26

อวิกาไปเชียงรายตามคำเชิญของเตชิตในวันต่อมา  มีน้องเอื้อและพี่เลี้ยงไปด้วย  โฮมสเตย์ของเตชิตอยู่ในเขตอำเภอเมือง แต่ก็ใกล้เคียงสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง เช่น แม่น้ำกก  หอนาฬิกาจ.เชียงราย  หรือวัดพระสิงห์ 

น้องเอื้อชอบมากกับการไปดูโคมไฟยามค่ำคืน  เด็กน้อยเพลินกับแสงไฟจนไม่ร้องหาพ่อ ทำให้อวิกาโล่งใจไปเปราะหนึ่ง

ในคืนที่สองซึ่งเป็นคืนสุดท้ายของการเข้าพัก  เตชิตชวนเธอออกไปชมแสงจันทร์  พระจันทร์ในคืนยี่เป็งว่ากันว่างามที่สุด เห็นชัดเจนที่สุด 

เป็นเวลาห้าทุ่มน้องเอื้อหลับแล้ว  อวิกาจึงออกมาที่ลานกิจกรรมของโฮมสเตย์ มันเป็นลานกลางแจ้ง  เตชิตรออยู่แล้วสองหนุ่มสาวดูพระจันทร์นิ่งๆ อยู่ประมาณสิบนาที  เตชิตจึงเริ่มพูด

“อ้อมครับ ผมไม่อยากอ้อมค้อม  ถ้าผมจะขอคบกับอ้อมแบบแฟน  อ้อมจะคิดยังไงครับ” 

หญิงสาวนิ่งไป ไม่คิดว่าจะเขาจะเร่งรัดแบบนี้ 

“ถ้าพูดตรงๆ คืออ้อมยังไม่คิดค่ะ  น้องเอื้อยังเล็กถ้าอ้อมจะมีใครใหม่  ก็อยากให้เป็นใครที่น้องเอื้อโอเคด้วย”  เธอตอบตามตรง

“ทำไมล่ะครับน้องเอื้อก็มีพ่อนี่ครับ ผมว่าให้น้องเอื้ออยู่กับพ่อน่าจะดี  ถ้าอ้อมอยากมีลูกเรามีกันอีกก็ได้”  เตชิตพูดตามที่เขาคิด

อวิกาสีหน้าเปลี่ยน  ท่าทีเธอมึนตึงในฉับพลัน  “คุณรังเกียจน้องเอื้อเหรอคะ” 

“เปล่าครับ แต่ผมไม่อยากมีข้อครหาพ่อเลี้ยงลูกเลี้ยง  เลยคิดว่าถ้าน้องเอื้ออยู่กับพ่อน่าจะดีที่สุด  พ่อเขาก็ดูรักลูกดีนี่ครับ”  เตชิตอธิบาย

“ขอบคุณที่แนะนำค่ะ แต่อ้อมยังไม่พร้อมคบใคร  ไม่อยากมีครอบครัวใหม่  ขอโทษด้วยนะคะ”  เธอเดินปลีกตัวเข้าห้องพักทันที 

หญิงสาวปิดประตูห้อง  เธอเดินมาหาลูกสาวที่หลับสนิท  “ไม่เป็นไรนะคะ  ใครไม่รักหนูแต่แม่ก็รัก  แม่รักคนเดียวก็พอเนอะ”  เธอหอมแก้มลูกสาวที่ยังหลับ นึกดีใจที่ความสัมพันธ์ของเธอกับเตชิตยังไม่ทันไปก้าวหน้าไปไหน

รุ่งเช้าเธอกลับลำพูนโดยกลับมาพร้อมกับไอยเรศและพีรยา  เตชิตอ้างว่าเขาไม่สะดวกมาส่ง  เรื่องของอวิกาและเตชิตจึงจบทั้งที่ยังไม่ทันได้เริ่ม

“ทำไมคุณเตชิตเขาไม่มาส่งแกละอ้อม  ทะเลาะอะไรกันรึเปล่า” 

พีรยาถามทันทีเมื่อมาถึงบ้านของอวิกา  เธอให้สามีไปซื้อของให้ก่อนแล้วกลับมารับเธอ  เพราะอยากรู้เรื่องนี้มาก

“ไม่ได้ทะเลาะหรอก แต่ว่า...”  อวิกาพูดแล้วหยุดไป 

“แต่..แต่อะไร”  พีรยาถามต่อ

“เขาขอฉันคบเป็นแฟน”  อวิกาตัดสินใจบอกตามตรง 

พีรยางง  “ก็แล้วทำไมไม่มาส่งแกล่ะ  หรือว่าแกปฏิเสธ”   

“เขาบอกว่าอยากคบฉัน  แต่อยากให้ส่งยายเอื้อไปให้ฝ่ายพ่อเขาเลี้ยง  ถ้าฉันอยากมีลูกค่อยมีใหม่”  อวิกาพูดตามเรื่องที่เกิด

“หา....เชี้ย..มากเลย”  พีรยาเผลอหลุดปากคำไม่สุภาพ   “พี่ช้างแนะนำคนบ้าอะไรมาให้แกรู้จัก” 

“จะว่าเขาแบบนั้นก็ไม่ถูก  ก็ขนาดพ่อยายเอื้อเองยังเคยบอกให้ฉันทำแท้งเลย  ก็ไม่แปลกถ้าใครคนอื่นจะไม่รักแก  ฉันรักลูกฉันเองก็พอแล้ว” 

อวิกาพูดเสียงขื่น   เธอไม่รู้ว่าคิมหันต์ยินฟังอยู่ด้านนอก เขาเองก็เจ็บปวดพอๆ กับเธอ 

“อ้อม  แกไม่ผิดหรอก น้องเอื้อก็ไม่ผิด มันมีแต่พวกคนเฮงซวยที่ผิด อย่าคิดมากนะ” พีรยาปลอบเพื่อน  เธอนึกโมโหไอยเรศด้วยอีกคน

พวกเธอไม่รู้ว่านอกบ้านไอยเรศกำลังคุยอยู่กับคิมหันต์  ผู้ชายสองคนยืนคุยกันครู่นึงก่อนจะแยกย้ายกันไป  คิมหันต์เดินกลับบ้านตนเอง  ส่วนไอยเรศเข้าไปหาพีรยา เขาทำเหมือนไม่ได้ยินเรื่องที่พวกเธอคุยกัน

พีรยากับไอยเรศกลับไปแล้ว  อวิกาจึงขึ้นไปอาบน้ำใหม่  เธอล้าไปหมด พี่เลี้ยงพาน้องเอื้อมานั่งเล่นด้านล่าง หญิงสาวจึงลงมานั่งที่โซฟา ล้มตัวลงนอนแล้วเผลอหลับไปจริงๆ