8.2 | ห้ามลืมผมเด็ดขาด

เอวารินยอมเผยอริมฝีปากขึ้นและรับรู้ได้จากสัมผัสที่แนบชิดกันอยู่ว่าเขากำลังยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นปลายลิ้นสากชื้นก็รุกล้ำเข้ามาไล้วนอย่างเพลิดเพลิน เธออยากปล่อยให้เขาจูบให้นานกว่านี้ แต่ไม่ไหวแล้ว ตอนนี้เธอกำลังหิวมาก

หิวจนท้องร้อง...จ๊อก!!!

               มาร์คัสถอนจูบออกแล้วถามกลั้วหัวเราะ “คุณหิวมากขนาดนี้เลยเหรอ” เขากะจะเนียนทำมากกว่าจูบอยู่แล้วเชียว แต่เจอแบบนี้ก็ทั้งขำทั้งสงสารจนทำต่อไม่ได้จริงๆ

               “ไม่ต้องมาขำเลย” เธอต่อว่าเขาหน้าง้ำ “เพราะคุณนั่นแหละ พอออกจากโรงพยาบาลก็พาฉันมาที่นี่เลย ข้าวเที่ยงก็ไม่ได้กิน นี่ก็จะหกโมงเย็นแล้วจะไม่ให้ฉันหิวได้ยังไง”

               “ผมขอโทษ!” มาร์คัสยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองเสียงดังป้าบ เพราะมัวแต่เครียดเรื่องที่หมอบอก เลยลืมพาเธอแวะกินอาหารกลางวันก่อนที่จะเดินทางมาที่นี่ “คุณรอสักครึ่งชั่วโมงไหวมั้ย เดี๋ยวผมทำทีโบนสเต็กให้กิน”

               “อ้วน”

               “กินเสร็จแล้วเดี๋ยวผมช่วยเบิร์นออกให้ รับรอบว่าไม่มีไขมันสะสมในร่างกายคุณแน่นอน” แววตาเขาเปล่งประกายวิบวับขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องแบบนี้

               “ในหัวคุณนี่มีแต่เรื่องนี้หรือไงคะ”

               “เพราะคุณที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้”

               “อ้าว...มาโทษฉันซะงั้น”

               “ก็คุณน่ารักขนาดนี้ใครจะอดใจไหว” แล้วเขาก็อดใจไม่ไหวขโมยจุ๊บเธอไปทีนึง “คุณไปอาบน้ำก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวผมออกไปทำอาหารให้ น่าจะเสร็จทันกันพอดี”

               “ไม่ให้ฉันไปช่วยทำเหรอคะ”

               “ทำแค่สเต็กกับสลัดนิดหน่อยเอง ผมทำคนเดียวได้”

               “งั้นก็ตามใจคุณค่ะ”

               “หรือผมจะช่วยคุณอาบน้ำก่อนดีนะ”

เขาทำท่าคิดหนัก ไม่รู้ว่าแกล้งหรือคิดจริงกันแน่ แต่เอวารินก็รีบปฏิเสธแล้วดันหลังเขาออกจากห้อง

“รีบออกไปทำอาหารเลย ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว”

เขาเอี้ยวตัวมาขโมยหอมแก้มเธออีกครั้งก่อนจะยอมออกไป “อาบน้ำเร็วๆ นะ อย่าให้ผมรอนาน...คิดถึง”

“แหวะ...เลี่ยน” เอวารินพูดยิ้มๆ แล้วเดินกลับเข้ามาที่กลางห้องเพื่อจะถอดเสื้อผ้า แต่อยู่ๆ ก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมา จากนั้นภาพในอดีตมากมายก็แวบเข้ามาในหัว แต่ครู่เดียวก็หายไป อาการคล้ายคราวก่อนไม่มีผิด เพียงแต่คราวนี้ภาพที่เห็นนั้นชัดเจนกว่าเดิมหลายเท่า

หญิงสาวใจหายวาบ มือเย็นเฉียบ กลัวว่าคำเตือนของหมอจะเป็นจริง เธออยากจำอดีตของตัวเองได้ แต่ก็ไม่อยากลืมมาร์คัส

เอวารินใช้เวลาอาบน้ำและแต่งตัวเร็วกว่าปกติแล้วย่องเข้าไปในครัวอย่างเงียบเชียบเพื่อแอบดูผู้ชายตัวโตที่กำลังก้มๆ เงยๆ ตกแต่งจานอาหารอย่างตั้งใจจนแทบไม่เหลือคราบนักธุรกิจมาดขรึม

เขาถอดเสื้อสูทราคาแพงและเนกไทด์วางกองไว้ที่มุมโต๊ะรวมกับขยะและเศษอาหารที่เหลือจากการประกอบอาหาร เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวถูกพับแขนตลบขึ้นแล้วสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลอ่อน ผมที่จัดทรงเนี้ยบกริบอยู่เสมอตกลงมาปรกหน้าทำให้เขาดูเป็นแฟมิลี่แมนที่แสนอบอุ่น

               “มีอะไรให้ฉันช่วยมั้ยคะ” เอวารินเดินเข้าไปยืนชิดเขาจนต้นแขนเบียดกัน

               “เหลือแค่ยกออกไปจัดโต๊ะก็ทานได้เลย” เขาเงยหน้าขึ้นมาตอบแล้วจุ๊บที่ริมฝีปากเธอครั้งหนึ่ง

               “นี่คุณ ทำไมชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย” เธอว่ายิ้มๆ

               “ก็ผมชอบ” เขาตอบหน้าตาย

               “คุณไปอาบน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจัดโต๊ะให้”

               “โอเค ถ้างั้นผมขอเวลาไม่เกินสิบนาที” ชายหนุ่มถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วแอบขโมยจุ๊บคนข้างตัวอีกครั้งหนึ่งก่อนจะเดินตัวปลิวออกไปอย่างอารมณ์ดี

               เอวารินส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วยกอาหารออกไปจัดที่โต๊ะริมระเบียงด้านนอกซึ่งมองเห็นวิวทะเลยามค่ำคืนได้อย่างเต็มตา และไม่ถึงสิบนาที มาร์คัสที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยก็เดินมานั่งเบียดที่เก้าอี้ยาวตัวเดียวกัน

               “ที่ตั้งเยอะ มานั่งเบียดฉันทำไมเนี่ย”

               “ความจริงผมอยากเข้าไปอยู่ในตัวคุณเลยด้วยซ้ำ” เขายื่นหน้าเข้ามากระซิบเสียงแผ่วแนบชิดใบหูคนข้างตัว “สัญญาแล้วนะว่าคืนนี้จะให้ผมทำจนหมดแรง”

               “ฉันจำคำพูดของตัวเองได้เสมอค่ะ” เธอยิ้ม แต่เพียงเสี้ยววินาทีรอยยิ้มนั้นก็หายวับไปเหลือเพียงใบหน้าเศร้าๆ

               “ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว เป็นอะไร...หือ?” เขาทอดเสียงอย่างอบอุ่นพลางยกแขนขึ้นโอบบ่าแล้วลูบที่ต้นแขนเธอเบาๆ

               “ฉันกลัวว่าวันนึงฉันจะจำคุณไม่ได้”

               “ไม่ต้องกลัว เราจะสร้างหลักฐานความทรงจำไว้ด้วยกัน ถ้าคุณลืม ผมก็จะเปิดให้คุณดู”

               “คุณจะทำอะไร”

               มาร์คัสหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดโหมดวีดีโอแล้วยื่นไปด้านหน้าเพื่อบันทึกภาพ “บอกผมสิว่าเราเป็นอะไรกัน”

               เอวารินรู้แล้วว่าเขาจะทำอะไร ดังนั้นเธอจึงเบียดตัวเข้ามาชิดเขามากขึ้นเพื่อให้อยู่ในเฟรมกล้องด้วยกันแบบพอดีๆ “ฉันเป็นภรรยาของคุณค่ะมาร์ค”

               “คุณรักผมมั้ย”

               “รักค่ะ” หญิงสาวยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มเขาแล้วหันไปพูดกับกล้องต่อ “รักมากด้วย ถ้าฉันลืมคุณ คุณต้องเปิดคลิปนี้ให้ฉันดูนะคะ”

               “ถ้าผมเปิดให้คุณดู คุณต้องเชื่อผมนะ”

               “ฉันจะเชื่อทุกคำพูดของคุณค่ะ”

               “ผมรักคุณนะ คุณห้ามลืมผมเด็ดขาด”

               “ฉันจะจำคุณไว้ในนี้” เธอจับมือข้างที่ว่างอยู่ของเขามาวางแนบไว้ที่อกข้างซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ “ในหัวใจของฉัน”

               ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาประทับรอยจูบบนเรียวปากอ่อนนุ่มด้วยความรักสุดซึ้งพร้อมกับกดปิดการบันทึกภาพวีดีโอแล้วค่อยๆ วางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะอาหารที่ทั้งคู่ยังไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว