9.2 | ถ้าไม่ตอบ...จูบนะ

               มาร์คัสยิ้มกริ่ม เขาแน่ใจว่าเธอกำลังอายมากกว่าโกรธและนั่นหมายความว่าเธอน่าจะเชื่อในสิ่งที่เขาเล่าบ้างไม่มากก็น้อย

               หญิงสาวเห็นสายตาที่เขามองมาแล้วใบหน้าร้อนผ่าวรีบเอียงตัวหันข้างให้เขาแล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ “เรามีอะไรกับกับผู้ชายคนนี้จริงเหรอ บ้าสิ...ไม่จริงหรอก!”

               “จริงครับ”

               “ว้าย!” เธอหันขวับมาด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆ น้ำเสียงนุ่มน่าฟังของเขาก็ดังขึ้นชิดใบหู ไม่รู้ว่าเขาแอบมานั่งข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่และด้วยความที่เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้มากเลยทำให้ปลายจมูกของเธอฝังลงบนแก้มของเขาและสูดเอากลิ่นหอมเข้าไปจนเต็มปอดโดยไม่ตั้งใจ

               “กลิ่นสามีหอมชื่นใจมั้ยครับ” เขาถามยิ้มๆ

               “กลิ่นสามี...?” เอวารินพึมพำแผ่วเบาแล้วหลับตาสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ บนแก้มเขาอีกครั้งอย่างเผลอไผล “กลิ่นนี้...”

               “กลิ่นสามีคุณไง...กลิ่นที่คุณเคยบอกว่าชอบ...คุณลองดมดูสิ...ที่แก้ม...ที่ซอกคอ...ที่หน้าอก...” มาร์คัสฉวยจังหวะที่เธอกำลังเคลิบเคลิ้มพูดกล่อมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นจังหวะสม่ำเสมอคล้ายสะกดจิต

               “กลิ่นนี้...คุ้นมาก...หอม...ชื่นใจ...” หญิงสาวหลับตาพริ้มพลางลากปลายจมูกจากแก้มลงมาตามแนวสันกรามแล้วฝังใบหน้าลงที่ซอกคอหนาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้งก่อนจะเลื่อนลงมายังฐานคอแล้วไล้เรื่อยมาตามแนวกระดูกจนถึงกลางอกแล้วซุกหน้านิ่งอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน

               แผงอกกว้างของเขาทั้งอบอุ่นและหอมละมุนจนเธอเผลอเบียดตัวเข้าหาและกอดเขาโดยไม่รู้ตัว

มาร์คัสกอดตอบและก้มหน้าลงจูบที่ขมับเธอแผ่วเบา “จำผมได้หรือยัง”

หญิงสาวค่อยๆ ดันตัวเองออกจากอกกว้างแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่เป็นมิตรมากขึ้น เธออยากเชื่อคำพูดของเขา แต่มันก็ยากที่จะทำใจให้เชื่อได้ “ฉันขอโทษนะ ฉันจำไม่ได้จริงๆ ว่าเราเคยเป็นสามีภรรยากัน”

ชายหนุ่มรับฟังนิ่งๆ อย่างทำใจ

“ฉันขอเชื่อคุณแค่ครึ่งนึงก่อนนะคะ ถึงคุณจะมีหลักฐานยืนยัน แต่ฉันยังไม่รู้สึกว่าฉันเคยรักคุณมาก่อน”

คราวนี้เขาหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะระบายออกเบาๆ อย่างพยายามทำใจ แค่คำพูดที่ตีความได้ว่า ‘ไม่รัก’ จากปากเธอ ทำไมมันถึงทำให้เจ็บได้มากขนาดนี้

“คุณยังจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ผมขอแค่คุณอย่าเกลียด อย่ากลัวผมก็พอ ผมขอแค่นี้คุณให้ผมได้มั้ย”

               เอวารินพยักหน้ารับพลางมองที่แก้มทั้งสองข้างของเขาซึ่งยังมีรอยแดงเป็นปื้นให้เห็นเด่นชัดอยู่ “ตอนนี้ฉันไม่กลัวคุณแล้ว แต่ตอนที่ตื่นมาแล้วเห็นคุณนอนอยู่ข้างๆ ฉันตกใจมากจริงๆ ก็เลยตบคุณไม่ยั้ง” เธอบอกอย่างรู้สึกผิด ปกติเธอไม่คนที่ชอบใช้ความรุนแรง และไม่เคยลงไม้ลงมือกับใครมาก่อนด้วย

               “ไม่ใช่แค่ตบนะ คุณถีบผมกระเด็นตกเตียงด้วย นี่ผมยังเจ็บก้นกบไม่หายเลย” เขาแกล้งทำหน้าน่าสงสารพลางเอามือลูบก้นตัวเองไปด้วย

               “ฉันขอโทษ”

               “คุณต้องทายาให้ผมนะ”

               “ทายาที่ก้นเนี่ยนะ!?” เธอทำตาโตถามเสียงดัง

               “ใช่”

               “ม่ายยย” เธอส่ายหน้าพรืด

               “แหม...นึกว่าจะหลงกล” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ บรรยากาศระหว่างเธอกับเขาเริ่มผ่อนคลายขึ้น “ผมก็ต้องขอโทษคุณเหมือนกันที่จูบคุณแรงไป” เขาประคองใบหน้าเธอให้เงยขึ้นแล้วไล้ปลายนิ้วโป้งไปตามกลีบปากที่ยังแดงเจ่อ “เจ็บมั้ยครับ”

เอวารินเผลอจ้องลึกเข้าไปในด้วงตาสีเทาอมฟ้าอันมีเสน่ห์ล้ำลึกของเขาโดยไม่รู้ตัว แล้วอยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับดวงตาคู่นี้เหลือเกิน

               “ว่าไงครับ เจ็บมั้ย ถ้าไม่ตอบผมจูบนะ” เขาพูดพลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเกือบชิด

               “มะ...ไม่...ไม่เจ็บค่ะ...ไม่เจ็บ” หญิงสาวรีบตอบตะกุกตะกักแบบไม่เป็นตัวของตัวเองแล้วรีบขยับตัวหนีทันที

               “ไหนว่าไม่กลัวผมแล้วไง”

               “ไม่ได้กลัว แค่ระวังตัวนิดหน่อย”

ชายหนุ่มยิ้มขำพลางยกจานอาหารเช้าแบบอเมริกันเบรกฟาสต์และข้าวต้มทะเลชามโตไปวางไว้ตรงหน้าเธอ

“กินอาหารเช้าก่อนดีกว่า คุณไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานเที่ยงแล้ว ผมกลัวคุณไม่อิ่มเลยทำมาให้สองอย่างเลย มีน้ำส้มคั้นสดๆ ที่คุณชอบด้วยนะ”

               แววตาเขินอายเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นแววตาของเด็กน้อยผู้หิวโหยขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นอาหารน่ากินกลิ่นหอมฉุยตรงหน้า “น่ากินมาก คุณทำเองหมดนี่เลยเหรอ”

               “ครับ” เขาตอบรับเสียงนุ่ม “กินก่อนแล้วค่อยคุยกัน ผมมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับเจสันที่อยากถามคุณด้วย”

               เอวารินพยักหน้ารับแล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อยแล้วทุกอย่างหมดเรียบภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที

               “เอาอีกมั้ย” ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นเธอมองมาที่จานอาหารของเขาเหมือนยังไม่อิ่ม

               “ฉันอยากได้ข้าวต้มอีก ยังมีเหลืออยู่มั้ยคะ”

               “มีครับ เดี๋ยวผมไปตักมาให้” เขายิ้มแล้วหยิบชามเปล่าของเธอเดินหายเข้าไปในบ้านครู่หนึ่งแล้วกลับออกมาพร้อมข้าวต้มที่เน้นกุ้งตัวโตและปลาหมึกชิ้นใหญ่เต็มชามจนแทบมองไม่เห็นข้าว “มาแล้วครับ”

               “ปกติฉันไม่ได้กินจุขนาดนี้นะ แต่เช้านี้หิวมากจริงๆ หิวเหมือนไม่ได้กินอะไรมาเจ็ดวันเจ็ดคืนเลย”

               “ไม่หิวโซก็แปลกแล้ว คุณไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวาน แถมเมื่อคืนก็บ้าพลังไม่ยอมหลับยอมนอนอีก”

               “ฉันหื่นขนาดนั้นเลยเหรอ” เอวารินอดสงสัยไม่ได้เพราะปกติเธอไม่เคยสนใจเรื่องแบบนี้เลยแล้วเธอจะไปทำอย่างที่เขาพูดได้ยังไง

               “จะให้ผมเล่าต่อมั้ยว่าหลังจากที่ผมเข้าไปในตัวคุณแล้วเป็นยังไงต่อ”

               “ไม่เอาๆๆ ไม่ต้องเล่านะ ฉันไม่อยากฟัง” หญิงสาวรีบปฏิเสธแล้วก้มหน้าเขี่ยกุ้งและปลาหมึกในชามข้าวต้มแก้เขิน

               “คุณน่าจะฟังต่อนะ เผื่อว่าความทรงจำระหว่างเราจะกลับมาเร็วขึ้น”

เขาขยับตัวเข้ามาใกล้เธออีกนิด วางแขนข้างหนึ่งพาดไว้บนพนักเก้าอี้ด้านหลังคล้ายเป็นการโอบกอดกลายๆ แล้วมันทำให้เธออดนึกถึงภาพที่เธอกับเขาจูบกันในคลิปนั่นไม่ได้

ในคลิปเธอกับเขานั่งอยู่ด้วยกันตรงตำแหน่งตอนนี้เป๊ะ แถมเธอยังบอกรักเขา พูดจาหวานเลี่ยนกับเขาแบบที่ไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าพูดแบบนั้นกับใครอีกด้วย

แค่คิดก็ใจสั่น ลมหายใจติดขัด ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงจุดกึ่งกลางร่างกายและกลิ่นน้ำหอมที่ผสมกับกลิ่นกายของเขาที่โชยมาก็ยั่วเย้าให้เธออยากโผเข้าไปซบอกกว้างของเขาอีกรอบและอยากให้เขาจูบเธออีกครั้ง