7.3 | ความจำใกล้กลับมา

มาร์คัสพาเอวารินมาพบแพทย์ตามเวลานัดหมายหลังจากครบหนึ่งเดือนที่ออกจากโรงพยาบาลครั้งก่อน

               “เท่ากับว่าตอนนี้ความทรงจำของคุณรินมีเพียงช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเท่านั้น” นายแพทย์วัยกลางคนกล่าวสรุปหลังจากซักถามอาการทั่วไปเสร็จ

               “ใช่ค่ะ”

               “มีภาพในอดีตแวบเข้ามาในหัวบ้างมั้ยครับ”

“มีค่ะ หลายวันก่อนฉันเห็นภาพในอดีตครั้งนึง แต่มันเป็นภาพที่แวบเข้ามาแบบสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วก็หายไป”

               “ตอนนั้นคุณมีอาการยังไงครับ”

               “ปวดหัวจี๊ดๆ ค่ะ และที่น่าแปลกก็คือ...” หญิงสาวหันไปมองหน้ามาร์คัสด้วยสีหน้าไม่สบายใจนักแล้วตัดสินใจบอกหมอ “...อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนสามีฉันกลายเป็นคนแปลกหน้า”

               หมอฟังข้อมูลแล้วครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนถาม “คุณกับสามีรู้จักกันก่อนหรือหลังความจำเสื่อมครับ”

มาร์คัสที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ ยื่นมือมากุมมือเอวารินเอาไว้แล้วช่วยตอบแทน “ผมเจอเธอครั้งแรกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนที่เธอจะความจำเสื่อมครับ”

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณหมอ ทำไมถึงได้ถามแบบนี้”

“จากการที่หมอรักษาคนไข้ความจำเสื่อมนับพันรายและจากการศึกษางานวิจัยทั้งในและต่างประเทศ หมอคิดว่าความทรงจำของคุณรินน่าจะกลับมาในไม่ช้านี้...”

เอวารินและมาร์คัสหันหน้ามายิ้มให้กันด้วยความดีใจแต่แล้วคำพูดต่อมาของแพทย์ก็ทำให้ทั้งคู่ใจคอไม่ดี

“แต่ยังมีเรื่องที่ต้องระวัง”

“เรื่องอะไรคะ”

นายแพทย์นิ่งไปครู่หนึ่งอย่างหนักใจ “หมอต้องทำความเข้าใจกับคุณทั้งสองคนก่อนว่า กรณีที่หมอกำลังจะบอกมันอาจจะเกิดหรือไม่เกิดขึ้นก็ได้ แต่หมอก็จำเป็นต้องบอกเพื่อที่คุณทั้งสองคนจะได้เตรียมการรับมือกับมันได้ ถ้ามันเกิดขึ้น”

ยิ่งหมอพูดเกริ่นนำสีหน้าเคร่งเครียด มาร์คัสกับเอวารินก็ยิ่งหน้าเสีย ทั้งคู่บีบมือเข้าหากันแน่นขณะรอลุ้นคำวินิจฉัย

“บอกมาเถอะครับหมอ”

นายแพทย์สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างลำบากใจก่อนบอกเรื่องที่ไม่ค่อยน่ายินดีนักสำหรับคู่สามีภรรยาที่ดูเหมือนจะรักกันมาก

“เป็นไปได้ว่า ถ้าความทรงจำเก่าของคุณรินกลับคืนมาแล้วเธออาจจะลืมทุกอย่างในช่วงเวลาที่ความจำเสื่อม”

มาร์คัสอึ้งไปเหมือนโดนหมัดน็อก มือที่กุมมือเอวาริน อยู่เย็นเฉียบขึ้นมาทันที “หมายความว่าเธอจะลืมผมเหรอครับหมอ”

“ไม่ใช่ลืมเฉพาะคุณ แต่เธอจะลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้”

ทั้งคู่เดินจับมือกันออกมาจากห้องตรวจด้วยสีหน้านิ่งอึ้ง ต่างฝ่ายต่างเงียบงันไปพักใหญ่ จนกระทั่งเดินมาขึ้นรถซึ่งโทนี่ขับมาจอดรออยู่ที่หน้าตึกของโรงพบาลมาร์คัสจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

               “คุณอย่าคิดมากสิ หมอบอกว่า ‘อาจจะ’ เองนะ แปลว่ามันอาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้”

               “คุณไม่ต้องมาทำเป็นปลอบใจฉันหรอก ฉันเห็นตอนอยู่ในห้องหมอหน้าคุณนี่อึ้งไปเลย”

               “ใครบอกว่าผมอึ้ง ผมชิลล์มากต่างหาก เพราะผมมั่นใจว่าถึงยังไงคุณก็ไม่ลืมผมอยู่แล้ว”

               “แล้วถ้าฉันลืมล่ะ” เอวารินเอนศีรษะมาซบไหล่กว้างของสามี สีหน้าไม่สบายใจเอามากๆ

               “ถ้าคุณลืม ผมก็จะทำทุกทางให้คุณจำได้ผมให้ได้อีกครั้ง” เขายกแขนขึ้นโอบไหล่เธอเอาไว้หลวมๆ แล้วเอียงหน้ามาจูบที่หน้าผากแผ่วเบา

               “สัญญานะคะ”

               “ไม่ต้องสัญญา ไม่ต้องสาบาน เพราะมันเป็นเรื่องที่ผมต้องทำอยู่แล้ว ผมทนไม่ได้หรอกที่จะให้คุณลืมผม”

               “ถ้าคุณไม่ทำตามที่พูดฉันจะแช่งคุณ” เธอขู่เขาเสียงเข้ม

               “คุณจะแช่งอะไรผม”

               “ฉันจะแช่งให้คุณเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ กามตายด้าน ไร้ความรู้สึก”

               “แช่งกันแบบนี้ฆ่าผมเลยดีกว่า” ชายหนุ่มพูดขำๆ

               “นี่เรากำลังจะไปไหนกันคะ” เธอถามเมื่อเห็นโทนี่ขับรถออกนอกเส้นทางที่จะกลับบ้าน

               “ไปฮันนีมูนไง”

               “ที่...?”

               “ที่ที่มีแค่เราสองคน”

               เอวารินยิ้มให้กับคำตอบของเขาอย่างอ่อนหวานแต่ในแววตาแอบมีความกังวลว่า ถ้าวันหนึ่งเธอลืมทุกอย่างตามที่หมอบอกจริง คนที่ต้องเจ็บปวดที่สุดก็คือคนที่ยังจำทุกอย่างได้

               นั่นก็คือมาร์คัสเพียงคนเดียวเท่านั้น

              

กว่าจะมาถึง ‘ที่ที่มีแค่เราสองคน’ ซึ่งเป็นเกาะส่วนตัวที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศไทย เอวารินก็ต้องนั่งเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวมาต่อรถและลงเรือ รวมเวลาเดินทางหลายชั่วโมง

               “คุณเดินเล่นแถวนี้ก่อนนะ ผมขอไปสั่งงานโทนี่แป๊บนึง”

               “โทนี่จะไม่อยู่ที่นี่กับเราเหรอคะ”

               “โทนี่ต้องกลับไปทำงานสำคัญให้ผม คุณรออยู่ตรงนี้แป๊บนะเดี๋ยวผมมา” มาร์คัสจุ๊บที่ริมฝีปากเธอเหมือนที่ชอบทำเป็นประจำแล้วเดินไปหาลูกน้องคนสนิทซึ่งยืนรออยู่ที่เรือห่างออกไป

               ความจริงวัตถุประสงค์หลักในการพาเอวารินมาอยู่ที่เกาะนี้ไม่ใช่เพื่อฮันนีมูนแต่เพื่อหลบการตามล่าของเซบัสเตียน

               หนึ่งเดือนที่ผ่านมาโทนี่ทำงานอย่างหนักจนได้หลักฐานชิ้นสำคัญเป็นคลิปจากกล้องโทรศัพท์มือถือซึ่งลูกค้าคนหนึ่งบังเอิญถ่ายติดจังหวะที่เซบัสเตียนลั่นไกยิงเจสันพอดี และของที่เจสันฝากไว้กับเอวารินก็น่าจะเป็นไฟล์รายชื่อเครือข่ายยาเสพติดข้ามชาติของมันนั่นเอง ถ้าไฟล์นี้หลุดไปถึงมือตำรวจ บัลลังก์ราชายาเสพติดต้องถูกโค่นแบบถอนรากคอนโคนแน่นอน

               “ให้ผมเก็บมันเลยมั้ยครับ” โทนี่ถามด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

               “ไม่ต้อง” ถึงแม้มาร์คัสจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักธุรกิจที่โหดและเหี้ยมมากที่สุดคนหนึ่ง แต่เขาไม่ใช่มาเฟียที่ทำธุรกิจผิดกฎหมาย เขาไม่เคยฆ่าใคร มือเขาไม่เคยเปื้อนเลือด “กลับไปหาไฟล์นั้นให้เจอแล้วส่งหลักฐานทั้งหมดให้ตำรวจ”

               “นายเคยบอกว่าจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอครับ”

               “ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ให้ทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมาย” มาร์คัสตอบพลางมองไปยังเอวารินที่เดินเล่นอยู่บนชายหาด เธอคือเหตุผลที่ทำให้เขาลดความบ้าระห่ำลงและใช้ชีวิตอย่างมีสติมากขึ้น

               “มาร์คคะ เรามาฮันนีมูนกันนะคะ พักงานไว้บ้างก็ได้” หญิงสาวตะโกนบอกพร้อมโบกมือให้อย่างร่าเริง

               ชายหนุ่มโบกมือตอบแล้วหันกลับมาสั่งให้ลูกน้องคนสนิทรีบกลับไปจัดการงานให้เรียบร้อย จากนั้นรีบวิ่งเข้าไปกอดและหอมแก้มคนที่เป็นทั้งหมดในชีวิตของเขาฟอดใหญ่

               “ชอบที่นี่มั้ยครับ” เขากอดเธอไว้พลางโยกตัวเบาๆ

               “ชอบมากค่ะ ได้กลิ่นทะเลแล้วสดชื่นมากเลย”

               “กลิ่นทะเลกับกลิ่นผม คุณชอบกลิ่นไหนมากกว่ากัน”

               “ก็ต้องกลิ่นคุณอยู่แล้ว ฉันหลวมตัวเชื่อว่าคุณเป็นสามีของฉันจริงๆ ก็เพราะกลิ่นน้ำหอมจากตัวคุณนี่แหละ” เธอใช้ปลายนิ้วจิ้มที่หน้าอกเขาด้วยความหมั่นไส้

               “ผมคงต้องไปขอบคุณเจ้าของน้ำหอมกลิ่นนี้ซะหน่อยแล้วที่ทำให้ผมได้ภรรยาที่น่ารักมาแบบไม่คาดฝัน”

               “ขอบคุณความเจ้าเล่ห์ของตัวเองดีกว่ามั้ยคะ” เธอแกล้งว่า

               “เข้าบ้านกันดีกว่า ผมอยากนอนนิ่งๆ ให้คุณดมกลิ่นผมทั้งตัวจะแย่แล้ว” อยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องไปหน้าตาเฉย

               “หือ...?” เธอหรี่ตามองเขาทำนองว่า ‘อยาก’ อีกแล้วเหรอ

               “ไม่ต้องหือ...ต้องหา...อะไรทั้งนั้น เข้าบ้านกันเดี๋ยวนี้เลย” เขายกตัวเธออุ้มพาดบ่าแล้วรีบพาเดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว