ตอนที่ 1/2

"ถึงเพื่อนของหนูจะฟังออกพี่ก็ไม่สนใจหรอกนะ จะยังไงก็ช่างเถอะ นี่มันบ้านคนจริง ๆ ใช่ไหม ทั้งสกปรกและแออัดขนาดนั้น" รถหรูมาจอดอยู่ที่ตึกแถวสองชั้นที่เป็นอาคารเก่า ๆ อิ่มเอมรีบลงจากรถทันที ก่อนจะรีบเปิดประตูแล้วขึ้นไปที่ชั้นสองที่เป็นห้องนอนของพี่ชาย

"ขอบคุณพี่หญิงมากนะคะสำหรับวันนี้" อิ่มเอมไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับพี่ชายที่อาสามาดูแลพี่ชายของเธอให้ในตอนกลางวัน ขณะที่เธอออกไปเรียน สมหญิงทำงานรับจ้างซักผ้ารีดผ้าและอาศัยอยู่ตึกแถวที่ติดกัน เธออาสามาดูแลอาหารกลางวันและมาดูแลพี่ชายให้ในเวลาที่ว่างเว้นจากการทำงาน โดยที่เธอไม่เคยขอรับค่าตอบแทนใด ๆ แต่ก็มาช่วยดูแลพี่ชายของเธออยู่แบบนี้มาหลายปีแล้ว

"เลิกไหว้พี่ได้แล้วนะเอม แล้วนี่จะรีบไปไหนหรือเปล่า ทำไมถึงทำสีหน้ากังวลขนาดนั้นล่ะ" อิ่มเอมจึงรีบเล่าทุกอย่างให้เพื่อนบ้านฟัง

"ก็เอาอย่างที่เพื่อนเอมบอกนั่นแหละ พี่ว่าเราไม่ควรปฏิเสธเพื่อนนะเพราะวันสำคัญแบบนี้มันมีแค่ครั้งเดียว เอาเป็นว่าเอมไปเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงพี่ชายหรอก เดี๋ยวอาหารเย็นพี่จะจัดการให้พี่ชายของเอมเองนะ"

"แล้วหนูรบกวนพี่มากหรือเปล่าคะ"

"ถ้ารบกวนพี่ก็คงไม่ช่วยหรอก อย่าคิดมากเลย รีบไปได้แล้วมั้ง เพื่อนรออยู่ข้างล่างไม่ใช่หรือไง"

"ขอบคุณพี่หญิงมากนะคะ งั้นเดี๋ยวเอมจะรีบไปแล้วรีบกลับค่ะ เอมขอฝากพี่ชายด้วยนะคะ"

"รีบไปเถอะไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้หรอก"

คาร่าทนรอเพื่อนไม่ไหวจึงรีบเดินลงจากรถหรู แต่พอเห็นเพื่อนเดินออกมาจากประตูบ้านก็รีบวิ่งไปหาด้วยความดีใจ

"สรุปวันนี้เธอไปกับฉันใช่ไหม"

"วันนี้ฉันต้องไปกับเธออยู่แล้วแหละ โชคดีที่พี่สาวข้างบ้านจะช่วยดูแลพี่ชายฉันต่อน่ะ งั้นเรารีบไปกันเถอะ ฉันเกรงใจพี่ชายเธอ"

"งั้นเรารีบไปกันเถอะ ฉันดีใจมากเลย ในที่สุดเธอก็ได้มาร่วมงานกับฉันสักที ถ้าไม่มีเธอฉันต้องเสียใจมากแน่ ๆ"

อิ่มเอมได้แต่นั่งนิ่ง ๆ มาตลอดทางเพราะเธอลำบากใจไม่น้อยที่ต้องไปที่บ้านของเพื่อนสนิท หลายครั้งที่เธอไปที่นั่นก็มักจะมีสายตาของคนในบ้านหลังนั้นมองมาที่เธอราวกับเธอเป็นตัวน่ารังเกียจ

"พี่จะยอมให้เราแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ แล้วก็เลิกคบกับผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้ได้แล้ว ครอบครัวเราเป็นคนมีชื่อเสียง ส่วนหนูก็ต้องรู้จักการเลือกคบเพื่อนเสียบ้าง หวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายนะ ที่พี่จะได้เห็นผู้หญิงคนนี้มาเกาะแกะอยู่รอบตัวหนูน่ะ"

"ทำไมล่ะคะเฮีย เฮียจะห่วงชื่อเสียงและหน้าตาไปทำไม รวมถึงแด๊ดกับคุณแม่ด้วย หนูกับอิ่มเอมคบกันก็มีแต่ความรักความปรารถนาดีให้แก่กัน หนูไม่สนหรอกว่าอิ่มเอมจะมีฐานะต่างจากเราแค่ไหน แต่อิ่มเอมคือเพื่อนที่ดีที่สุดของหนูและเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวในชีวิตที่มีแต่ความจริงใจให้"

"จริงใจหรือเห็นแก่เงินกันล่ะ ผู้หญิงคนนั้นคงจะได้เงินจากหนูมาเยอะสินะ"

"เฮียหยุดพูดดูถูกเพื่อนของหนูเถอะนะคะ ไม่งั้นหนูจะลงตรงนี้แหละ"

ครูซก็เลยไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เพราะเขามีน้องสาวคนเดียวที่เขารักมาก น้องสาวที่อายุห่างกันมากพอสมควร เขาเฝ้าดูแลน้องสาวมาตั้งแต่เด็กเพราะเธอเปรียบเสมือนนางฟ้าตัวน้อย ๆ ของตระกูลที่ทำให้ทุกคนในครอบครัวยิ้มอย่างมีความสุขได้เสมอ

อิ่มเอมก็รู้สึกผิดอยู่ในใจที่เป็นสาเหตุทำให้พี่น้องต้องมีปัญหากัน หลายครั้งที่พี่ชายของเพื่อนมักจะมาเตือนให้เธอเลิกยุ่งกับคาร่า แต่คาร่าก็มักจะตามหาเธอเจอทุกครั้งจนทำให้รู้จักบ้านของเธอ แล้วหลังจากวันนั้นเธอก็ไม่สามารถหลีกหนีจากคาร่าได้อีก

...สามปีก่อน...

อิ่มเอมเดินออกจากรั้วโรงเรียนที่อยู่ใกล้บ้านเพื่อกลับบ้านตามปกติ เธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ สวมชุดโรงเรียนนานาชาติชื่อดังระดับประเทศกำลังนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในเก้าอี้ที่สวนสาธารณะ

"นี่เธอ...เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงมานั่งร้องไห้คนเดียวล่ะ" อิ่มเอมตกตะลึงไปเล็กน้อยที่เห็นดวงตาของคนตรงหน้า เธอไม่เคยเห็นดวงตาของใครที่สวยขนาดนี้มีก่อนเลย

คาร่าเงยหน้ามองคนที่มาทักเธอทั้งน้ำตา อิ่มเอมรีบตั้งสติเมื่อเธอเผลอจ้องตาไปนานพอสมควร เมื่อเห็นว่าเธอกำลังเสียใจอย่างหนัก จึงรีบหาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองในกระโปรงนักเรียนแล้วยื่นให้

"เช็ดน้ำตาก่อนเถอะ ใบหน้าสวย ๆ แบบนี้ไม่เหมาะกับน้ำตาเลยนะ"

คาร่าชะงักเมื่อได้ยินคนที่อายุใกล้เคียงกันพูดจาดี ๆ กับเธอแบบนี้ แถมยังไม่ทักท้วงเรื่องดวงตาของเธออีก จึงรีบคว้าผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดแล้วก็หยุดร้องไห้ทันที

"ทำไมถึงมานั่งร้องไห้คนเดียวล่ะ ป่านนี้แล้วยังไม่กลับบ้านอีกหรือไง"

"ฉันถามหน่อยสิ ทำไมเธอถึงมาคุยกับฉันล่ะ"

"แล้วฉันมากวนเธอหรือเปล่าล่ะ ถ้าเกิดว่าเธอไม่ชอบ งั้นฉันขอตัวก่อนนะ"

"ไม่ใช่แบบนั้น ฉันก็แค่แปลกใจว่าทำไมเธอถึงมาทักฉัน ทั้ง ๆ ที่เราไม่รู้จักกันล่ะ แถมเธอยังช่วยปลอบใจ แล้วให้ผ้าเช็ดหน้าฉันด้วย"

"ก็ฉันเห็นเธอร้องไห้ก็เลยเป็นห่วงน่ะ ฉันก็เลยมาถามดูว่าพอจะช่วยอะไรได้ไหม"

"มาช่วยทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รู้จักกันน่ะหรือ"

"แล้วถ้าเวลาเธอเห็นคนอื่นที่ไม่รู้จักกำลังลำบาก เธอก็จะไม่ช่วยหรือไง"

"ก็มันไม่ใช่เรื่องของเรานี่ ทำไมต้องช่วยล่ะ"

"ฉันก็ไม่รู้หรอกแต่ฉันแค่อยากช่วยเธอ ว่าแต่ทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือไง"

"ก็เพื่อนในห้องมักจะเห็นฉันเป็นตัวประหลาดน่ะสิ ทุกคนก็เลยชอบรุมแกล้งฉัน พอเห็นฉันเป็นคนอ่อนแอก็เลยแกล้งฉันสารพัด จนตอนนี้ฉันไม่อยากไปโรงเรียนเลยล่ะ"

"ถ้าเธอมีจิตใจที่เข้มแข็งนะ ใคร ๆ ก็ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก ถ้าเธออยากเป็นคนที่เข้มแข็งขึ้นและไม่อยากโดนเพื่อนในห้องรังแกอีก วันหลังฉันจะสอนวิธีให้ สนใจไหมล่ะ? แน่นอนว่าสอนฟรีไม่คิดเงินด้วยนะ"

"เธอจะช่วยฉันจริง ๆ ใช่ไหม แล้วฉันจะเป็นคนที่เข้มแข็งได้จริง ๆ หรือเปล่า งั้นพรุ่งนี้ฉันจะมานั่งรอตรงนี้นะ เธอจะช่วยฉันจริง ๆ ใช่ไหม"

"ได้สิ พรุ่งนี้มาเจอกันที่เดิมก็ได้ เธอจะเข้มแข็งหรือเปล่านั้นมันก็อยู่ที่ตัวเธอ แต่ฉันมาเจอเธอได้แค่วันละไม่เกินยี่สิบนาทีนะ เพราะว่าฉันจะต้องรีบกลับไปดูแลพี่ชายด้วยน่ะ"