9.1 | เข้ามาเร็วๆ - NC

เอวารินแต่งตัวอย่างมิดชิดแล้วหนีออกมานั่งที่ระเบียงบ้านพักเพราะคิดว่าการอยู่ในที่โล่งแจ้งน่าจะปลอดภัยจากชายแปลกหน้าที่อ้างตัวว่าเป็นสามีของเธอได้ แต่ไม่นานเขาก็เดินตามออกมาพร้อมถาดอาหารเช้าในมือ

               “คิดว่าหนีมานั่งตรงนี้แล้วผมจะไม่กล้าปล้ำคุณเหรอ” มาร์คัสยิ้มอย่างรู้ทันพลางวางถาดอาหารไว้ที่กลางโต๊ะแล้วจะก้าวเข้ามานั่งข้างเธอที่เก้าอี้ยาวตัวเดียวแต่ถูกมองด้วยสายตาพิฆาตจึงต้องถอยร่นไปนั่งฝั่งตรงกันข้าม “คุณอย่าลืมสิว่าที่นี่มีแค่เราสองคน ผมจะปล้ำคุณเมื่อไหร่ ตรงไหนก็ได้ ถ้าผมคิดจะทำ”

               “ถ้าคุณทำ ฉันจะฆ่าคุณจริงด้วย” หญิงสาวคว้าส้อมจากในถาดขึ้นมาขู่ฟ่อ

               “ทีเมื่อคืนเรียกมาร์คคะ มาร์คขา แถมยังนอนกอดผมทั้งคืน ไม่เห็นดุเหมือนตอนนี้เลย” เขาบ่นอุบอิบ

               “ไม่จริง!”

               “จริง!”

               “ฉันไม่เชื่อ!”

               “ผมจะเล่าช็อตเมื่อคืนนี้ให้คุณฟังแบบละเอียดยิบเลยว่าเราทำอะไรกันบ้าง ตั้งใจฟังให้ดีนะ”

คืนที่ผ่านมา...

               “ไปต่อในห้องนอนกันนะคะมาร์ค” เอวารินเว้าวอนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแววตาฉ่ำเยิ้มด้วยแรงปรารถนาอย่างเข้มข้นหลังจากเขาถอนจูบออก

               “คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ ไหนบอกว่าหิวมากไง”

               “ตอนนี้ฉันอยากกินคุณมากกว่า” เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ ยกสองแขนโอบรอบคอเขาไว้แล้วพรมจูบไปทั่วใบหน้าคมสัน ทั้งที่ปลายคาง แก้มทั้งสองข้าง ปลายจมูกและริมฝีปากพร้อมกับพูดพึมพำไปด้วย “ฉันรักคุณนะคะมาร์ค ถ้าฉันลืมคุณ คุณต้องทำให้ฉันจำคุณให้ได้อีกครั้งนะคะ”

               “แน่นอน ผมไม่มีวันยอมให้คุณลืมผมเด็ดขาด”

               มาร์คัสให้สัญญาหนักแน่นแล้วอุ้มหญิงสาวเข้ามาวางบนเตียงในห้องนอน “บอกมาว่าคืนนี้อยากได้กี่ครั้ง”

               “จนกว่าคุณจะหมดแรง ไหวปะล่ะ” เอวารินลุกขึ้นนั่งแล้วถอดเสื้อของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ขอบเตียงออก

               “ใจร้อนอีกแล้วนะ” เขาจุ๊บที่ริมฝีปากเธอครั้งหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นถอดกางเกงขาสั้นแบบลำลองออกจากนั้นจึงขึ้นมานั่งบนเตียงตรงหน้าเธอ “ผมจะลอกคราบคุณออกทีละชิ้นๆ”

               “ช้า” เธอว่าอย่างขัดใจ

               “คุณจะรีบไปไหน เรามีเวลาสนุกกันทั้งคืนเลยนะ”

ความจริงชุดที่สวมอยู่เป็นแค่แมกซี่เดรสสายเดี่ยวตัวยาวสีฟ้าน้ำทะเล ไม่ได้ถอดยากหรือทำให้เสียเวลาเลยสักนิด เพียงแค่เขาตลบชายกระโปรงขึ้นแล้วดึงมันออกทางศีรษะร่างบอบบางก็เหลือเพียงชุดชั้นในห่อหุ้ม

“หน้าอกคุณสวยมาก” เขาพึมพำพลางโน้มใบหน้าลงกรีดไล้ปลายลิ้นไปตามขอบโค้งของบราเซียไร้สายแบบครึ่งเต้า “คุณรู้มั้ยว่าผมชอบทำอะไรกับมันมากที่สุด”

“รู้ค่ะ...” เธอตอบเสียงแผ่วหวิว จังหวะหัวใจเต้นรัว เลือดในกายสูบฉีดจนรู้สึกถึงความร้อนใต้ผิวหนังที่กระจายอยู่ทั่วร่าง

เขาเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลดตะขอแล้วดึงบราเซียตัวน้อยออกก่อนจะครอบครองทรวงอกของเธอด้วยปากแล้ว ‘ดูด’ อย่างแรงแบบที่ชอบทำเป็นประจำพร้อมกับจับตัวเธอให้เอนหลังนอนลงบนเตียง

“อ๊ะ...มาร์คคะ...” ร่างบางบิดเร่าเมื่อยอดดอกข้างหนึ่งถูกปลายลิ้นตวัดรัวและอีกข้างถูกปลายนิ้วแข็งแกร่งบดคลึงและเมื่อเขาดึงแผ่นหลังของเธอก็แอ่นโค้งตามขึ้นมาด้วย ความเสียวซ่านจากปลายถันแล่นดิ่งลงไปยังใจกลางร่างกายที่ตอนนี้เปียกชุ่มเพราะความต้องการที่ล้นปรี่

“ผมชอบหน้าอกคุณมาก ให้ดูดทั้งวันทั้งคืนยังได้เลย” เขาพูดพึมพำเสียงสั่นพร่าพลางดูดงับอย่างเพลิดเพลิน

“คุณจะดูดทั้งคืนไม่ได้ คุณต้องเข้ามา...” หญิงสาวแอ่นสะโพกขึ้นเสียดสีกับความเป็นชายที่กดแนบอยู่กับเนินเนื้อกึ่งกลางร่างกายอย่างเรียกร้องต้องการ “มาร์คขา...ฉันต้องการคุณเดี๋ยวนี้...อย่าทรมานฉันอีกเลยนะคะ”

เขาปล่อยปากออกจากทรวงอกอวบของเธอแล้วยืดตัวขึ้นมาจูบที่ริมฝีปากเธอครู่หนึ่งก่อนบอก “รู้สึกดีจังเวลาที่เห็นคุณต้องการผมมากๆ แบบนี้”

“เข้ามาเร็วๆ ค่ะ” เธอวิงวอนเสียงกระเส่า

“ครับผม” เขาตอบรับเสียงนุ่มพลางเลื่อนตัวลงไปรูดกางเกงชั้นในของเธอออกก่อนจะดันเข่าทั้งสองข้างของเธอให้ตั้งขึ้นแล้วดันออกด้านข้างจนกว้างมากพอที่เขาจะแทรกตัวเข้าไปได้ จากนั้นจึงจับส่วนปลายโค้งมนผิวเรียบลื่นกรีดไล้ขึ้นลงตามรอยแยกของกลีบเนื้อแล้วกดลึกเข้าไปในความอ่อนนุ่ม

“อื้อ...”

“ดีมั้ย” เขาเข้ามาครึ่งทางแล้วแช่ค้าง

“ดีค่ะ...เข้ามาลึกอีกค่ะ” เธอบอกเสียงสั่นสะท้านพลางดันสะโพกเข้าหาเพื่อเร่งเร้าการเติมเต็ม

“คุณนี่ใจร้อนเสมอเลยนะ” เขาผลักดันตัวเองเข้าไปจนสุดโคนด้วยการออกแรงเพียงครั้งเดียวและได้ผลตอบรับเป็นเสียงครางกระเส่าด้วยความพึงพอใจจากคนใต้ร่าง

“อ๊า...”

“ไม่ต้องเล่าแล้ว!” เอวารินพูดโพล่งออกมาเสียงดังลั่นด้วยความอับอาย คนอะไรเล่าได้เป็นฉากๆ เก็บรายละเอียดได้ทุกเม็ดแม้กระทั่งเสียงครางของเธอ