บทที่ 14 พบอดีต

ลุคส์ขบกรามแน่น  คิดแล้วไม่ผิดว่าต้องเป็นเธอ... การประชุมเริ่มขึ้นชายหนุ่มจึงหันไปสนใจกับงานแทน เขาจำต้องอดทนฟังหลายชั่วโมงผ่านไปจนกระทั่งจบ  ชายหนุ่มรีบเดินออกจากห้อง  แต่กลับไม่พบคนที่ต้องการจเอ ภูมิชัยมองตามด้วยความสงสัยก้าวเข้ามายืนเคียงหุ้นส่วนคนใหม่

“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”ภูมิชัยถาม

“เปล่าครับ”

“ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกผมได้นะครับ”

ชายหนุ่มลังเลเล็กน้อย เปิดปากถามคำถามภูมิชัยออกไปด้วยความสงสัย

“ผู้หญิงที่เดินออกจากห้องมา เธอทำหน้าที่อะไรเหรอครับ?”ลุคส์ถาม

“ผู้หญิงคนไหนเหรอครับ?”ภูมิชัยถาม เพราะผู้หญิงที่ออกมาจากห้องมีสองคน

“คนที่เหมือนว่าจะไม่สบายน่ะครับ?”

“อ๋อ ปรางค์ปรียาน่ะเหรอครับ เธอเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดของที่นี่ พอดีเธอเป็นเพื่อนลูกสาวของผม ผมเลยไหว้วานให้เธอช่วยเป็นเลขาจำเป็นแทนลูกสาวผมในวันนี้ครับ”

ลุคส์มีสีหน้าครุ่นคิด พยักหน้าช้าพร้อมกับกล่าวขอบคุณภูมิชัย แล้วหันหลังเดินออกมา ภูมิชัยงุนงงๆ กับท่าทีของเขา

“ใช่เธอจริงๆ ด้วยสินะปรางค์ปรียา” ชายหนุ่มพึมพำกับตนเอง

กวินภพรีบจูงมือเด็กชายมาที่บ้าน ปรางค์ปรียาเมื่อเห็นบุตรชายตนเองร่างบางรีบตรงเข้าไปกอดไว้พร้อมกับสะอื้น  ไทม์มองมารดาแล้วแหงนหน้ามองเพื่อนแม่ด้วยความงุนงง มือเล็กรีบโอบกอดมารดาตอบแล้วลูบแผ่นหลังเบาๆ หญิงสาว คลายอ้อมกอดแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออก ไม่อยากให้ลูกต้องมาเห็นสภาพแม่ตัวเองเป็นเช่นนี้

“แม่ครับ แม่เป็นอะไรทำไมแม่ต้องร้องไห้ละครับ?”เด็กชายถามมารดา

“แม่ไม่เป็นอะไรหรอกครับไทม์ แม่แค่คิดถึงไทม์มากเท่านั้นเอง เดี๋ยวไทม์ไปอาบน้ำนะครับจะได้ลงมาทานข้าวกับแม่...”เธอเอ่ยปากบอกบุตรชายเบาๆ พร้อมกับลูบศีรษะเล็กด้วยความรัก

“ครับแม่”

ร่างเล็กรีบวิ่งขึ้นห้องตนเองไป กวินภพมองหญิงสาวมือหนารีบรั้งมือบางมากุมไว้แล้วจูงไปพูดคุยกัน ดวงตาคมมองมายังสาวที่หมายปองนิ่งหลังจากที่ทั้งคู่นั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินอ่อนหลังบ้าน

“ปรางค์เป็นอะไร ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้?”เขาถาม แล้วสบตาหญิงสาว

“ปรางค์ไม่ได้เป็นอะไรวิน ปรางค์แค่เครียดเรื่องงานนิดหน่อยเท่านั้นเอง...”

มือหนาคว้ามือบางกุมไว้แน่น  ปรางค์ปรียาระบายลมหายใจ เธอรับรู้ความรู้สึกของกวินภพได้ แต่ไม่อาจรับมันไว้ในใจ

“ดูแลตัวเองบ้างนะปรางค์ วินเป็นห่วงมากรู้ไหม...”เขาบอกเสียงเบา

“เข้าใจแล้ววิน ไม่ต้องเป็นห่วงปรางค์หรอกนะ”

หลังจากมื้ออาหารผ่านไป ร่างบางเดินมาส่งเพื่อนชายหน้าบ้าน กวินภพยิ้มให้ เขาเอื้อมมือทำท่าจะเปิดประตูเข้าไปในรถแต่กลับชะงัก แล้วหันกายกลับมามองอีกครั้ง เธอแปลกใจเมื่อเห็นเขาเดินมาหายืนนิ่งไม่พูดอะไรแต่กลับรั้งร่างบางมากอดไว้แน่น คนถูกกอดตกใจกับท่าทีของเพื่อนชายแต่ก็ไม่ได้ห้ามปรามผลักไส เพราะเธอเองได้รับความช่วยเหลือจากเขามามาก ไม่นานอ้อมกอดถูกคลายเขายิ้มเขินๆ ให้

ในที่สุดเขาก็ยอมกลับไปขึ้นรถตนเองแล้วขับออกไป ดวงตาคมจ้องมองการกระทำที่ผ่านมาสักครู่ของทั้งสอง เขาขบกรามเป็นสันนูน ในอดเดือดดาลอยากกระชากไอ้ผู้ชายคนนั้นมาซัดให้หมอบราบคาบ แต่เขาไม่มีสิทธิ์ทำอะไรแบบนั้นผู้หญิงคนนั้นเธอไม่ใช่ของเขา และไม่เคยเป็นมาตั้งแต่แรก การพบกันในวันนี้ทำให้เขาได้รู้ว่า เธอทั้งรังเกียจและกลัวเขามากเพียงใด

มาติชส่ายหน้า ทำอะไรไม่ได้คงได้แค่เอาใจช่วยเจ้านายเท่านั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตไม่ง่ายเลยที่จะทำให้หญิงไทยยอมรับ เพราะเธอได้รับความกระทบกระเทือนทางด้านจิตใจและร่างกายมากมาย ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หวังแค่เธอคนนั้นจะยอมอ่อนลงบ้างให้นายได้แก้ตัว

ปรางค์ปรียาจูงมือบุตรชายออกมาจากบ้าน วันนี้เธอสัญญากับไทม์ว่าจะพาไปเที่ยวที่สวนสนุก เด็กชายตัวน้อยยิ้มด้วยความดีใจ

“พร้อมไปเที่ยวกับแม่หรือยังครับไทม์?”เธอถามบุตรชาย

“พร้อมแล้วครับ”เด็กชายรีบตอบ

“งั้นก็ไปกันเลย”

หญิงสาวจูงมือบุตรชายพากันเดินมานอกบ้าน เโบกแท็กซี่แล้วพากันเข้าไปนั่ง ไม่นานนักรถก็มาจอดยังสวนสนุกใจกลางเมือง ไทม์ยิ้มออกมาด้วยความดีใจวิ่งนำมารดาอย่างรวดเร็ว ดวงตาซุกซนมองเครื่องเล่นมากมายด้วยความตื่นเต้นยิ่งเห็นมารดาเดินช้ายิ่งขัดใจ มือเล็กจึงรีบจูงมือแม่ไว้แล้วลากให้ตามมาทันที เกือบเย็นถึงจะสิ้นฤทธิ์ของจอมซนลงได้

“ง่วงหรือยังครับ?”หญิงสาวถามเมื่อเห็นบุตรชายตาปรือ

“ครับแม่”

“งั้นกลับบ้านเรากันนะครับ”

ปรางค์ปรียาจูงมือบุตรชายมายืนรอรถที่หน้าสวนสนุก  รถแท็กซี่จอดรอรับ ไทม์รีบเข้าไปก่อน รถเคลื่อนได้สักระยะเด็กน้อยผล่อยหลับศีรษะหนุนตักแม่ มือบางลูบไล้ใบหน้าบุตรชายเบาๆ ด้วยความเอ็นดูแล้วจุมพิตที่หน้าผาก

รถแท็กซี่แล่นมาตามทาง แต่ดันเกิดอาการรวน รถเลยจอดเทียบข้างทาง โชเฟอร์แท็กซี่รีบลงมาดูแล้วส่ายหน้า

“ขอโทษนะครับ พอดีรถผมเสีย”

“เหรอคะ ไม่เป็นไรค่ะงั้นฉันลงตรงนี้เลยก็ได้เพราะใกล้ถึงบ้านแล้ว...”

หญิงสาวรีบปลุกบุตรชาย ไทม์งัวเงียตื่นแล้วมองมารดาตนเองด้วยความงุนงง ร่างเล็กลงมาจากรถตามแรงจูงของมารดา

“เดินอีกหน่อยนะลูก นิดเดียวก็ถึงบ้านแล้วครับ”

“ครับแม่”

ไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงหน้าปากซอยบ้าน แต่ตอนนี้เป็นเวลาหัวค่ำแล้วทำให้ซอยนี้ค่อนข้างมืดและเปลี่ยวไม่น้อย ลุคส์นั่งดูสองแม่ลูกในรถเขาถอนหายใจหนัก  มีบางอย่างสงสัยเกี่ยวกับเรื่องเด็กคนนั้น ให้มาติชไปสืบมา เด็กคนนั้นไม่มีบิดาในเอกสารการเกิดที่โรงพยาบาล แล้วใครกันที่เป็นพ่อเด็กจากการคำนวณ ระยะเวลาที่เขาและเธอแยกจากกันมันประจวบเหมาะกับอายุของเด็กคนนี้พอดี แล้วจะให้ คิดยังไงได้ หน้าตาของเด็กคนนั้นไม่ได้เหมือนชาวเอเชียแต่กลับมีลักษณะบางส่วนที่ออกไปทางยุโรปผสมกับเอเชีย เด็กคนนี้เป็นลูกครึ่งแน่นอน

ร่างบางพาบุตรชายมาถึงหน้าบ้านแล้วรีบไขประตูเข้าด้านใน ไทม์วิ่งเข้าบ้านก่อนมารดา เธอจึงหันมาเพื่อปิดรั้วบ้านแต่กลับชะงักเมื่อพบใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าประตู กุญแจในมือหล่นลงพื้นทันที ร่างบางถอยหลังอ้าปากค้างด้วยความกลัวกายสาวสั่นเทา ดวงตาคมกริบกำลังจ้องมองมา ปรางค์ปรียาจำได้ไม่มีวันลืมว่าเขาคือใคร

“คุณมาทำไมออกไปนะ!”เธอตวาดไล่เขาลั่น

“ฉันมีเรื่องที่ต้องการรู้”

“เรื่องบ้าอะไร ออกไป! ออกไปนะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!”

“เธอคิดว่าฉันกลัวตำรวจหรือไง ถ้ากลัวฉันคงไม่มาที่นี่หรอก!”

“คุณต้องการอะไร!”หญิงสาวถามเสียงสั่น

“เด็กคนนั้น ฉันต้องการพบลูกของเธอ”เขาประกาศกร้าว

“ไม่มีวัน อย่ามายุ่งกับลูกของฉัน ออกไปซะแล้วไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก!”