تسجيل الدخولمشاركة
08
تاريخ النشر:
2025-12-19 12:37:34“ทำไมป่านนี้ยัยวายังไม่กลับบ้านอีกละเนี่ย” วัณลพเอ่ยขึ้นระหว่างนั่งรับทานอาหารกับโสมระดา สายตามองไปที่ประตูรั้วบ้านอยู่บ่อยครั้งจนโสมระดาเริ่มจะหงุดหงิด
“โอ้ยยยย....จะห่วงอะไรมันนักหนาละพี่ นังวามันโตแล้วนะ อีกอย่างมันคงจะหายไปไหนไม่ได้หรอกนอกจากจะไปกับผู้ชาย เพราะมีนิสัยแบบเมียเก่าพี่ไง” โสมระดาพูดขึ้นด้วยสีหน้าประชดประชันทำให้วัณลพรู้สึกโกรธอย่างมากมือหนาทุบโต๊ะเสียงดังจนโสมระดาที่นั่งอยู่ตกใจสะดุ้งก่อนจะเดินขึ้นห้องไป “พอพูดถึงเมียเก่าทำมาเป็นหงุดหงิดเหอะ” @ โรงแรมห้าดาว “ถึงแล้วจ๊ะวา” เจ๊แป๋วบอกแท็กซี่ให้จอดก่อนจะพาวารินทร์เดินลงจากรถเข้าไปด้านใน “เจ๊คะ งานทำความสะอาดต้องแต่งตัวสวยขนาดนี้เลยหรอคะเจ๊” เด็กสาวเอ่ยถามด้วยแววตาใสซื่อ “แน่สิใครจะอยากเห็นแม่บ้านแต่งตัวมอมแมมกันละ” เจ๊แป๋วยิ้มร่า มองเด็กสาวกระชับเสื้อคลุมตัวนอกแน่น เพราะภายในสวมใส่ชุดแม่บ้านวาบหวิว จนวารินทร์รู้สึกละอาย “มาเถอะอย่าถามเยอะเดี๋ยวลูกค้าจะวีนเอาได้หากให้เขารอนาน” “...คะเจ๊” ทั้งคู่เดินขึ้นลิฟท์ไปชั้น5ของตึกสูง ก่อนที่เจ๊แป๋วจะหยุดลง พลางล้วงหยิบคีการ์ดยื่นให้วารินทร์ “เจ๊ส่งแค่นี้นะ เสร็จงานแล้วโทรมาหาเจ๊ด้วยละ” น้ำเสียงดุดันเอ่ยสั่งก่อนจะปล่อยให้วารินทร์เดินไปเองตามลำพัง ดวงตาคู่สวยกวาดมองห้องพักทีละห้อง เพื่อห้องที่ตรงกับหมายเลขในคีย์การ์ด “ทำไมคนที่จ้างยังมาไม่ถึงอีกว่ะ” เสียงบอดี้การ์ดในชุดสีดำหน้าประตูห้องๆหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าร้อนใจ พลางกวาดสายตามองซ้ายขวารอใครบางคน.... “นู่นไงมาแล้วพี่” ลูกน้องในชุดสูทสีดำอีกคนเอ่ยทักพลางชี้นิ้วไปที่วารินทร์ขณะที่เธอกำลังเดินมา ดวงตาคู่สวยมองเลขห้อง ทีละห้องก่อนจะเห็นชายสองคนยืนอยู่จึงตัดสินใจเดินเข้าไปถามทว่า ไม่ทันได้เอ่ยปากพวกเขาก็บ่นว่าเธอชักช้า พลางดึงมือเธอเข้าไปในห้องแล้วล็อกประตูแน่น “พี่คะเปิดนะ อะไรกันเนี่ย ทำไมต้องกระชากเราเข้ามาขังในห้องนี้ด้วย” วารินทร์บ่นงึมงำ ดวงตากลมกวาดมองแสงไฟสีแดงสลัวด้วยความกลัว “มาสักทีนะ ให้ฉันรอซะนานเลย” น้ำเสียงหนาเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของวารินทร์ก่อนจะใช้มือหนาสวมกอดเอวคอดเล็กของเธอเบา ๆ จนหญิงสาวสะดุ้งตกใจ “อย่านะคะ อย่าทำแบบนี้” น้ำเสียงสั่นระรัวเอ่ยขึ้นระหว่างพยายามแกะมือหนาที่กอดอยู่ออกจากลำตัวของเธอ “ทำไมต้องเล่นตัวด้วยละ อีกอย่างทำไมคราวนี้เธอถึงดูเด็กจัง...”ราเชนทร์เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาพึมพำขณะใช้มือหนาขย้ำอกอวบอิ่มของวารินทร์จนเต็มมือ “ว้าย ปล่อยนะไอ้โรคจิต!!” ‘ฉันกลัวจนแทบจะร้องไห้ครั้นถูกผู้ชายร่างหนาในห้องนี้ลวนลามง ‘เขาไม่ได้จ้างฉันมาเป็นแค่แม่บ้านหรอกหรือ? ทำไมต้องทำกันแบบนี้ด้วย’ หญิงสาวครุ่นคิดในหัวมือเรียวจับกระชับเสื้อตัวนอกแน่น “ฉันไม่ชอบคนที่เล่นตัวนะ อย่าชักช้ารีบมาจัดการงานของเธอให้เสร็จเถอะ” ราเชนทร์พูดขึ้นพลางเดินเข้าไปใกล้วารินทร์ก่อนที่เธอจะถอยจนติดโซฟา “ไม่นะอย่าเข้ามา...” ดวงใจดวงน้อยของหญิงสาวเต้นระรัว นี่มันงานบ้าอะไรกันเนี่ย เธอกวาดสายตาในความสลัวมองหาของที่พอจะป้องกันตัวทว่า ไม่ทันจะได้หยิบจับก็ถูกกระชากล้มลงนอนหงายบนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ ดวงตาคู่สวยมองดวงตาคู่คมภายในความมืดสลัวเพราะราเชนทร์ไม่ยอมเปิดไฟเกรงว่า เธอจะจดจำใบหน้าของเขาได้หากเจอกันภายหลัง นี้คือวิธีการปกปิดความดิบเถื่อนของเขามาตลอดอีกทั้งหากมีผู้หญิงคนไหน ทีเผลอเปิดไฟจนเห็นใบหน้าของราเชนทร์ จุดจบของเธอก็คือหลุมที่ขุดลึกกว่า 6 เมตรเท่านั้น “อย่าทำหนู ฮือๆๆ” ดวงตาคู่สวยปรากฏน้ำสีใสไหลริน ขณะถูกมือหนาฉีกเสื้อผ้าออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเรือนร่างน่าขย้ำที่ทำให้ชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายกึกใหญ่ลงคอ ด้วยไม่คิดเลยว่าคราวนี้ลูกน้องจะหาเนื้อชิ้นขนาดนี้มาให้เขาได้ ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มมุมปากพลางก้มหน้าลงซุกไซ้ ซอกคอขาวเนียนของวารินทร์ ร่างเล็กพยายามดิ้นตัวให้หลุดทว่าราเชนทร์แข็งแรงมากเธอจึงทำได้เพียง นอนแน่นิ่งรองรับทุกการรุกล้ำของชายหนุ่มยามที่ริมฝีปากหนาของเขาจูบลงบนลำคอขาวเนียนเธอรู้สึกเสียงวูบจนแทบจะกรี๊ดออกมา กลิ่นตัวของเธอหอมจนราเชนทร์ไม่อาจจะเบามือจากเรือนร่างเล็กซ้อนรูปของเธอคนนี้ได้เลย แต่ก็จำต้องเล้าโลมให้อารมณ์ของเธอคล้อยตามไปก่อนเพราะหากใจร้อนเขาเกรงว่าเธอจะตั้งตัวรับการจู่โจมของไม่ทัน มือหนาเลื่อนบีบขย้ำทรวงอกอวบอิ่มขณะที่สองเรือนร่างนอนซ้อนทับ เบียดเสียดกันแน่น ปลายลิ้นอุ่นๆเริ่มรุกล้ำโลมเลียกกหูขาวเนียนของวารินทร์อย่างแผ่วเบา “อ๊ะ..” เสียงครางอันเบาบาง ดังผ่านลำขาวเนียนครั้นถูกขบกัดหยอกล้อตรงติ่งหู ก่อนที่เรือนร่างหนาจะค่อย ๆ ประกบจูบริมฝีปากสีชมพูระเรื่ออย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน ลิ้นอุ่นๆโลมเลียชิมรสหวานในโพรงปากของหญิงสาว ลมหายใจร้อนผาวโรยรินกระทบผิวหน้าสลับกันไปมาปลุกเร้าอารมณ์สวาทให้พลุ่งพล่าน “อ๊ะ!!” เสียงครางดังขึ้นครั้นปลายนิ้วอุ่นเริ่มรุกล้ำถูจุดอ่อนนุ่มที่อวบนูนของเธอเบาๆ ร่างเล็กเริ่มเกร็งตัวด้วยความตกใจ มือเรียวกำจิกแผ่นหลังหนา ระบายความเสียวซ่านในตัว
أحدث فصل
รอยรักคนใจร้าย ตอนพิเศษ
หลายปีต่อมา…กริ้งงงงงงงเสียงนาฬิกาปลุกในช่วงเช้าของวันดังขึ้น วารินทร์ค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของลูก ๆ“ตื่นได้แล้วค่ะ เด็ก ๆ”น้ำเสียงหวานเอ่ยปลุกลูก ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารหลายปีที่ผ่านมาวารินทร์ลาออกจากการทำงานมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวและปล่อยให้ราเชนทร์บริหารงานแทนทุกอย่างจริงอยู่ที่เธอเหนื่อยน้อยลงแต่วารินทร์ก็ไม่ชอบให้สาวน้อยสาวใหญ่มาหว่านเสน่ห์ใส่สามีเธออยู่ดีฟอด~~~~ร่างกายกำยำค่อย ๆ เดินย่างกรายเข้ามาทางด้านหลังของภรรยา ก่อนจะพรมจูบที่ซอกคอขาวอย่างออดอ้อนซึ่งวารินทร์คุ้นชินกับมันเป็นอย่างดี“กาแฟหรือไข่ลวกคะ”เสียงหญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มก่อนจะส่งมือไปลูบไล้ที่พวงนุ่มนิ่มทั้งสองข้างของสามีด้วยท่าทียั่วยวน“ยั่วแบบนี้ เดี๋ยวพี่ไม่อยากไปทำงานนะ”“แล้วพี่จะเอาเลย...ไหมคะ”มือเรียวค่อย ๆ ชักรูดแกนกายปูดนูนในยามเช้าของสามีตามจังหวะเนิบนาบก่อนจะจัดการเตรียมอาหารเช้าไว้ลูก ๆ ที่โต๊ะพรึบ!ร่างหญิงสาวถูกอุ้มเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งก่อนจะถูกพันธนาการด้วยเชือกสีดำที่ราเชนทร์มักจะใช้มันมัดเธอในทุกค่ำคืนเพื่อเพิ่มความเร่าร้อน....“อีกแล้วเหรอคะ.... รอยเก่า
รอยรักคนใจร้าย 50
วารินทร์ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล แต่จำได้ว่าเมื่อคืนราเชนทร์เป็นคนช่วยเธอไว้ข้างๆ เตียงนอนของเธอคืนลลินและคุณยายที่นอนอยู่บนโซฟาทำให้เธอรู้ว่าคนที่เศร้ากว่าเธอก็คือลลินและคุณยาย“คุณแม่” ลลินที่นอนเฝ้าไข้ก็รู้ว่าแม่ตื่นแล้วจึงเรียกเสียงดังวารินทร์ยิ้มให้ลูกสาวตัวน้อยเพียงเล็กน้อยและพยายามมองหาคนที่สำคัญในชีวิตเธออีกคนคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้“น้องเป็นยังไงบ้างลลิน น้องยังปลอดภัยดีใช่ไหมแล้วพ่อล่ะแล้วเเม่หลับไปนานเท่าไหร่”“ปลอดภัยดีค่ะแม่ แม่หลับไป 2 วันค่ะ” ลลินเอ่ยบอกแม่“เป็นไงบ้างวาริน ยังเจ็บตรงไหนบ้างไหม” ยายถามด้วยความเป็นห่วงยายเป็นห่วงแทบแย่“กินน้ำก่อนนะ” ยายเอาน้ำส่งให้ลลินป้อนวาริน“แล้วราเชนทร์เขาอยู่ไหนทำไมไม่มาหาหนู” วารินถามแล้วหันหน้าซ้ายขวาเพื่อหารายเชน“เมื่อคืนหนูจำได้ว่าราเชนบาดเจ็บเขาเป็นยังไงบ้างเขาเจ็บมากหรือเปล่าคะ”วารินถามหาราเชนทร์เพราะเธอจำได้เมื่อคืนราเชนบาดเจ็บวารินทร์เป็นห่วงราเชนมากเพราะรู้ว่าแผลต้องใหญ่มากแน่ๆเมื่อวารินถามทุกคนเกี่ยวกับราเชนทร์ ลลินและคุณยายเงียบวารินยิ่งร้อนใจเข้าไปใหญ่“หรือว่าเขาเป็นอะไรหนักคะ ต่อให้เขาไม่มีแขนไม่มีขาหนูก็ยังอยากอยู่ก
รอยรักคนใจร้าย 49
“คุณอยากได้งานแต่งแบบไหนผมจะจัดให้คุณทั้งหมดไม่ว่าจะแต่งตัวอลังการขนาดไหนผมก็ทำให้คุณได้เพราะแม้แต่ชีวิตผมยังให้คุณได้เลย”“ฉันไม่เอาชีวิตคุณหรอกคุณอยากให้ฉันแต่งงานกับโครงกระดูกหรือไง เดี๋ยวฉันก็เป็นหม้ายพอดี แต่ถ้าคุณเป็นโครงกระดูกก็ดีฉันจะได้หาสามีใหม่”“สามีใหม่ที่ได้แบบผมไม่มีแล้วนะมี แค่ผมคนเดียวคุณคงต้องแต่งงานกับผมแล้วละ ทำใจหน่อยละกัน”“งั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกแล้วสิ” ทั้งคู่พูดด้วยกันตลอดทางราเชนทร์ขับรถมุ่งหน้าไปร้านลองชุดแต่งงาน ในระหว่างทางวารินทร์บอกว่า อยากจัดงานเล็กๆ ที่รู้กันแค่คนในครอบครัวอยากจัดงานที่ข้างทะเลใส่ชุดเจ้าสาวสีขาวและใส่มงกุฎดอกไม้มันคงเป็นคำลอยๆ ที่ออกมาจากปากของเจ้าสาวมือใหม่วารินทร์บอกว่าเธอแค่พูดลอยๆ แต่ไม่ว่าราเชนทร์จะจัดงานแต่งงานยังไงเธอก็ยังเป็นเจ้าสาวให้เขาอยู่ดีณ ร้านลองชุดแต่งงานราเชนทร์ให้วารินเลือกชุดแต่งงานได้ตามที่ชอบแต่ราเชนทร์ขอออกไปทำธุระข้างนอกสักครู่ วารินไม่ได้เอะใจอะไรเพราะคิดว่าราเชนทร์คงจะมีธุระเข้ามากะทันหันตอนนี้อะไรที่เป็นเรื่องสำคัญที่ราเชนทร์ต้องทำเธอก็พอรู้อยู่บ้างเพราะหลังจากที่ราเชนทร์ออกมาจากคุก หุ้นส่วนในบริษัทต่างไม่ใ
รอยรักคนใจร้าย 48
ราเชนทร์เอามือล้วงกระเป๋ายิ้มมุมปากแล้วทักทายกลับ“ผมมารร ก็ต้องมาทำธุระอยู่แล้วผมไม่คิดเลยน่ะว่าคุณป้าเนี่ยจะมีลูกด้วยตอนนี้ก็อายุอะนามก็เกือบถึงเลข5แล้วนะ ไม่คิดว่าจะยังมีลูกได้อีก ผมละนับถือจริงๆ”“นี่!”“ส่วนผมมีลูกไหมเหรอ แหมๆ คุณรู้ดีเกินไปแล้ว ผมหน่ะไม่โสดมานานเเล้วครับ ลืมไปแล้วเหรอขนาดตอนที่คุณจะจีบผม ผมยังมีแฟนอยู่เเล้วเลย...แต่ต่อให้ผมไม่มีเเฟน คุณก็เหมาะที่เป็นป้าผมมามากกว่าภรรยาอยู่ดี เอาตรงๆ คือผมกินไม่ลง”“ปากคอเราะร้ายร้ายจริงนะ นิด้าจำไว้น่ะลูก อย่าอยู่ใกล้คนเเบบนี่เด็ดขาด วันดีคืนดีจะมาฆ่าเราวันไหนก็ไม่รู้” เธอพูดกับราเชนทร์เเล้วหันไปสั่งลูกสาวว่าอย่าไปเข้าใกล้ราเชนทร์“ค่ะแม่”เด็กหญิงผมบลอนด์ ตอบรับคำแม่ลลินที่เห็นเหตุการณ์ก็วิ่งมาหาราเชนทร์ทันที“พ่อคะ”ลลินเรียกราเชนทร์เสียงดังลั่น ราเชนทร์ได้ยินคำว่าพ่อจากปากเด็กหญิงก็อึ้งไปพักใหญ่ก่อนที่ลลินจะเดินมาจับมือราเชนทร์ราเชนทร์ดีใจจึงดึงลลินมากอดเเละถามว่ายอมรับในตัวเขาเเล้วเหรอ ลลินจึงตอบกลับอย่างเจ็บแสบว่า“คุณพูดอะไร.... คุณเป็นพ่อหนูน่ะ ดูแลเเละปกป้องหนูสิ แต่ครั้งนี้หนูจะปกป้องคุณเอง”“ปกป้อง?”เด็กหญิงยิ้มหวาน
รอยรักคนใจร้าย 47
ภายใต้สายฝนที่ถาโถมลงมาอย่างหนักหน่วงหญิงสาวร่างเล็กเดินออกมายืนตรงข้ามกับประตูรั้วที่ปิดสนิมซึ่งอีกฝั่งเป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำเงาวาวที่ยืนอยู่สภาพร่างกายเปียกโชกไปด้วย น้ำฝน ประตูรั้วค่อยๆ เปิดออกดวงตาคู่สวยมองราเชนท์ด้วยความสุขเเละคิดถึงซึ่งชายหนุ่มก็มองจ้องเธอเช่นเดียวกัน “คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้ววาจะยกโทษให้หรอคะ” น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยต่อชาย หนุ่ม “ผมรู้ว่าผมผิดแต่วาจะให้ลูกในท้องไม่มีพ่อหรอ?” น้ำเสียงหนาเอ่ยถามวารินทร์ถึงกับกลืนน้ำกึกใหญ่ลงคอ “ลูกวา วาเลี้ยงเองได้คะคุณกลับไปอยู่กับผู้หญิงเหล่านั้นของคุณเถอะ” วารินทร์พูดจบก็หันหลังจะเดินกลับเข้าบ้านทว่าถูกห้วงแขนหนาของราเชนทร์กอดแน่นจากเบื้องหลัง “วาผมไม่ได้มีใครเลย ผมมีแค่คุณคนเดียวที่คุณเห็นผมแค่ทำให้คุณเกลียดผมเท่านั้น...” ราเชนทร์ยอมเอ่ยความจริงออกมาเพราะกลัวว่าจะสูญเสียทั้งวารินทร์และลูกไป “แล้วทำไมคุณถึงต้องทำแบบนั้นละคะ คุณอย่ามาอ้างเลยดีกว่า มันคือเพราะความไม่รู้จักพอของคุณนะสิ?” “คุณคิดว่าวาจะเชื่อคำโกหกลมๆ แล้งๆ ของคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอ” วารินทร์พยายามจะแกะห้วงแขนทว่าราเชนทร์ยิ่งสวมกอดเธอแน่นขึ้นจนร่มในมือ
รอยรักคนใจร้าย 46
ระหว่างที่ที่ขับรถกลับบ้านจู่ๆ ฝนห่าใหญ่ก็ถาโถมตกลงมาดวงตาคู่สวยของวารินทร์พยายามมองเส้นทาง เบื้องหน้าขณะขับรถไปหยุดชะลอจอดที่ไฟแดง“ราเชนทร์คุณมันคนบ้า จริงวารินทร์พูดพึมพำระหว่างขับรถ ก่อนที่ไฟเขียวจะเริ่ม รถเก่งขับแล่นออกไปจนไม่ทันจะได้มองว่ามีรถบรรทุกขับฝ่าไฟแดงออกมาเนื่องจากสถานที่รอบด้านเต็มไปด้วยสายฝนเอี้ยดดดด.....เสียงเบรคดังสนั่น พร้อมกับเก่งของวารินทร์ ที่พลิกคว่ำหลายตลบตี๊ดๆๆๆๆเสียงไฟเลี้ยวพร้อมกับเศษกระจกที่หล่นแตกเกลื่อนถนน ร่างเล็กค่อยๆ พยุงตัวเองคลานออกมาจากรถในสภาพเลือดอาบเสื้อผ้า พร้อมกับเสียงมือถือที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องของราเชนทร์มือเรียวสวยพยายามเอื้อมที่จะรับสายแต่ เหลือเพียงปลายนิ้วก็จะถึงทว่า วารินทร์ดัน หมดสติไปซะก่อนวี้ว้อๆๆๆๆทำไมวาไม่รับสายนะ หรือจะโกรธ เรามากจริงๆราเชนทร์ครุ่นคิดระหว่างนั่งรถไปอีกฝั่ง ...ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออกอีกสายครานี้มีคนกดรับแต่ไม่ใช่วารินทร์“ไม่ทราบว่าคุณเป็นญาติของเจ้าของมือถือรึเปล่าคะตอนนี้เธอประสบอุบัติเหตุอยู่โรงพยาบาลค่ะ”มือหนาถึงกับชะงักเมื่อได้ยินแบบนั้น ราเชนทร์รีบบอกให้ทรานกลับรถไปที่โรงพยาบาลโดยด้วยอย่าเป็นอะไรนะว
รอยรักคนใจร้าย 45
ดวงตาคู่สวยลืมตาตื่นขึ้นภายในห้องนอนที่คุ้นตาของตนเอง ก่อนจะรู้สึกปวดหัวเพราะอาการมึนเมาก่อนหน้านี้...“คุณวาตื่นแล้วหรอคะ” สาวใช้ในบ้านเดินถือ แก้วน้ำส้มมาวางลงบนโต๊ะข้างๆ เตียงให้วารินทร์“วากลับมาได้ยังไงคะ วาจำได้ว่าวาไปดื่ม” หญิงสาวเอ่ยถามสาวใช้จึงคลี่ยิ้ม“ก็คุณผู้ชายตัวสูงๆ ใบหน้าคมๆ มาส่งคุ
รอยรักคนใจร้าย 44
“ไร่ที่เชียงใหม่ บ้านรถและเงินสดในธนาคารของข้าพเจ้าขอมอบให้กับนางสาววารินทร์และเด็กหญิงลลิน เป็นผู้ถือครองร่วมกัน จนกว่าลลินจะอายุครบ20ปี ทรัพย์สินทั้งหมดจึงจะตกเป็นของลลิน แต่เพียงผู้เดียว” ทนายกวาดสายตาอ่านเอกสาร ในมืออย่างละเอียดครั้นวารินทร์ได้ยินก็ถึงกับชะงักพูดอะไรไม่ออก เธอ ไม่คิดว่าก้องภพจ
รอยรักคนใจร้าย 43
ดวงตาคู่สวยลืมตาตื่นขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่คุ้นตาอีกทั้งยังรู้สึกเจ็บหลังมือจนต้องเอียงตามองพบว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในโรงพยาบาล“ตื่นแล้วหรอวา” เสียงพูดของยายจ๋าเอ่ยขึ้นขณะอุ้มลลินอยู่ในอ้อมแขน“หนูมาอยู่ที่นี่ได้ไงคะ แล้วเกิดอะไรขึ้น ...โอ้ย” หญิงสาวครุ่นคิดก่อนจะรู้สึกปวดหัวระบม ด้วยความที่ว
รอยรักคนใจร้าย 42
ดวงตาคู่สวยลืมตาตื่นขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่คุ้นตาอีกทั้งยังรู้สึกเจ็บหลังมือจนต้องเอียงตามองพบว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในโรงพยาบาล“ตื่นแล้วหรอวา” เสียงพูดของยายจ๋าเอ่ยขึ้นขณะอุ้มลลินอยู่ในอ้อมแขน“หนูมาอยู่ที่นี่ได้ไงคะ แล้วเกิดอะไรขึ้น ...โอ้ย” หญิงสาวครุ่นคิดก่อนจะรู้สึกปวดหัวระบม ด้วยความที่ว
قد تعجبك أيضًا
เพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง94.1K وجهات النظرเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์96.5K وجهات النظرพราวกลิ่นบุปผาตัณหารัก
พะเนินเทินทึก78.1K وجهات النظرคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว274.4K وجهات النظرซีอีโอร้ายแพ้ทางรัก
นามปากกา ไขขวัญ39 وجهات النظرSunflower ทานตะวันของคุณเปรม
BuaBussaba l บัวบุศบา67 وجهات النظرอุ้มบุญ(รัก)พ่อเลี้ยง
กชภาภัค65 وجهات النظرรักที่ไม่มีเธอ
มนสิกานต์113 وجهات النظر
