับยกมือขึ้นมาในระดับอกแบบที่เพื่อนในกลุ่มเขาไม่มีทางเห็น แล้วใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ เป็นสัญญาณว่า ‘เงียบไว้’

​จากนั้น เขาก็กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์และพราวพราวยิ่งกว่าเดิม พลางใช้นิ้วเดิมเปลี่ยนเป็นชี้มาที่ฉัน แล้วขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงออกมาอย่างช้าๆ ทีละคำ...

​‘ระ-วัง-เดิน-ชน-เสา-นะ-ครับ’

​"เอ๊ะ..."

​ฉันสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ร่างกายปฏิกิริยาไวตามคำพูดเขา จนก้าวขาพลาดไปชนเข้ากับขอบม้านั่งหินอ่อนแถวนั้นเข้าจริงๆ!

​กึก!

​"โอ๊ย!" ฉันร้องออกมาเบาๆ เสียหลักจนเอกสารในมือเกือบหลุดร่วง

​เสียงร้องของฉันทำให้กลุ่มสาวๆ หันมามองเป็นตาเดียว ฉันรีบก้มหน้าชิดอก แก้มร้อนฉ่าจนคิดว่ามันคงแดงแข่งกับสีดวงอาทิตย์ตกดินไปแล้ว ฉันรีบสับเท้าเดินหนีออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

​แต่ก่อนที่ฉันจะพ้นระยะสายตา เสียงหัวเราะในคอทุ้มต่ำและแสนจะยั่วเย้าของพี่หมอกก็แว่วตามลมมาให้ได้ยิน...

​"หึ..."

​เขาตั้งใจแกล้งฉันชัดๆ! ทั้งที่ปากบอกว่าจะเปิดทางให้พี่นิกจีบ ทั้งที่บอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเด็กปีหนึ่ง... แต่ทำไมเขาถึงชอบเข้ามาปั่นป่วนหัวใจฉันแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ!

หลังจากเหตุการณ์น่าอายที่ลานเกียร์เมื่อวันก่อน วันนี้ฉันตั้งใจว่าจะทำตัวกลมกลืนและไม่ตกเป็นเป้าสายตาของใครอีก แต่มรสุมชีวิตเด็กปีหนึ่งก็ไม่ปล่อยให้ฉันสงบสุขได้นาน เมื่อพี่สโมสรนักศึกษาเดินมาแจ้งว่าซุ้มกิจกรรมเตรียมงานรับน้องใหญ่ขาดคน และส่งฉันให้มาช่วยเตรียมอุปกรณ์ที่หลังห้องสโมฯคณะ

​ฉันเดินถือกล่องอุปกรณ์เข้ามาในห้องสโมฯ ที่ค่อนข้างเงียบเชียบ เพราะเพื่อนๆ คนอื่นถูกส่งออกไปจัดสถานที่ภายนอกหมดแล้ว

​"อ้าว มาแล้วเหรอแก้มใส"

​เสียงทุ้มดังขึ้นจากมุมห้อง ฉันหันไปมองแล้วก็ต้องชะงักกึก... พี่หมอกกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาว เขาสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ ทับด้วยเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ปลดกระดุมออกหมด บนโต๊ะมีป้ายผ้าและกระป๋องสีวางเรียงรายอยู่

​"พ...พี่หมอก" ฉันเรียกชื่อเขาเสียงเบาหวิว ความรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้มย้อนกลับมาทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เดินชนม้านั่งวันก่อน "พี่คนอื่นล่ะคะ?"

​"ไอ้นิกออกไปซื้อของข้างนอก ส่วนพวกพี่ปีสี่ไปประชุม" พี่หมอกกระโดดลงจากโต๊ะด้วยท่าทางคล่องแคล่ว สายตาพราวพราวคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ "เหลือแค่พี่... กับเรา สองคน"

​คำว่า 'สองคน' ที่เขากระซิบเน้นเสียงทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ ฉันพยายามตั้งสติ ก้มหน้าก้มตาเดินเอาเอกสารและแปรงทาสีไปวางบนโต๊ะ "งั้น... ให้แก้มใสช่วยทำอะไรดีคะ?"

​"มาช่วยพี่ทาสีป้ายนี่มา" เขาพยักหน้าเรียก ฉันก้าวเข้าไปยืนข้างโต๊ะไม้ตัวยาวอย่างเกร็งๆ หยิบแปรงทาสีขึ้นมาจุ่มสีแดงเตรียมจะระบายลงบนป้ายผ้า

​เนื่องจากป้ายผ้ามีขนาดใหญ่และยาวมาก เราสองคนเลยต้องยืนชิดกันโดยปริยาย กลิ่นหอมเย็นสะอาดยวนใจของน้ำหอมประจำตัวเขาละมุนอยู่ในอากาศ ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้ฉันแอบเห็นเสี้ยวหน้าหล่อเหลาและดวงตาคมกริบของเขาได้อย่างชัดเจน เวลาพี่หมอกจริงจังกับงาน เขาสูญเสียความขี้เล่นไปชั่วขณะ และนั่นยิ่งทำให้เขามีเสน่ห์ดึงดูดอย่างน่ากลัว

​"ขาหายดีหรือยังครับ?" อยู่ๆ เขาก็เอ่ยปากถามขึ้นมาเนิบๆ โดยไม่ละสายตาจากงานเขียนป้าย

​"คะ?" ฉันงงไปวูบหนึ่ง

​"ก็นึกว่ายังเจ็บขาอยู่... ถึงยืนเกร็งซะขนาดนั้น" เขาหันมาสบตาฉันตรงๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง "หรือว่าเกร็งเพราะอยู่ใกล้พี่?"

​"ป...เปล่าสักหน่อยค่ะ! แก้มใสไม่ได้เกร็ง" ฉันรีบปฏิเสธเสียงสูง แต่เพราะความลนลาน มือที่ถือแปรงทาสีเลยปัดไปโดนขอบป้ายผ้าจนสีเปรอะออกมานอกเส้น

​"อ๊ะ! แย่แล้ว..." ฉันอุทานด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือจะไปเช็ด แต่พี่หมอกกลับไวบรอด์กว่า

​เขายื่นมือมาจับข้อมือฉันไว้เบาๆ สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่อบอุ่นและแข็งแรงทำให้ฉันเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อตไปทั่วร่าง ฉันดึงมือกลับไม่พ้น ได้แต่นั่งแช่แข็งมองเขาที่เขยิบเข้ามาใกล้จนไหล่เราชนกัน

​"ซุ่มซ่ามจริงเราเนี่ย..." เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ฟังดูคล้ายจะดุ แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขารับผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อมาซับรอยสีบนป้ายให้อย่างเบามือ โดยที่มืออีกข้างยังคงกุมข้อมือฉันไว้ไม่ยอมปล่อย

​"พี่หมอก... ปล่อยมือแก้มใสก่อนก็ได้ค่ะ" ฉันบอกเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาที่ร้อนแรงของเขา

​"ทำไมล่ะ?" พี่หมอกโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของเขา รอยยิ้มของเขาในระยะกระชั้นชิดแบบนี้อันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้ว "กลัวไอ้นิกมาเห็นเหรอ?"

​"เอ๊ะ... ไม่เกี่ยวกับพี่นิกสักหน่อยค่ะ"

​"อ้าว ไม่เกี่ยวเหรอ?" พี่หมอกเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างยั่วเย้า "ก็นึกว่าเราสนใจไอ้นิกมันซะอีก เห็นยอมให้มันขอไลน์... รู้ไหม วันนั้นพี่บอกไอ้นิกว่ายอมเปิดทางให้มันจีบเรา"

​ฉันสบตาเขาตรงๆ นึกถึงคำพูดนิ่งๆ ของเขาในวันแรก "ก็พี่หมอกบอกเองนี่คะว่าไม่ได้คิดอะไรกับเด็กปีหนึ่ง..."

​พอมองเห็นความงอนเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในตาฉัน พี่หมอกก็หลุดหัวเราะในคอเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนไปถึงหัวใจฉัน เขาปล่อยข้อมือฉัน แต่กลับเปลี่ยนเป็นยกมือขึ้นมาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยพวงแก้มของฉันเบาๆ อย่างถือสิทธิ์

​"ปากแข็งจังนะเรา" นัยน์ตาคู่คมฉายแวววาววับอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "พี่บอกว่าจะเปิดทางให้มัน... แต่พี่ไม่ได้บอกสักคำนี่ครับ ว่าพี่จะไม่แซงโค้ง"

​"..."

​"อยู่ใกล้ไอ้นิก... รู้สึกหัวใจเต้นแรงแบบนี้หรือเปล่า? 'น้องแก้มใส'"

​เสียงกระซิบที่ข้างหูพร้อมกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์นั้นทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออกสักคำ หัวใจในอกซ้ายรัวกระหน่ำเหมือนจะหลุดออกมาข้างนอก ฉันรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เจ้าชู้และเจ้าเล่ห์ขนาดไหน แต่ทำไม... ยิ่งเขาเข้ามาปั่นป่วนใกล้ๆ แบบนี้ ฉันถึงยิ่งตกหลุมดักของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นกันนะ!