ความจริง

"รสาแล้วผู้ชายคนนั้นได้ติดต่อกลับมาบ้างหรือเปล่า" เป็นเรื่องปกติที่เธอจะถาม​เพื่อน​ เพราะเรื่องที่รสาชอบคิดมากมีแค่เรื่องนี้​ เธอไม่เห็นด้วยเลยกับการที่รสาปิดกั้นตัวเองเพื่อคนอื่นขนาดนี้..... รสาทั้งสวย​ ทั้งเก่ง​ และบ้านรวย​ นิสัยก็ดี​ ไม่มีผู้ชายคนไหนไม่รัก​ เรื่องนี้เธอมั่นใจ​

ที่ผ่านมาผู้ชายที่เข้ามาจีบรสาเยอะมากๆ​ แต่เพื่อนเธอไม่แม้แต่จะมองเลย เพราะมั่นคงต่อผู้ชายในสัญญา​ เธอกลัวเหลือเกินกลัวว่าสิ่งที่เธอคิดจะเกิดขึ้นจริง... ถ้าผู้ชายคนนั้นนอกใจรสา... เพื่อเธอต้องแตกสลายแน่ๆ​

รสาเมื่อได้ฟังคำถามของเพื่อน​ เธอไม่รู้ต้องตอบยังไง​ เพราะพี่รุจไม่ติดต่อมาหาเธอเลย​ มันจุกจนพูดไม่ออก​ได้แต่ส่ายหน้า​ เพื่อแสดงคำตอบให้เพื่อนรู้

"นี่พี่เขาไม่คิดที่จะติดต่อกลับมาเลยหรอ....นี่น่ะหรอคนที่บอกว่าจะรีบกลับมาขอรสาแต่งงาน..... แปดปีแล้วนะที่รสารอเขา​ เราไม่ได้อยากให้รสาเกลียดพี่เขาหรอกน่ะ​ แต่สำหรับเราคิดว่ามันแย่มากๆเลย​ ที่ผู้ชายคนหนึ่งทิ้งเพียงแค่คำสัญญาแต่กลับไม่สนใจความรู้สึกของรสาเลย

"รสาคิดดูสิคนเรามันจะไม่มีเวลาสักนิดเลยหรอที่จะโทรหาแฟนตัวเอง..... มันเป็นไปไม่ได้หรอก​น่ะรสา​ นอกจากว่าเขามีเหตุผลอื่น"

"เอาจริงๆน่ะเราคิดว่ารสาควรเผื่อใจไว้บ้าง​ เราอาจจะพูดแรงไปหน่อย​ ​แต่เราไม่อยากให้รสาต้องเจ็บปวด​ เรารักรสามากนะ​ และคงทนไม่ได้ถ้าต้องมาเห็นรสาแตกสลาย​ หรือถ้าทำได้เราอยากให้รสาลืมผู้ชายคนนี้ไปเถอะ​ แล้วเปิดใจให้คนอื่นบ้าง​ คนดีดีที่เข้ามาจีบรสาก็มีไม่ใช่น้อยเลย "

"เราไม่โอเคเลยที่พี่รุจของรสาเขาไม่เห็นค่าของรสาแบบนี้​ เขาทำเหมือนรสาเป็นของตาย มีีอย่างที่ไหนไปเรียนตั้งแปดปีไม่ยอมกลับมาหารสาเลยสักครั้ง​ เขาจะให้รสารอไปถึงเมื่อไรกัน​ หรือรอไปจนแก่  เหอะ... ตอนนี้ก็เรียนจบแล้วไม่ใช่หรอ​ แต่เขาไม่คิดจะกลับมาเลย​​ ? "

“(…..)” 

คนตัวเล็กเอาแต่เงียบเพราะเธอไม่รู้จะตอบเพื่อนตัวเองยังไง​ เธอไม่ได้โกรธ​ที่เพื่อนพูดแบบนี้​ เพราะเธอเข้าใจดีว่าเพื่อนเป็นห่วง​ อีกอย่างเรื่องนี้พ่อกับแม่ก็เคยบอกให้เธอเผื่อใจแล้วเหมืิอนกัน.... แต่เป็นตัวเธอเองที่ทำไม่ได้

เมื่อเห็นเพื่อนตัวเองดูซึมๆ​ ติน่ากลับรู้สึกผิดขึ้นมาทันที​ " ถ้าเราทำให้รสาไม่พอใจ​ เราขอโทษ แต่เราไม่อยากให้รสาเสียเวลากับคนแบบนี้อีก  เขาจะรู้ไหมว่ารสาคิดถึงเขาขนาดไหน​ จะรู้ไหมว่ารสาปฏิเสธผู้ชายเกือบครึ่งมหาวิทยาลัย​ที่เข้ามาจีบ​ เพราะรอเขา​คนเดียว ทั้งๆที่ผู้ชายพวกนั้นเขาชอบรสามาก"

 "ใครบอกว่ารสาไม่คิด​ ติน่ารู้ไหมตอนนี้รสาคิดไปหมดทุกอย่าง... ว่าทำไมเขาไม่คิดจะติดต่อมาหากันบ้างเลย​ เขาไม่คิดถึงรสาแน่ๆเลย​ติน่า​ ฮื่อๆ​  ทำไมกันน่ะ​ ทำไมเขาใจร้ายขนาดนี้"

" โธ๋รสา……. เข้มแข็งไว้น่ะ​ ถ้าเขาไม่เห็นค่าของเรา​ เราก็อย่าไปให้ค่าเขาสิ​"

" ตอนนี้รสายังทำใจไม่ได้​ รสาเสียใจ"

 " เอ๋ๆๆน๊าา​ หยุดร้องเถอะนะ แล้วมาสั่งอาหารกันเถอะ​ หิวแล้วเนี้ยะ.... " หลังจากที่สั่งอาหารมากินแล้ว​ ทั้งสองคนก็ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน​ และพากันไปเดินช๊อปปิ้ง​ตามประสาผู้หญิง​ จนติน่ารู้สึกสะดุดตากับใครบางคนที่กำลังเดินโอบกอดผู้หญิง​ การโอบกอดมันบ่งบอกถึงความสนิทของทั้งคนได้เป็นอย่างดีว่าพวกเขาไม่ใช่เพื่อนกันแน่นอน​ ถ้าเธอไม่สังเกตดีดีคงไม่ได้เห็นความจริงตรงหน้า​ สงสารก็แต่รสาไม่รู้ว่าจะรับได้ไหม

แต่เธอไม่คิดจะปิดบังเพื่อนแน่นอน​ อย่างน้อยรสาควรตาสว่างได้แล้ว​ ที่ผ่านมาเพื่อนเธอเสียเวลากับผู้ชายเลวๆคนนี้มามากพอแล้ว​

"รสา…"

"หื้มมม"

" มองไปข้างหน้านั้นสิ​ เราว่าผู้ชายคนนั้นหน้าคุ้นมาก​เหมือนพี่รุจของรสาเลย​" ถามว่าเธอรู้จักพี่รุจได้ยังไง​ ก็รสานี่แหล่ะชอบเอารูปผู้ชายคนนี้ให้เธอดูบ่อยๆ​

“(……)” ภาพที่เธอเห็นตรงหน้าคือพี่รุจกำลังโอบกอดผู้หญิง​คนหนึ่ง​ พวกเขาดูรักกันมากเลย

"รสา​ โอเคมัย"

"ติน่า…. มันไม่จ่ริงใช่ไหม... ฮึกๆๆ​"

" รสา...... "

" ฮื่อๆๆ​ เป็นพี่รุจจริงๆด้วย​ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ "

"ป่ะ​ เราไปถามเขาให้รู้เรื่องกันเถอะ​ว่าทำไมทำแบบนี้ มันเลวมากเลยน่ะที่ทำแบบนี้กับรสา​ "

" ติน่า…. รสาไม่กล้า"

" เราต้องไปถามเขาให้รู้เรื่องนะรสา​ อย่าไปกลัว​ รสายังมีเราไง"

.

.

.

.

สวัสดีค่ะพี่รุจ​ รสาเดินเข้าไปทักทายชายหนุ่มที่กำลังโอบกอดผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตา..... สุดท้ายสิ่งที่เธอกลัวก็เกิดขึ้นจริง

ทางด้านของอติรุจชายหนุ่มเหมือนจะได้ยินคนเรียกชื่อตัวเอง​ เขาหันมามองตามเสียงเล็กๆนั้น และภาพที่เห็นคือผู้หญิงตัวเล็ก​อยู่ตรงหน้า​ เขามองค้างเพราะรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิง​คนนี้เหลือเกิน

 

"พี่จำรสาไม่ได้หรอค่ะ....." เธอถามเขาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด แค่แปดปีพี่ก็ลืมรสาจริงๆสิน่ะ​ คงมีแค่รสาคนเดียวที่ไม่เคยลืมพี่"

" รสา..... " พอหญิงสาวตรงหน้าพูดชื่อ​ตัวเอง​ เขาก็นึกออกทันที​ ว่าเธอคือใคร"

" หึ..... หญิงสาวรู้สึกสมเพชตัวเองมาก​ เขาจำเธอไม่ได้เลยสักนิด​ ถ้าเธอไม่แทนชื่อตัวเองเขาคงจะคิดไม่ออก​ " พี่กลับมาเมื่อไรค่ะ..... แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครหรอ คงไม่ใช้เพื่อน..ใช่ไหมค่ะ"

" เออ....นี่พีชเป็น....."

" สวัสดีค่ะ​ ฉันชื่อพีชค่ะ​ เป็นแฟนของรุจ"

" แฟนหรอค่ะ.... รสาขอถามได้ไหมว่าคบกันนานแล้วหรอค่ะ"

"ห้าปีได้แล้วค่ะ... เนอะรุจ​ อีกไม่นานเราก็จะแต่งงานกันแล้วค่ะ"

" เป็นแบบนี้สิน่ะ..... แปดปีที่ผ่านมาที่พี่ไม่ติดต่อมาหารสาเลย​ เพราะพี่นอกใจรสา.... พี่ไม่กลับมาหารสาเพราะพี่มีคนอื่นนี่เอง​ สนุกไหมค่ะ..... กับการใข้ชีวิตที่ต่างประเทศ​ สนุกไหม!!!! กับการปล่อยให้รสารอพี่ห่ะ​ แล้วแฟนพี่รู้หรือเปล่าว่าเราเป็นแฟนกัน"

"รสา..... คือพี่"

"ถ้าพี่จะมีคนอื่นก็ไม่ควรมาขอรสาเป็นแฟน​ พี่ไม่ควรมาสัญญาว่าจะรีบเรียนแล้วกลับมาขอรสาแต่งงาน​ ถ้าพี่ทำไม่ได้พี่จะสัญญาทำไมห่ะ!!!"

" พี่ไม่คิดว่ารสาจะ.... จะยังยึดมั่นและฝั่งใจกับสัญญาในตอนนั้น​ เพราะมันนานมากแล้ว​ นานจนพี่คิดว่าเราน่าจะต่างคนต่างมีคนอื่นไปแล้ว"

" พี่พูดง่ายจังเลยนะคะ......อีกอย่างพี่อย่าเอารสาไปเปรียบเทียบกับพี่สิ....เพราะรสาไม่เหมือนพี่​ ไม่ได้มักง่าย​ นอกใจแฟนตัวเองเพื่อไปมีคนอื่นแบบนี้​... รสาไม่น่าเสียเวลากับผู้ชายห่วยๆแบบพี่เลย​ "

" รสา... พี่อธิบายได้น่ะ"

เพี้ยะ​ เพี้ยะ​ เสียงฝ่ามือเล็กกระทบแก้มสาก​ จนเขาหน้าชาไปหมดเลย​ ผู้หญิง​ตัวเล็กทำไม่แรงเยอะขนาดนี้​ อติรุจได้แต่คิดในใจ

"ทุกอย่างมันชัดเจนขนาดนี้พี่จะอธิบายอะไรค่ะ... นี่หรอค่ะคือสิ่งที่พี่ตอบแทนความรักของรสา​ นี่หรอที่พี่ทำกับคนที่รอพี่มาแปดปี"

" พี่จำเอาไว้เลย... พี่ต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำกับรสา และแปดปีที่รสาเสียเวลากับพี่​ รสาจะเอาคืน... พี่ต้องชดใช้​จำเอาไว้..... "

"อ้อ... พรุ่งนี้เชิญมาที่บ้านของรสาด้วยนะคะ​ พี่คงจำได้อยู่น่ะ​ ส่วนคุณลุงคุณป้ารสาจะส่งคลิปที่ให้เพื่อนถ่ายเมื่อสักครู่ส่งไปให้ท่านดู​ ไม่ต้องห่วง... ทั้งหน้าพี่และหน้าแฟนพี่มันชัดเจนมาก​ คุณลุงคุณป้าคงจะได้เห็นชัดๆ"

" พรุ่งนี้พี่จะพาเขาไปด้วยก็ได้น่ะ........ จะได้ช่วยกันฟัง​ ว่าราคาที่พี่ต้องจ่ายสำหรับสัญญาลวงๆที่ตัวเองเคยพูดไว้​เมื่อแปดปีที่แล้ว​ มันมีราคาที่พี่ต้องจ่าย​"

 

 

​