8.1 | ถ้าไม่ให้จูบจะทำอย่างอื่นนะ

มาร์คัสอุ้มเอวารินเข้ามาวางบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องโถงของบ้านชั้นเดียวขนาดกลางซึ่งตกแต่งไว้ด้วยสไตล์โมเดิร์นที่เน้นการใช้งานและความสบายตามากกว่าความหรูหรา

               “ไม่ใช่ตรงนี้” หญิงสาวรีบยกมือขึ้นดันแผ่นอกกว้างของชายหนุ่มที่ทำท่าจะทิ้งตัวลงมาทาบทับ “และที่สำคัญ ยังไม่ใช่ตอนนี้ด้วย”

               “เรามาฮันนีมูนกันนะ ผมอยากทำตอนไหนก็ต้องได้ทำสิ” เขาทำเป็นงอนแล้วนั่งลงเบียดกับเธอที่โซฟาตัวเดียวกัน

               “มาฮันนีมูนก็ไม่ได้หมายความว่าต้องมาทำเรื่องนี้กันอย่างเดียวนะคะ ยังมีอะไรสนุกๆ อย่างอื่นให้ทำอีกตั้งเยอะ”

               “ผมไม่ได้ทำเพื่อความสนุกนะ ผมจริงจัง ผมอยากมีลูก”

ตอนนี้ ‘ลูก’ ไม่ใช่แค่เครื่องผูกมัดเอวารินตามความตั้งใจเดิมแล้ว แต่ลูกจะเป็นหลักฐานแห่งความทรงจำที่จะทำให้เธอไม่ลืมว่าครั้งหนึ่งเธอและเขาเคยรักกัน

               “เดินทางมาตั้งไกล ไม่เหนื่อยบ้างเหรอคะ” เอวารินดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วดึงชายกระโปรงที่ร่นขึ้นมาอยู่บนหน้าขาลงไปให้เรียบร้อย

               “แค่เห็นหน้าคุณผมก็หายเหนื่อยแล้ว” เขาตอบเอาใจแต่ไม่ได้ผล

               “รอคืนนี้นะคะ ตอนนี้ฉันอยากเดินดูรอบๆ บ้านก่อน” เธอกวาดตามองไปโดยรอบบ้าน สีหน้าและแววตาบ่งบอกว่าชอบที่นี่มาก “ว่าแต่ที่เกาะนี้มีแค่เราสองคนจริงเหรอคะ”

               “จริง” ชายหนุ่มทำเนียนขยับตัวเข้าไปนั่งเบียดหญิงสาวแล้วเลื่อนมือไปโอบเอวเธอไว้หลวมๆ

               ก่อนเข้ามาที่นี่เขาได้สั่งให้คนงานทำความสะอาดบ้านพักซึ่งมีอยู่หลังเดียวภายในเกาะส่วนตัวแห่งนี้และให้เตรียมอาหารทั้งของสดและของแห้งอย่างครบครันสำหรับเจ็ดวันเอาไว้ให้ แล้วสั่งให้คนงานทุกคนออกไปอยู่บนฝั่งในเมืองก่อน

               “อยู่กันสองคนแบบนี้จะไม่อันตรายเหรอคะ”

               “ไม่หรอก ผมหลบมาพักที่นี่บ่อยก็ไม่เคยมีเรื่องอะไร” มือใหญ่ที่เกาะอยู่ที่เอวค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใต้ชายกระโปรงอย่างเชื่องช้า

               “คุณมาเมืองไทยบ่อยเหรอคะ” หญิงสาวคว้าหมับเข้าที่มือของเขาแล้วมองสบตาเป็นเชิงปรามว่า ‘อย่ามาทำเนียน’

               คนถูกจับได้ยิ้มแหยก่อนตอบ “หลังจากที่แม่หย่ากับพ่อเมื่อสิบปีก่อน ท่านก็กลับมาอยู่ที่เมืองไทย ผมก็บินมาเยี่ยมท่านทุกปี หลังจากท่านเสียผมก็ยังกลับมาหาท่านทุกวันครบรอบวันเสียชีวิตของท่านเหมือนเดิม”

               “เสียใจด้วยนะคะ”

               “เรื่องมันผ่านไปตั้งนานแล้ว ผมไม่ได้เสียใจอะไรแล้วละ แต่ถ้าจะเสียใจก็คงเป็นเรื่องอื่นมากกว่า”

เขาแกล้งตีหน้าเศร้าจนเอวารินหลงกลรีบถามด้วยความเป็นห่วง

               “เรื่องอะไรคะ”

               “เรื่องที่เมียไม่ให้ทำ”

               หญิงสาวยิ้มขำๆ แล้วจุ๊บที่ริมฝีปากปลอบใจ “คืนนี้จะให้ทำจนหมดแรงเลย”

เอวารินเข้ามาดูเสื้อผ้าในห้องนอนที่มาร์คัสแอบเตรียมมาให้แล้วอยากกรีดร้องให้เกาะสะเทือน

               “ทำไมมีแต่ชุดบิกินี่ละคะมาร์ค” หญิงสาวกลอกตามองบนนิดหนึ่ง ถ้าจะขนแต่ชุดแบบนี้มาให้ก็ให้เธอแก้ผ้าเดินรอบเกาะเลยก็ได้

               “ก็ผมชอบ” ชายหนุ่มหยิบบิกินี่แบบต่างๆ ขึ้นมาทบบนตัวของหญิงสาวแล้วบอกถึงแผนการที่แอบคิดไว้ในใจว่าอยากให้เธอใส่ชุดไหน สีไหน วันไหนอย่างสนุกสนานแล้วเดินไปหยิบไอแพดมาเปิดรูปที่แนบมากับประวัติส่วนตัวของเธอให้ดู “ผมหลงรักคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นคุณใส่ชุดบิกินี่ในรูปนี้”

               “นี่คุณแอบสืบประวัติฉันด้วยเหรอ”

               “ก็ผมอยากรู้ว่าคนจิตใจดีที่ช่วยเหลือเจสันเป็นใคร”

               สีหน้าเธอเศร้าลงเมื่อเขาพูดถึงน้องชาย “แต่สุดท้ายฉันก็ช่วยชีวิตเขาไม่ได้ แม้แต่ของที่เขาฝากไว้ฉันก็ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน”

               มาร์คัสวางไอแพดลงแล้วดึงตัวหญิงสาวให้นั่งลงที่ปลายเตียงด้วยกัน “ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องคิดมาก คุณไม่รู้เหรอว่าสามีคุณเก่งแค่ไหน ถึงคุณจะจำไม่ได้ แต่ผมก็สืบเองได้ แล้วตอนนี้คดีของเจสันก็กำลังจะจบแล้ว”

               เอวารินพยักหน้ารับแบบไม่ค่อยสบายใจนัก เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่ยังติดค้างอยู่ในใจซึ่งไม่น่าจะเป็นเรื่องดี แต่ยังนึกไม่ออกว่ามันคือเรื่องอะไร

               “เรามาฮันนีมูนกันนะ อย่าทำหน้าอย่างนี้สิ” มาร์คัสใช้สองมือประคองใบหน้าเคร่งเครียดของหญิงสาวให้เงยขึ้น “ยิ้มหน่อยนะครับ”

               เอวารินฝืนยิ้มแบบไม่ค่อยสดใสนัก

               “ไม่เต็มใจยิ้มแบบนี้ต้องถูกลงโทษ”

               ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจะจูบแต่หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบอย่างรู้ทันแล้ววิ่งหนีออกจากห้องแต่เขาก็ไวพอที่จะตามไปรวบเธอมากอดไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเปิดประตูออกไป

               “แค่จูบเอง”

               “ไม่เชื่อค่ะ” ประสบการณ์หลายครั้งที่ผ่านมาบอกเธอว่า ผู้ชายคนนี้ไม่เคยหยุดอยู่ที่จูบเดียว และเธอก็ไม่ได้คิดจะเล่นตัว แต่ว่าเธอหิว...หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว “ขอทานอะไรเพิ่มพลังก่อนได้มั้ยคะ ไม่งั้นฉันไม่มีแรงทำแน่”

               เขายิ้มรับอย่างว่าง่าย...ง่ายผิดปกติ “ได้สิครับ วันนี้ผมจะโชว์ฝีมือทำอาหารให้คุณทานเอง แต่...”

               หญิงสาวหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ “แต่อะไรคะ”

               “แต่...ขอจูบทีนึงก่อนนะ” เขาแนบริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวบ่ายเบี่ยงได้อีกต่อไป

               เอวารินยิ้มทั้งที่ริมฝีปากกำลังถูกบดขยี้อย่างเร่าร้อน ผู้ชายคนนี้ช่างเอาแต่ใจตัวเองเหลือเกิน อยากทำต้องได้ทำ อยากจูบต้องได้จูบ คิดแล้วหญิงสาวก็อยากแกล้งสักครั้งจึงเม้มปากแน่นไม่ยอมให้เขาแทรกปลายลิ้นเข้ามา แล้วเธอก็ได้ยินเสียงเขาพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างขัดใจก่อนจะมีเสียงขู่พึมพำแผ่วเบาตามมา

               “ถ้าไม่ให้จูบ ผมจะทำอย่างอื่นแทนนะ”