27

เธอตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวหัวเราะ  อวิกาเจ็บคอและปวดเมื่อยตามตัว  เธอลืมตารู้สึกว่าแสงไฟในห้องมันจ้ามากไป 

“อย่าเพิ่งลุก อ้อมไม่สบาย ไข้ขึ้นตั้งสามสิบเก้า”  เสียงคิมหันต์ดังแว่วๆ 

คิมหันต์เข้ามาหาน้องเอื้อตอนเย็น  เขาเห็นอวิกาหลับที่โซฟาก็แปลกใจอยู่  แต่มองหน้าเธอรู้สึกว่าแดงผิดปกติ เมื่อเข้าไปใกล้ๆ มีไอร้อนแผ่มาชัดเจน  เขาจึงกลับบ้านไปเอาปรอทวัดไข้พบว่าเธอไข้สูงมาก 

ชายหนุ่มเอาผ้ามาเช็ดตัวเพื่อลดไข้ให้เธอ  อุณหภูมิลดได้ไปนิดหน่อย  เขาโทรหาวสนต์

“สน อ้อมไม่สบายเป็นไข้”  เขาบอกน้องชายอย่างทำอะไรไม่ถูก

“อ้าว พี่ก็เป็นหมอ ถึงจะเป็นหมอศัลย์แต่พี่ก็ต้องรักษาคนไข้ทั่วไปได้ไม่ใช่เหรอ”  วสนต์งงกับพี่ชายตัวเอง 

“มันก็ใช่  แต่อ้อมไข้สูง 39  พี่เช็ดตัวตามข้อพับ ข้อขาไปแล้วไข้ลดไม่มาก”  คิมหันต์ไม่รู้จะอธิบายยังไง

“เช็ดแค่นั้นมันไม่ได้  ต้องเช็ดทั้งตัวถ้าพี่ไม่อยากทำจะทำไง  เดี๋ยวผมไปเช็ดให้อ้อมเองไหม หรือจะบอกไอ้ศินเห็นมันบ่นถึงอ้อมอยู่  ทำหน้าที่ของหมอถ้าบริสุทธิ์ใจพี่จะกลัวอะไร”  วสนต์พูดอย่างรู้ความลำบากใจของพี่ชาย

“ฉันบริสุทธิ์ใจ แต่ฉันกลัวว่าอ้อมจะไม่เข้าใจ” 

“โอเค  เดี๋ยวผมไปเอง”  วสนต์ตัดบทอย่างนึกรำคาญพี่ชายตัวเอง 

“ขอบใจ ไม่ต้อง”  คิมหันต์พูดห้วนๆ ก่อนจะตัดสายทิ้งไป   

#######################

         

เช้าวันต่อมาอวิกาลืมตาตื่น  เธอยังมีไข้อยู่แต่ดีขึ้นมาก  พี่เลี้ยงของน้องเอื้อเปิดประตูมาดูเธอ

“พี่อ้อมตื่นแล้วเหรอคะ  หิวไหม”  อวิกาส่ายหน้า เธอไม่อยากทานอะไรเลย

“น้องเอื้อล่ะ”  เธอถามถึงลูกสาว

“อยู่ข้างล่างค่ะ  คุณพ่อน้องบอกว่าอย่าเพิ่งให้น้องอยู่ใกล้พี่อ้อม แกกลัวติดไข้จากพี่ค่ะ” 

อวิกาพยักหน้ารับทราบ  “แล้วพี่ขึ้นมานอนได้ไง เราพาพี่ขึ้นมาเหรอ” 

“เปล่าค่ะ  คุณพ่อน้องพาพี่อ้อมขึ้นมา เห็นแกเช็ดตัวให้พี่  ฉีดยาลดไข้ให้ด้วย  เฝ้าพี่จนดึกค่ะแล้วแกก็กลับไปนอนบ้านแก” 

อวิกาฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย  เขาเป็นหมอที่ดีเธอไม่ปฏิเสธ แต่เรื่องอื่นเธอไม่มีความเห็น 

“ฝากดูน้องด้วยนะวันนี้  พี่คงลงไปไม่ไหว”  เธอเสียงแหบ หัวหนักอยากนอนอย่างเดียว  พี่เลี้ยงน้องเอื้อพยักหน้าแล้วออกจากห้องไป ให้เธอพักผ่อนตามที่ต้องการ

เย็นนั้นคิมหันต์กลับมาจากทำงาน  เขาแวะเล่นกับลูกสาวก่อนจะขึ้นมาดูอาการคนป่วย  เมื่อเขาอังฝ่ามือที่หน้าผากอวิกาก็ลืมตาตื่นทันที

“คุณ”  แววตาเธอระแวง 

“พี่มาดูอ้อม เมื่อวานอ้อมป่วยหนักมาก  วันนี้กินข้าวกินยาบ้างไหม” เขาถาม

เธอส่ายหน้า  พูดว่า “ฉันอยากอยู่คนเดียว” 

“อ้อมป่วยและพี่เป็นหมอ  เราต่างคนต่างทำหน้าที่ตัวเอง และพี่ต้องรักษาให้อ้อมหายเร็วที่สุด เพราะอ้อมเป็นแม่ของน้องเอื้อ  ไม่งั้นจะเอาเชื้อไปติดลูก”  เขาถอนใจก่อนจะพูดต่อว่า

“พี่รู้ว่าอ้อมเกลียดพี่  พี่ก็ไม่ได้อยากมาอยู่ใกล้ให้อ้อมรำคาญ  แต่ถึงไม่ใช่อ้อมต่อให้เป็นคนอื่นป่วย ถ้าพี่เจอพี่ก็ต้องรักษา”  คิมหันต์พูดก่อนจะเดินออกไปจัดยาให้เธอ  เขากำชับพี่เลี้ยงน้องเอื้อให้ขึ้นมาดูแลอวิกา ให้ทานข้าวทานยา  โดยที่เขาจะเลี้ยงน้องเอื้อเอง

เมื่อเขาปิดประตูห้องออกไปแล้ว  อวิกาพลิกตัวไปอีกฝั่ง เธอร้องไห้จนหมอนเปียกชุ่ม  ถึงวันนี้เขาก็ยังตามมาตอกย้ำว่าทำทุกอย่างตามหน้าที่  เพราะเธอเป็นแม่ของน้องเอื้อ อวิการู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาในอก  ทุกคนทำดีกับเธอก็เพราะว่าน้องเอื้อ  ไม่ว่าจะเป็นปู่ย่า หรืออา อวิการ้องไห้จนหลับไปเองโดยที่ไม่ได้แตะต้องอาหารหรือยา

คิมหันต์เปิดประตูเข้ามาในห้องอีกครั้ง  เมื่อพี่เลี้ยงลงไปรายงานว่าอวิการ้องไห้หนัก  เขาลากสตูลมานั่งข้างเตียง ไม่กล้าแตะตัวหญิงสาวเพราะกลัวเธอตื่นขึ้นมาอีก  อวิกาคงเกลียดเขามากจริงๆ

ชายหนุ่มยกฝ่ามือปิดหน้าตัวเองนั่งอยู่แบบนั้นทั้งคืน  เช้าเขาออกมาจากห้องของอวิกาก่อนที่เธอจะตื่น เขาตัดสินกดโทรศัพท์หาใครคนหนึ่ง

“แม่เหรอครับ  ผมมีเรื่องอยากให้แม่ช่วย  อ้อมป่วยครับ”