คนขับรถรสสวาท

คืนนั้นแสงจันทร์กระจ่างฟ้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านซาตินเข้ามาในห้องนอน ลมเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำจนฉันต้องขยับตัวซุกเข้าหาความอบอุ่นเดียวที่มีอยู่ในห้อง แผงอกกว้างและอ้อมกอดอันแน่นหนาของ 'ลุงชม'

​"ยังไม่นอนอีกหรือครับ คุณหนู?"

เสียงทุ้มต่ำและแผ่วเบาของเขากระซิบอยู่ข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดตรงลำคอจนฉันต้องห่อไหล่ด้วยความวาบหวาม

​"เพียงดาวยังไม่ง่วงเลยค่ะ..." ฉันตอบพลางใช้นิ้วมือเรียวไล้ไปตามสันกรามคมสันของชายวัยกลางคนตรงหน้า

​ลุงชมเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด แม้ริ้วรอยตามวัยและเรือนร่างที่ผ่านประสบการณ์จะทำให้เขกุมความได้เปรียบเหนือฉันเสมอ แต่ทุกครั้งที่อยู่บนเตียงนุ่มผืนนี้ เขากลับทะนุถนอมฉันราวกับตุ๊กตาแก้วที่พร้อมจะแตกหักได้ทุกเมื่อ

​มือหนาและสากระคายของเขาขยับมาเลื่อนกุมมือฉันไว้ ก่อนจะค่อยๆ พลิกตัวขึ้นมากอดทับร่างฉันไว้เบาๆ สายตาที่เขามองลงมาฉายแววความรัก ความเอ็นดู และความปรารถนาอันลึกซึ้งที่ปิดไม่มิด

​"ดึกมากแล้วนะครับ เด็กดี ถ้าไม่นอน... ลุงจะไม่เกรงใจแล้วนะ"

​"ใครขอให้ลุงชมเกรงใจกันล่ะคะ..." ฉันส่งยิ้มพร่างพรายพลางยกสองแขนขึ้นเกี่ยวคอเขาไว้

​จูบของลุงชมนุ่มนวลทว่าลึกซึ้ง มันเนิบช้า ละเมียดละไม และเต็มไปด้วยน้ำหนักของความรู้สึก สัมผัสจากฝ่ามือที่อบอุ่นของเขาค่อยๆ ลูบไล้ไปตามเรือนร่าง ทำให้หัวใจฉันเต้นระทึกจนแทบหลุดออกจากอก ทุกจังหวะแนบชิดบนเตียงกว้างดำเนินไปอย่างละมุนละไม ไร้ความเร่งรีบ มีเพียงเสียงลมหายใจสอดประสานกันท่ามกลางความเงียบสงบของค่ำคืน

​เมื่อพายุอารมณ์แห่งความหวานซ่านค่อยๆ สงบลง ลุงชมก็ตระกองกอดฉันไว้ในอ้อมอกอย่างแสนรัก เขาดึงผ้านวมผืนหนาขึ้นมาคลุมถึงไหล่ให้ฉัน ก่อนจะประทับจูบเบาๆ ที่หน้าผาก

​"ฝันดีนะครับ คุณหนูของลุง"

​ฉันซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจของเขาที่ค่อยๆ เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในพื้นที่เล็กๆ บนเตียงนุ่มแห่งนี้... ไม่ว่าโลกภายนอกจะเป็นอย่างไร เพียงดาวก็รู้ว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดีที่สุดแล้ว

เรื่องราวระหว่างฉันกับลุงชม... ถ้ามองจากคนนอก มันคงเป็นความสัมพันธ์ที่ผิดที่ผิดทางและไม่ควรเกิดขึ้นเลยสักนิด

​ลุงชมสวมชุดสูทสีกรมท่าเรียบตึง ยืนรอเปิดประตูรถยนต์คันหรูให้ฉันตั้งแต่วันแรกที่ฉันก้าวเข้ามารับตำแหน่งในบริษัทของพ่อ เขาเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ บุคลิกเงียบขรึม และพูดน้อยจนนับคำได้ แต่ทุกกิริยาอาการของเขากลับเต็มไปด้วยความสุภาพ นุ่มนวล และสายตาที่มองฉันด้วยความเอ็นดูเสมอ

​ในบ้านวรการจินดา... ฉันคือ "คุณหนูเพียงดาว" บุตรสาวคนเดียวของผู้บริหารใหญ่ที่ถูกห้อมล้อมด้วยเงินทอง แต่กลับเงียบเหงาและอ้างว้างอย่างที่สุด พ่อกับแม่ยุ่งอยู่กับสังคมและการงานจนแทบไม่มีเวลาให้ ส่วนเพื่อนฝูงในวงสังคมก็มีแต่ความเสแสร้ง จะมีก็แค่ "ลุงชม" คนขับรถประจำตัววัยสี่สิบปลายๆ คนนี้เท่านั้นที่อยู่ข้างฉันในทุกช่วงเวลา

​เขาคือคนที่คอยวนรถมารับฉันในคืนที่ฉันแอบไปนั่งร้องไห้คนเดียวที่สวนสาธารณะ

เขาคือคนที่เตรียมชาร้อนๆ ใส่แก้วเก็บความเย็นไว้ให้ในรถทุกครั้งที่รู้ว่าฉันเลิกงานดึก

และเขาคือคนเดียวที่คอยถามฉันด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเสมอว่า "วันนี้คุณหนูเหนื่อยไหมครับ?"

​ความใกล้ชิดบนเบาะหลังและเบาะหน้าค่อยๆ ถักทอสายใยบางอย่างขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ จากความอบอุ่นปลอดภัยแบบผู้ใหญ่ที่พึ่งพาได้ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันลึกซึ้งที่ฉันเองก็หยุดยั้งมันไม่ได้ สายตาที่ฉันมองผ่านกระจกมองหลังเริ่มเปลี่ยนไป และฉันก็รู้ดีว่าสายตาที่เขามองตอบกลับมา... มันมีมากกว่าแค่ความจงรักภักดีของคนขับรถ

​จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นในคืนฝนตกหนัก คืนนั้นฉันทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรงเรื่องที่ท่านพยายามจับคู่ฉันกับลูกชายนักธุรกิจใหญ่ ฉันวิ่งร้องไห้ออกมาจากบ้านท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย โดยมีลุงชมวิ่งกางร่มตามมาติดๆ

"คุณหนูครับ! อย่าตากฝนแบบนี้เลยครับ เดี๋ยวมะ... ไม่สบาย"

​ฉันหันกลับไปสวมกอดร่างสูงใหญ่ของเขาไว้แน่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความเสียใจและความกลัว ลุงชมชะงักไปครู่หนึ่ง ร่มในมือเกือบหลุดร่วง ก่อนที่มือหนาและแข็งแรงของเขาจะค่อยๆ ยกขึ้นมากอดตอบฉันอย่างลังเลทว่าอบอุ่น

​"ลุงชม... พาเพียงดาวไปจากที่นี่ที พาไปไหนก็ได้" ฉันสะอื้นซบกับแผงอกกว้างของเขา

​คืนนั้น เขาพาฉันมาพักส่วนตัวเล็กๆ ชายหนุ่มใหญ่พยายามเว้นระยะห่างตามหน้าที่ คอยดูแลหาผ้าแห้งและน้ำอุ่นให้ แต่ความอบอุ่นและความห่วงใยที่จริงใจของเขาก็ทำลายกำแพงกั้นระหว่างเราลงจนหมดสิ้น

​"ลุงเป็นแค่คนขับรถนะครับคุณหนู... ลุงไม่คู่ควรกับคุณหนูเลย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเมื่อฉันเดินเข้าไปจับมือเขาไว้

​"เพียงดาวไม่เคยสนว่าลุงชมเป็นใคร... เพียงดาวสนแค่ว่าคนที่อยู่ตรงนี้ คือคนที่ทำให้เพียงดาวมีความสุขที่สุด"

​คำตอบนั้นทลายปราการสุดท้ายในใจของลุงชม ความรักและความปรารถนาที่ซุกซ่อนไว้ใต้หัวใจที่เจียมเนื้อเจียมตัวมาเนิ่นนานถูกปลดปล่อยออกมา และในคืนนั้นเอง... คนขับรถผู้แสนดีกับคุณหนูผู้เหงาหงอย ก็ได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งทางสังคมไปสู่ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งบนเตียงนุ่มที่ไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์ มีเพียงคนสองคนที่รักกันสุดหัวใจ

สายฝนยามดึกภายนอกยังคงตกกระหน่ำปะทะกระจกหน้าต่าง เสียงซ่าของสายฝนช่วยกลบทุกเสียงภายในห้องนอนสลัว แต่ไม่อาจบดบังความร้อนแรงที่กำลังแผดเผาอยู่บนเตียงกว้างได้เลย

​ลุงชมทอดตัวลงทับร่างของฉันไว้เบาๆ แววตาอบอุ่นและเจียมเนื้อเจียมตัวที่เคยเห็นยามสวมหมวกคนขับรถ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้และปรารถนาอย่างลึกซึ้งที่พร้อมจะกลืนกินฉันไปทั้งตัว

​"ลุงชม..." ฉันส่งเสียงพึมพำเรียกร้องพลางสอดนิ้วมือเข้าประสานกับกลุ่มผมสั้นเกลากระด้างของเขา

​"คุณหนู..." เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าและพร่ามัว สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน ราวกับจะย้ำเตือนว่าต่อแต่นี้ไปจะไม่มีเส้นแบ่งชนชั้นระหว่างเราอีกแล้ว

​ริมฝีปากหนาฉ่ำประกบลงมาบดเบียดริมฝีปากฉันอย่างหนักแน่นและเร่าร้อน ไม่ใช่จูนที่แผ่วเบาเหมือนเคย แต่เป็นจูบที่เรียกร้อง ตอบรับ และละเลียดชิมความหวานซ่านอย่างไม่รู้จักอิ่มเอม ลมหายใจอุ่นร้อนแลกเปลี่ยนกันอย่างถี่กระชั้นจนอกของฉันกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหัวใจที่เต้นระทึก

​ฝ่ามือสากระคายแต่เต็มไปด้วยพละกำลังของชายวัยกลางคน ลูบไล้ผ่านส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างฉันอย่างจงใจ สัมผัสจากมือที่เคยจับพวงมาลัยรถยนต์ บัดนี้กำลังจุดไฟเสน่หาให้ลุกโชนไปทั่วทุกตารางนิ้วบนผิวเนื้อเนียนนุ่ม ฉันแอ่นอกรับสัมผัสจากปลายลิ้นและจูบที่ลากเลื่อนลงมาตามลำคอระหงและเนินอกอย่างเผลอไผล

​"อื้อ... ลุงชม... ลุงชมคะ"

​ฉันร้องออกมาด้วยความวาบหวามเมื่อเขาเพิ่มจังหวะรุกรานอย่างหนักแน่น ร่างกายสูงใหญ่ของเขาสอดประสานและขับเคลื่อนไปตามสัญชาตญาณความปรารถนา แรงอารมณ์ที่เคี่ยวกรำและซุกซ่อนไว้ภายใต้สูทสีกรมท่ามาเนิ่นนานถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเปี่ยมล้น ทว่าแนบแน่นและทรงพลัง จนเตียงนุ่มสั่นคลอนไปตามจังหวะที่กระหน่ำเข้ามา

​ผิวกายของสองเราเกลื่อนไปด้วยหยาดเหงื่อซึมระยับ ท่ามกลางอากาศเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ แต่ละสัมผัสบดเบียดและตอบรับกันอย่างเข้าขา ไร้ซึ่งความเขินอาย มีเพียงความเร่าร้อนที่แผดเผาให้ทั้งห้องกลายเป็นทะเลเพลิง

​เมื่อคลื่นอารมณ์ความปรารถนากระแทกเข้าสู่จุดสูงสุด เสียงกรีดร้องแผ่วเบาของฉันกลืนหายไปในจุมพิตอันลุ่มลึกของลุงชม ร่างกายทั้งสองเกร็งกระตุกและโอบกอดกันไว้แน่นหนา ราวกับจะสลักลึกความรู้สึกนี้ไว้ในผิวกายและดวงวิญญาณ

​ลมหายใจหอบถี่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบที่ค่อยๆคืนกลับมา ลุงชมซบหน้าลงกับซอกคอของฉัน อ้อมกอดของเขายังคงแนบแน่นและมั่นคง ผิวกายอบอุ่นสัมผัสกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่ค่อยๆ ผ่อนลงเป็นปกติ

​"ลุงรักคุณหนูเหลือเกินครับ..." เขากระซิบด้วยน้ำเสียงรักใคร่สุดหัวใจ พลางประทับจูบซ้ำๆ ที่แก้มและริมฝีปากที่เจ่อของฉัน

​ฉันยิ้มรับพลางซุกตัวเข้าหาอกอุ่นของชายคนขับรถที่เป็นทั้งผู้คุ้มครอง และคนรักเพียงคนเดียวในชีวิตของฉัน

​