07

สมองครุ่นคิดหาหนทางที่จะหาเงินมาช่วยพ่อจ่ายค่าเช่าบ้านได้ทันในสามอาทิตย์ อีกทั้งยังต้องหาเงินมาส่งตัวเองเรียนจะได้ไม่ต้องให้พ่อมาลำบากเพราะเธออีก

หญิงสาวครุ่นคิดอยู่นานจนผล็อยไปทั้งแบบนั้น

เช้าตรู่

ก็อกๆๆ

เสียงเคาะประตูห้อง ดังขึ้น ทว่าไร้เสียงคนด้านในอีกทั้งยังไม่มีคนมาเปิด

“วา พ่อเข้าไปนะ”

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไปพลางกวาดสายตาสาดส่องไปที่เตียงนอนของลูกสาว

“ยัยวาไปไหนนะ” วัณลพพึมพำก่อนจะเดินออกมา

“ฉันเห็นออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วคะ เด็กแบบนี้ ไม่สนใจใครหรอกนอกจากตัวเอง”

โสมระดาด่าทอเลียงดังลั่น ครั้นเห็นวัณลพเดินลงมาจากห้องของวารินทร์ ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ พลางเดินออกไปรดน้ำต้นไม้นอกรั้วแก้เบื่อเพราะไม่อยากจะเสวนากับโสมระดาให้ขุ่นเคืองไปมากกว่านี้

@ริมฟุตบาต

ร่างเล็กเดินไปตามริมถนนพลางกวาดสายตามองหาร้าน ที่ติดป้ายรับสมัครพนักงาน ทว่าเดินมาก็เนิ่นนานแล้วกลับยังไร้วี่แววว่าจะมีร้านไหนเปิดรับคนงานเพิ่ม

มือเรียวถือแฟ้มเอกสารในมือแน่น พลันถอนหายใจเฮือกใหญ่ดวงตาเศร้าหมอง

“หากวันนี้ยังหาที่ทำงานไม่ได้ ...เราคงต้องหมดอนาคตจริงๆ แน่แล้วสินะ”

วารินทร์หญิงสาวพึมพำกับตนเองขณะเดิน ไปเรื่อยๆ ด้วยอากาศที่ร้อนจัดเกือบ 35องศา อีกทั้งเธอยังไม่ได้ทานอาหารเช้าทำให้รู้สึก หน้ามืด จนเผลอเดินไปชนเข้ากับร่างหนาของใครบางคนก่อนจะเป็นลมล้มวูบไป

“ว้าย? นังหนู เธอเป็นอะไรเนี่ย”

สาวสองร่างหนาเอ่ยพลางเขย่าตัว วารินทร์เบาๆหลังจากที่เธอเดินมาชน จนล้มลงตรงหน้า เขาจึงพยุงร่างเล็กเดินไปนั่งลงตรงเก้าอี้สีขาวใต้ต้นไม้ร่ม ๆ ก่อนจะหาอะไรมาสะบัดพัดวีคลายร้อนให้

วารินทร์จนเธอเริ่มมีอาการดีขึ้น

ดวงตาคู่สวยกระพริบเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงสติพยุงตัวนั่งพลางหันไปยกมือไหว้ขอบคุณคนที่ช่วยเธอไว้

“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยหนู” วารินทร์เอ่ยเสียงกระเส่าริมฝีปากซีดเผือก

“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่หนูมาเดินทำอะไรอยู่แถวนี้ละ” เจ๊แป๋วสาวสองเอ่ยถามพลางกวาดสายตามอง วารินทร์อย่างสงสัย

“คือหนูมาเดินหางานทำนะคะ

ครั้นเจ๊แป๋วได้ยินวารินทร์บอกเช่นนั้นเธอก็ยิ้มร่ามองสำรวจหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า

“หนูดูสวยมากเลยนะ หางานทำคงไม่อยากหรอกจริงไหม?”

เจ๊แป๋วยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยเชิญชวนวารินทร์ไปทำงานด้วยกันหญิงสาวดีใจอย่างมากจนไม่ทันจะได้ถามว่าเป็นงานเกี่ยวกับอะไร

ด้วยความที่วารินทร์ เป็นเด็กใสซื่อเธอจึงไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวของเจ๊แป๋ว ซึ่งมีอาชีพหลักเป็นแม่เล้าหาเด็กสาวไปรับงานเอ็นจึงเผลอตกปากรับคำแบบไม่ทันจะได้ครุ่นคิดด้วยซ้ำ

“งั้นเริ่มงานคืนนี้เลย โอเคไหม เจ๊บอกรับประกันว่าหนูไม่ต้องตากแดดตากลมให้เหนื่อยเลย”

เจ๊แป๋ว ใช้กลอุบายล่อใจ ครั้นวารินทร์ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งอยากจะทำ เพราะหากเป็นงานง่าย ๆ สบาย ๆ จริง ๆ เธอจะได้มีเงินเยอะ ๆไปจ่ายค่าเช่าให้พ่อและยังเป็นค่าเล่าเรียนอีกด้วย