Mag-log inอาทิตย์ต่อมาพอรุ่งเช้าเขมทัศก็รีบขับรถมารับเบญญาภาตามที่นัดกันเอาไว้
“พี่เขมพอจะใบ้ให้เบญรู้สักนิดได้มั้ยคะ ว่าเรากำลังจะไปเกาะที่ไหน”
“ถ้าพี่บอก..เบญก็ต้องรู้อยู่แล้ว”
“นิดหนึ่งก็ไม่ได้เหรอคะ”
“ได้สิ..แต่ว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ”
“อะไรคือข้อแลกเปลี่ยนของพี่คะ”
“ขอหอมแก้มหนึ่งข้าง”
“เอาเปรียบที่สุด เบญไม่อยากรู้แล้วก็ได้ค่ะ” เธอค้อนเขาทันที เขมทัศน์อมยิ้ม เพราะเขาต้องการจะเซอร์ไพรส์เธอจริง ๆ
เขาขับรถมาจอดไว้ที่สนามบิน แล้วก็ยื่นตั๋วเครื่องบินให้เธอ พร้อมกับเฉลยความจริง
“ไปภูเก็ตเหรอคะ”
“ครับไปภูเก็ต ทีนี้หายงอนพี่หรือยัง"
“หายแล้วก็ได้ค่ะ”
เขมทัศน์ช่วยเธอยกกระเป๋าจนหญิงสาวต้องเอ่ยถามว่าทำไมกระเป๋าของเขาใบเล็กจัง มันแทบไม่มีอะไรในนั้นเลย แต่เขาก็ไม่ตอบและชวนคุยเรื่องอื่น นี่เขาทำตัวลึกลับเกินไปแล้ว!!
“พี่เผื่อเวลาเอาไว้ประมาณหนึ่งชั่วเดี๋ยวเราไปเชคอินกันก่อนนะครับ” เขาพาหญิงสาวไปเคาน์เตอร์เชคอิน
จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปรอที่หน้าเกท ตามที่บอกไว้ในบอร์ดดิ้งพาส
“ค่ะ
พอทั้งคู่ไปถึงก็มีรถของโรงแรมมารับ เบญญาภาสังเกตุเห็นว่าข้างรถตู้ติดชื่อโรงแรม อักษราภัคเซ็นทาราแกรนด์ ภูเก็ต หรือนี่จะเป็นโรงแรมของเขาเพราะชื่อโรงแรมมันคือนามสกุลของเขมทัศน์นั่นเอง
“เชิญครับ” พนักงานโรงแรมยืนตัวตรง พลางผายมือให้เบญญาภาเป็นเชิงให้เธอก้าวขึ้นรถ พอถึงโรงแรมเธอก็คิดว่าคงจะถึงสักที แต่เขาก็เซอร์ไพรส์เธออีกจนได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่พัก เขาแค่มาตรวจงานเฉย ๆ แล้วพนักงานโรงแรมก็ยกมือไหว้เขากันทุกคน จนเธอได้รู้ว่าเขาเป็นเจ้าของโรงแรมนี้จริง ๆ
เบญญาภาเดินตามเขาไปตามทางเดินอันกว้างขวางของโรงแรมและตรงไปยังลิฟต์ เธอคิดไม่ออกว่าควรจะถามอะไรกับเขาดีหรือเปล่า แต่เขาก็ชิงพูดขึ้นก่อน
“เดี๋ยวเราจะนั่งเรือไปที่เกาะนาคากัน”
“ไปอีกไกลมั้ยคะ”
“ไม่ไกลครับ พี่รับรองว่าที่นั่นต้องสวยถูกใจเบญแน่นอนครับ”
เบญญาภาท้องไส้ปั่นป่วนเพราะนั่งเรือมาที่เกาะกับเขา
“ถึงแล้ว เป็นอะไรมากหรือเปล่า” เขมทัศน์เข้าไปประคองหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอหน้าซีด และเดาได้ว่าเธอต้องเมาคลื่นอย่างแน่นอน
“มึนหัวนิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวนั่งพักสักครู่ก็คงหาย ” เขมทัศน์พาเธอไปนั่งพัก ก่อนจะบอกให้แม่บ้านที่ดูแลไปหาน้ำมาให้เธอ พอเบญญาภาได้ดื่มน้ำมะพร้าวเธอก็รู้สึกสดชื่น และมองไปรอบ ๆ ที่เต็มไปด้วยหาดทรายสีขาวและทะเลสีฟ้าสดใส
"เกาะนี้มีชื่อว่าเกาะนาคา เป็นเกาะส่วนตัวของพี่เอง" เขาพูดจบเธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที นี่เขารวยกว่าที่เธอคิดเอาไว้ซะอีก ถึงกับมีเกาะส่วนตัว และก็ยังมีโรงแรมอีก หญิงสาวพลางคิดในใจ
เบญญาภาเห็นน้ำทะเลใสๆ มีความสมบูรณ์ทางธรรมชาติและความเงียบสงบ และอาจด้วยเหตุผลที่เป็นเกาะส่วนตัว จึงทำให้ธรรมชาติยังไม่ถูกทำลายมากนัก
“สวยมากเลยค่ะ แล้วถ้าเวลานักท่องเที่ยวที่ต้องการจะเข้ามาเยี่ยมชมเกาะของพี่ละคะ..ได้มั้ย”
“ได้สิ แต่ต้องมีขั้นตอนการขออนุญาตนะ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นกรุ๊ปทัวร์ที่พักโรงแรมของพี่เองนั่นแหละ ที่เหลือพี่ก็จะไม่ได้เปิดให้ใครเข้ามา”
“โอโห!! สวรรค์เลย!!”
“เป็นไง เซอร์ไพรส์มั้ย”
“ค่ะ เซอร์ไพรส์มาก” เบญญาภาพลางมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง หาดทรายที่ขาวเนียนละเอียดที่กลมกลืมไปกับสีน้ำทะเลฟ้าใส
“ตอนแรก..เบญนึกว่าพี่ทำแค่ธุรกิจเกี่ยวกับพวกไข่มุกแล้วก็จิวเวอร์รี่ เครื่องประดับเฉย ๆ แต่เพิ่งมารู้ว่าพี่มีโรงแรมแถมยังมีเกาะส่วนตัวอีก" เธอบอกเขาด้วยความทึ่ง
“อยู่ที่นี่ พี่ทำฟาร์มหอยมุก เดี๋ยวว่าง ๆ จะพาไปดูนะ” เกาะส่วนตัวของเขมทัศน์ ห่างจากชายฝั่งเพียง 10 กิโลเมตร เป็นเกาะที่สวยและมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร
“มันช่างเงียบสงบดีจังเลยนะคะ นอนฟังแค่เสียงคลื่นกับเสียงนก” หญิงสาวพลางบอก เธอเอนกายลงบนเตียงผ้าใบก่อนจะปิดเปลือกตาทั้งสองข้าง กระเป๋าเสื้อผ้าของทั้งคู่ถูกนำไปไว้ที่พักเรียบร้อยแล้ว และเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมกระเป๋าของเขามีแค่ใบเล็ก ๆ ใบเดียว
“เสียงที่เบญได้ยิน..น่าจะเป็นนกเหงือกน่ะ"
“ที่นี่ถือว่ายังอุดมสมบูรณ์มากเลยค่ะ”
“แล้วเบญหายเวียนหัวหรือยังครับ”
“หายแล้วค่ะ”
“พี่เขม เบญปวดฉี่!!” หญิงสาวรีบปลุกคนข้างที่เผลอหลับไปด้วยการรีบถอดแว่นสีดำของเขาออก เขมทัศน์ที่นั่งหลับอยู่ข้าง ๆ ก็ตื่นทันทีด้วยเสียงของเธอ
“ได้สิ!! ใกล้ ๆ นี้มีห้องน้ำ” เขาพาเธอไปยังประตูบานเล็ก ๆ จากนั้นก็พาเดินต่อ ไปตามทางเดินสั้น ๆ และผ่านเข้าไปในประตูที่สุดทางก่อนจะเจอห้องน้ำที่เธอรอคอย หญิงสาวเกรงใจเพราะเมื่อสักครู่ก็เห็นเขาหลับอยู่เช่นกัน แต่เธอก็ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ
หลังจากพาเบญญาภาเข้าห้องน้ำเสร็จ เขมทัศน์ก็พาเธอเข้าไปในห้องนอน ภายในห้องนอนเป็นสีครีมอ่อน ดูแล้วผ่อนคลายถูกประดับด้วยไม้เมเปิ้ล เตียงคิงไซซ์ขนาดใหญ่ นั้นถูกคลุมไว้ผ้าคลุมเตียงลายลูกไม้สีสวย ดูน่าสบายตาทีเดียว เขมทัศน์หันกลับมาดึงร่างของเธอเข้าไปในวงแขน แล้วมองลงมายังใบหน้าสวยของเธอ
“ห้องพี่สวยจังค่ะ”
“พี่เพิ่งให้เค้ารีโนเวทใหม่หมดเลย”
“ว้าว!!..จริงเหรอคะ”
“เดินทางมาเหนื่อย ๆ พี่ว่าเบญไปอาบน้ำก่อนดีมั้ย” ดวงตาเขาเปล่งประกายด้วยความรักและบางสิ่งที่ลึกล้ำกว่านั้น เขาทำให้เธอแทบลืมหายใจ
ตอนที่ 32 ตอนจบ“เวลาที่พี่มาอยู่ที่นี่ ใครดูและธุรกิจเครื่องประดับให้พี่คะ” เธออยากรู้ว่าจริง ๆ แล้วเขามีคนรู้ใจแอบเก็บไว้บ้างหรือเปล่า“ก็แม่พี่ไงครับ” แล้วคำตอบที่ก็ทำให้เธอยิ้ม จนต้องแก้เก้อที่เผลอถามคำถามสิ้นคิดออกไป“อ๋อ เอ่อ..ใช่ ๆ เบญลืมไป” เบญญาภาเคยเจอคุณแม่ของเขมทัศน์มาแล้วครั้งหนึ่งก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ แม่ของเขาเตือนเรื่องลูกชายที่มีอารมณ์ทางเพศที่รุนแรง และเธอบอกว่าเขากำลังบำบัดอยู่ มารดาของเขมทัศน์จึงให้กำลังใจเธอและบอกว่าเบญญาภา คือคนที่เขมทัศน์ต้องการจะเปลี่ยนแปลงตัวเองจริง ๆ“ถามทำไมครับ อยากไปช่วยคุณแม่พี่เหรอ” เขาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย เพราะเห็นมารดาเธอเรียกเบญญาภาไปคุยเมื่อสองสามวันที่แล้ว หลังจากที่เธอออกจากงาน แล้วไปช่วยงานในออฟฟิศของเขมทัศน์“ถามไปอย่างนั้นแหละค่ะ เบญไม่มีความรู้หรอก” เขาตอบเขา“ไม่ต้องกลัวหรอก มุกแท้น้ำงามพี่สอนดูแป็บเดียวเบญก็ดูเป็นแล้ว”หลังจากตะวันบ่ายคล้อย เขาก็เริ่มพาเธอออกหาหอยมุก จนได้มาหลายเม็ด “เอาไปเก็บไว้ก่อนนะครับ พอกลับไปแล้ว พี่จะให้เขาทำเป็นเครื่องประดับให้” เขายิ้มและบอกกับเธอ“ขอบคุณค่ะ..ว่าแต่ตอนนี้เรากลับกันได้หรือยังค่ะ คือ
ตอนที่ 31 เรื่องของหอย“อ้อ เข้าใจแล้วค่ะ สุดยอดไปเลย” เขายิ้มกริ่ม“เวลาที่เหลือในคืนนี้เบญอยากทำอะไรมั้ย” เขาเอียงศีรษะไปข้างหนึ่งและยิ้มมุมปากให้เธอ“อะไรก็ได้ที่พี่อยากทำค่ะ หรือจะจัดอีกรอบก็ได้” พูดจบเธอยักไหล่อย่างท้าทาย“ช่างรู้ใจพี่ซะเหลือนะ..เดี๋ยวนี้” เขาพึมพำ และหลังจากคว้าแก้วไวน์บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นและยื่นมือมาให้เธอ“มาสิ!!!” เบญญาภายื่นมือไปจับมือเขาแล้ว เขมทัศน์ก็พาเธอไปยังห้องนอนหลักของตัวเรือทันทีเขาเลือกเปิดแผ่นเสียงโบราณ สมัยที่บิดาของเขายังใช้เพลงนี้จีบมารดาของเขาอยู่ พอเพลงบรรเลงขึ้นเข้าก็กล่าวกับเธอ“เต้นรำกับพี่นะ” เขาดึงร่างบางของเธอเข้าไปในวงแขน“ค่ะ..แต่เบญเต้นไม่ค่อยเก่งนะคะ”“แค่โยกตามพี่ก็พอครับ" สิ้นเสียงของเขาท่วงทำนองยั่วเย้าหวานฉ่ำก็ได้เริ่มต้นขึ้น นี่เป็นเพลงรักโรแมนติกใช้ได้เลยทีเดียว ประมาณยุค 80 เห็นจะได้เธอคาดคะเนในใจ เขายิ้มกริ่มและก้มมองเรือนร่างของเธอก่อนจะพาเธอให้เริ่มขยับตัวไปเรื่อย ๆ ตามทำนองเพลง ทำเอาเบญญาภาที่ไม่เคยเต้นกับใครเลย ยกเว้นตอนเรียนลีลาศสมัยมัธยมถึงกับปลื้มเขาจนเคลิ้ม เขมทัศน์ประคองร่างระหงเดินทั่วรอบห้อง“พี่เต้นรำเก่งจัง สงสัย
ตอนที่ 30 ดีต่อกัน...ดีต่อใจสามเดือนต่อมาเบญญาภามีโอกาสไปเที่ยวที่เกาะส่วนตัวของเขมทัศน์อีกครั้ง กลางดึกคืนนั้นเธอเดินออกมาจากห้องนอน ระหว่างที่เขากำลังหลับใหลเธออยากเว้นระยะห่างเพื่อจะสงบจิตใจบ้าง แต่เขาก็ตามติดชีวิตของเธอตลอดเวลา และเขาก็พยายามจะให้เธอลาออกจากงานเพื่อมาอยู่กับเธอ เบญญาภายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่ว่าได้กลับมาคบหากับเขาอีกครั้ง นี่เธอคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่ตัดสินใจยอมคบหาเป็นแฟนกับเขาอีกครั้ง ไม่ใช่สิ!!..หลัง ๆ นี่เธอเป็นเมียของเขาเลยก็ว่าได้ เขาร่วมรักกับเธอทุกครั้งที่เจอกันด้วยซ้ำ แม้จะไม่มีการใช้เครื่องมือทารุณใด ๆ ก็ตามแสงสว่างจากดวงจันทร์ ส่องประกายจ้าสีเหลืองอ่อน มองเห็นแสงน้อย ๆ จากเรือสินค้าที่อยู่ห่างออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา เบญญาสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ ปลอบประโลมตัวเอง เธอนอนไม่หลับและมาเดินเล่นยังหน้าคฤหาสน์หลังงามบนเกาะส่วนตัวของเขา มันเป็นสิ่งปลูกสร้างที่มีราคาแพงเกือบสามร้อยล้าน ตอนที่เธอคบหากับเขาในครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน เธอไม่คิดว่าเขาจะรวยได้ถึงเพียงนี้ในตอนนั้นเธอเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ ปี 1 เขาเป็นรุ่นพี่คณะเศรษฐศาสตร์ปี 4 เธอรู้แล้วว่าเขาคงเรียนแ
ตอนที่ 29 ต้องแบบนี้สิ NC “เอาสิ..ที่รัก” เขมทัศน์สูดความหอมจากเรือนกายของเธอ...ใบหน้าคมซุกอยู่ตรงเต้านมอวบ...มือกุมบีบนมสวยข้างที่เหลือ เบญญาภาขยับตัวคร่อมร่างของเขาในท่านั่ง...มือนุ่มๆ ของเธอจับแท่งรักที่ร้อนผ่าว...แล้วมันจ่อตรงกลีบกุหลาบที่อ้าฉ่ำเยิ้ม...เธอค่อย ๆ กดสะโพกลงช้าๆ พร้อมกับกลีบกุหลาบที่ค่อยๆ อ้าออกตามแรงกด...หัวบานหยักใหญ่ยาวค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปตามแรงกระทำ“อื้อยยย ผัวขา เสียวจัง”“ชอบของพี่มั้ย”“ชอบค่ะ ใหญ่ยาวถูกใจเหลือเกิน มันทั้งจุกทั้งเสียว”“จริงเหรอที่รัก พี่ก็ชอบของเบญมาก ฟิตแน่นเหลือเกิน”“ซีดดด!...ผัวขา อุ๊ยยยย!...เมียโคตรเสียวเลย อื้ออ!” เมื่อหัวบานสัมผัสเม็ดติ่งเสียว...เบญญาภาสะดุ้งกายทันที เนื่องจากตลอดหนึ่งเดือนมานี้เธออดอยากปากแห้งมาตลอดหญิงสาวมือกำแน่น...เธอกดลงอีกช้าๆ ...หัวบานหยักแทรกลึกเข้าไปจนสุด...เธอกดขึ้นลง เบา ๆ ตามความต้องการ กลีบแคมขาวลู่ขึ้นลงไปมาตามแรงกระแทกของเธอที่อยู่ด้านบน เบญญาภาละมือจากเอ็นร้อน แล้วหันมากุมไหล่ทั้งสองข้างของสามีแทน ก้นเธอค่อยๆ ยกขึ้นลง..และแรงขึ้นเรื่อย ๆ“อุยยย...ซีดดด...ผัวขาเมียเสียวเหลือเกิน...”“ของเมียก็แน่นเหลือ
ตอนที่ 28 รสสวาท NCเธอสัมผัสถึงแท่งรักลำใหญ่ของเขา แล้วพลางเบิกตากวางมองมันดวยความตื่นตระหนกอย่างยิ่งยวดมันใหญมาก! ทั้งยาวและอวบแนนเต็มไปดวยเส้นเลือด เธอคอยๆ ลูบไลทอนเอ็นของเขาจากช้าไปเร็ว“โอ๊ยย..เบญจ๋า อืมห์ พี่เสียวว” เขมทัศน์ถึงกับครางเพราะเบญญาภารูดขึ้นลงความเป็นชายของเขาด้วยสายตาที่เย้ายวนและเซ็กซ่ี่เธอจับมือเขามาสัมผัสที่อกเต่งตึงของเธอเมื่อดันชุดเดรสให้หลุดไปกองที่บั้นเอว หัวนมชูชันสีชมพูอ่อนที่รอให้เขาบดบี้ จนเขมทัศน์ไม่อาจหักห้ามใจ เขาเอื้อมมือไปเคล้นคลึงเต้านมอวบของเธอไปพร้อม ๆ กับจุดสงวนด้านล่างเขมทัศน์รีบแล้วกดหน้าซุกไปบริเวณเต้านมอวบเต่งตึงของเบญญาภาอย่างหิวกระหายริมฝีปากหยักสัมผัสแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา จมูกโด่งเชยชิดกดคลึงเนินเนื้อหน้าอกอีกครั้ง ถึงแม้การสัมผัสจะผ่านบราเชียร์เนื้อผ้าหนานุ่มนั้น แต่มันได้ความรู้สึกจนมากล้น เขมทัศน์บดจูบที่ริมฝีปากอิ่มของเธออย่างเร่าร้อนมือหนาโอบกระชับบั้นเอวแนบชิดแล้วเลื่อนมือลงที่ก้นงามงอนของเธอก่อนจะคลึงไปมาและบีบแก้มก้นเบา ๆ อย่างนุ่มนวล..ความโหนกนูนของเธอถูกเขาสัมผัสลากผ่าน...มือเขาเลื่อนเข้าดันชุดเดรสของเธอที่กองอยู่บั้
ตอนที่ 27 มิอาจลืมเขมทัศน์เกลี่ยนิ้วมือเบา ๆ ที่ใบหน้าเธออย่างใช้ความคิด“เบญ พี่อยากให้เราเริ่มต้นกันใหม่ เรายังไม่ต้องมีเซ็กซ์กันก็ได้ แล้วพอพี่รักษาหายเมื่อไหร่ เบญค่อยเชื่อใจพี่ก็ได้”เบญญาภาจ้องหน้าเขาอย่างตกตะลึง ในหัวเธอไม่มีความคิดอ่านอันใด เหมือนคอมพิวเตอร์ที่กำลังแฮ้ง เธอรู้ว่าเขากำลังหวั่นใจ แต่ก็เห็นถึงความมุ่งมั่นและพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองของเขาอยู่เขาต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง และต้องการทำให้เธอเชื่อใจ มันจะได้จริง ๆ หรือ แล้วเธอไม่ชอบเซ็กซ์ของเขาทั้งหมดเลยหรือเปล่า มันก็แค่บางอย่างน่ะ บางอย่างเธอชอบ และบางอย่างเธอก็ไม่ชอบ เช่น หากมีการลงโทษเกิดขึ้นเธอไม่ชอบมันเอาซะเลย แล้วในหัวของเธอก็ผุดความทรงจำในค่ำคืนนั้นลอยเข้ามาในความคิด“จะไม่มีการลงโทษเกิดขึ้นอีกแล้ว...ใช่มั้ยคะ” เธอเอ่ยย้ำข้อนี้“ไม่มีการลงโทษอย่างแน่นอน” เขาส่ายศีรษะ เธอจ้องเข้าไปในดวงตาคมเข้มของเขา ก่อนจะเอ่ยย้ำเพื่อให้เธอมั่นใจ“รับรองว่าไม่มีแน่นอนครับ”“ไม่มีนายท่าน ไม่มีบ่าว ไม่ทาส” ถ้าจะมีเธอไม่อยากถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว เธออยากเป็นผู้กระทำบ้าง“รับรองว่าไม่มีอะไรที่เบญไม่ชอบอย่างแน่นอน พี่รับรอ







