21

น้องเอื้อยังมีอาการไข้ขึ้นสูงและลงสลับกันอีกสองวัน  จนเข้าวันที่สี่ของการรักษา  ผลการรักษาเป็นไปในทางที่ดีขึ้น ความดันโลหิตและชีพจรเริ่มคงที่ เข้าสู่ระยะหายเป็นปกติ ไข้ลดลง น้องเอื้อเริ่มรับประทานอาหารได้  

ตลอดระยะเวลานั้นคิมหันต์อยู่ที่ห้องพักคนไข้ของน้องเอื้อ   ทั้งเรื่องการกินอยู่และการอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนลดาวัลย์และวสนต์กลับไปตั้งแต่ครบวันลางานสามวันแล้ว 

อวิกาต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างลำพูนและเชียงใหม่ทุกวันจนหญิงสาวเริ่มเหนื่อย   ช่วงนี้เองทำให้คิมหันต์มีโอกาสอยู่กับลูกสาวมากขึ้น  ทำให้น้องเอื้อติดพ่อมากขึ้นจนเธอรู้สึกชัดเจน

และพออาการดีขึ้นปัญหาใหม่ของน้องเอื้อคือการงอแง ร้องโยเยง่ายขึ้น  บางทีร้องติดต่อกันหลายชม. ซึ่งคิมหันต์บอกว่าเป็นอาการปกติ

“เด็กหายไข้ใหม่ๆ ก็แบบนี้  จะไม่สบายตัวอ้อนเก่ง เอาใจยากขึ้น  เดี๋ยวพี่ช่วยดูเอง” 

อวิกาทำเป็นไม่ได้ยิน  เช้าวันที่ห้าเธอถามอาจารย์หมอว่า   “ถ้าจะย้ายน้องเอื้อกลับไปรักษาที่ลำพูน  ย้ายได้รึยังคะอาจารย์” 

“ถ้าจะย้ายจริงๆ ก็ได้นะ  แต่อาจารย์ว่ารักษาให้หายไปเลยจากที่นี่ไม่ดีกว่าหรือ  เด็กเล็กเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลไม่ดีหรอก  เชื้อโรคเยอะ” 

เหตุผลนั้นทำให้อวิกาต้องยอม  และเมื่อเจ้าหน้าที่การเงินขึ้นมาเคลียร์ค่าใช้จ่ายตามรอบบิล  เธอเห็นว่าในรอบสามวันก่อนมีค่าใช้จ่ายราวๆ แสนสี่  หญิงสาวพลิกใบแจ้งยอดไปมา 

“รอบก่อนแสนสี่ยังไม่ได้จ่ายเลยนะคะ แล้วรอบนี้เก้าหมื่น” 

จนท.การเงินรีบแจ้ง 

“ทั้งหมดคุณหมอคิมหันต์จัดการแล้วค่ะ  ทางเราแค่เอาเอกสารมาให้ลูกค้าเผื่อจะเคลมประกัน” 

อวิกาถอนใจ เธอฝืนยิ้มให้เจ้าหน้าที่การเงิน  ก่อนจะรับเอกสารทั้งหมดมาเก็บ

วันนี้เธอดูลูกตามลำพัง เนื่องจากคิมหันต์มีเคสพิเศษที่อาจารย์หมอขอตัวเขาไปช่วย  ทำให้เธอรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นที่ได้อยู่กับน้องเอื้อสองคน   หญิงสาวดูเอกสารเกี่ยวกับเนอสเซอรี่แต่ละที่  คิมหันต์กลับเข้ามาเห็นพอดี 

“อ้อมจะส่งลูกเข้าเนอสเซอรี่แล้วเหรอ  น้องเอื้อยังเด็กไปรึเปล่า”  เขาถาม

อวิกามองหน้าเขา แต่เธอไม่ตอบทำเหมือนไม่ได้ยิน  หันไปเล่นกับลูกหน้าตาเฉย  คิมหันต์ข่มใจอดทน เขารู้ว่าตัวเองมีความผิดมาก  ขอโทษตอนนี้ก็คงไม่ฟัง  เขานึกถึงบทสนทนาที่คุยกับน้องชายเมื่อครู่

“อ้อมเลือด rh+ แต่ลูกเป็นลบ  ตอนคลอดน้องเอื้อหมอให้ยาทำลายเม็ดเลือด rh- ของน้องเอื้อที่จะเข้าสู่ร่างกายแม่รึเปล่า” 

วสนต์ถึงกับหัวเราะเมื่อได้ยินคำถามนั้น  “พี่คิม  อ้อมเขาก็เคยเป็นนักเทคนิคการแพทย์  เขาต้องรู้สิว่าถ้าเขาอยากมีลูกคนต่อไปได้  ตอนคลอดเขาต้องได้ยาทำลายเม็ดเลือดแดงของลูกภายในสามวัน” 

เพราะการที่แม่และลูกมีเลือดต่างชนิดกัน  เช่นแม่มีเลือด rh+ และลูกในครรภ์เป็น rh- ในตอนคลอดจะมีเลือดของลูกบางส่วนที่ตกค้างในร่างกายแม่  และจะทำให้ร่างกายแม่สร้างแอนติบอดี้ขึ้นมาต่อต้านเลือดต่างชนิดนั้น 

จะมีผลทำให้เธอไม่สามารถมีลูกคนต่อไปได้  เพราะแอนติบอดีนั้นจะเป็นอันตรายกับลูกคนต่อไป หากมีเลือดต่างชนิดกับแม่อีก

“ผมว่าก่อนที่จะคิดถึงลูกคนที่สอง  พี่จะทำยังไงให้อ้อมเขามองหน้าพี่ได้เหมือนเดิมอ่ะ  คิดตรงนี้ก่อนดีกว่า” 

ผู้เป็นน้องชายตอกย้ำซ้ำเติม แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือความจริง

คิมหันต์เล่าเรื่องที่อาจารย์หมอทาบทามเขาให้มาประจำที่เชียงใหม่  ในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายศัลยแพทย์หัวใจให้น้องชายฟัง   วสนต์เองก็เห็นดีด้วยข้อแรกคือความก้าวหน้าทางหน้าที่การงาน  ข้อสองจะได้เอาหน้าไปให้แม่ของลูกเห็นได้บ่อยๆ  เพราะใกล้กันเผื่ออวิกาจะให้อภัย

ในเรื่องงานของเขา มารดาก็เห็นดีด้วยสนับสนุนอย่างดี  ถึงขั้นบอกว่าไม่ต้องกลับมากรุงเทพฯ แล้ว จะเอาอะไรเดี๋ยวเอามาให้หรือจะส่งมาให้ 

แต่เขาก็เห็นด้วยที่จะให้อวิกาย้ายลูกกลับไปลำพูน   หญิงสาวจะได้ไม่เหนื่อยมาก