35

อวิกาตื่นมาในตอนสาย แม่บ้านรายงานว่า

“คุณหมอออกไปตั้งแต่หกโมงเช้าค่ะขนของไปด้วย  ให้ดิฉันเรียนคุณอ้อมว่าเธอจะไปอยู่ห้องพักที่โรงพยาบาลค่ะ  ต่อไปให้ดิฉันทำอาหารให้คุณอ้อมกับคุณหนูสองคนพอ”

“ขอบคุณค่ะ  เช้านี้ของอ้อมขอกาแฟก็พอค่ะ”  หญิงสาวรู้สึกโหวงเหวงในใจ  มันไม่ต่างจากวันที่เธอถูกเขาขอหย่าเมื่อสองปีก่อนเลย 

พี่เลี้ยงอุ้มน้องเอื้อที่อาบน้ำแต่งตัวลงมานั่งที่เก้าอี้สำหรับเด็ก  “พ่อ พ่อจ๋า” 

“คุณพ่อไปทำงานแล้วค่ะลูก” เธอเช็ดน้ำลายให้มุมปากให้น้องเอื้อ  “วันนี้หนูอยู่กับแม่นะคะ” 

เด็กน้อยทำท่าเข้าใจและไม่มีปัญหา  น้องเอื้อทานข้าวและนมได้ปกติ  นอนกลางวันได้ไม่งอแง  วันนี้อวิกาตัดสินใจไม่เข้าร้าน  เธออยากอยู่บ้านกับลูกสักสามสี่วัน

ตกเย็นน้องเอื้อรอพ่อมาตามความเคยชิน  พอบิดาไม่มาเธอเริ่มมีปัญหา เด็กหญิงร้องหาคิมหันต์ตลอดเย็น หลอกล่อด้วยของเล่นก็ลืมแปบๆ ไม่ยอมทานข้าวมื้อเย็น  ทานนมอย่างเดียวในตอนกลางคืน

อวิกามองลูกสาวด้วยความทุกข์ใจ  ในวันต่อๆ มาเด็กหญิงเริ่มกินบ้างแต่น้อยลง  ไม่สดใสเหมือนก่อน  เย็นลงจะพูดคำว่า  “พ่อ  หาพ่อ ทุกวัน”

ในวันหนึ่งที่พีรยามาเยี่ยมที่บ้าน  หญิงสาวมองหลานที่ผอมลงอย่างห่วงใย

“จะไหวเหรออ้อม  น้องเอื้อติดพ่อมากเลยนะ” 

อวิกาส่ายหน้า เธอพูดว่า

“น้องเอื้อยังเด็กเดี๋ยวก็ปรับตัวได้  ที่ผ่านมามีแค่แม่น้องเอื้อก็โตมาได้”  เธอเสียงเครือเช็ดน้ำตา 

“แล้วหมอคิมเขาหายไปเลยเหรอ  ผ่านมาจะเดือนแล้วนี่ที่แกไล่เขาออกจากบ้าน” พีรยาถาม

“เขาคอลมาคุยกับน้องเอื้อทุกเย็นน่ะ  เขาขอว่าเดือนนึงจะมาหาน้องเอื้อหนึ่งครั้ง” 

อวิกาบอก พีรยาพยักหน้าเมื่อได้ฟัง อย่างน้อยคิมหันต์ก็ยังพยายามแก้ตัวอยู่ 

หนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น  คิมหันต์มาหาน้องเอื้อในเช้าวันหยุด  เขามาถึงตั้งแต่เจ็ดนาฬิกาเพราะอยากใช้เวลาที่มีเพียงเดือนละวันกับลูกให้เต็มที่ 

ชายหนุ่มซื้อตุ๊กตาหมีและของเล่นเสริมพัฒนาการมาให้น้องเอื้อหนึ่งกล่องใหญ่มารอในบ้านก่อนอวิกาจะลงมาจากชั้นบน  พี่เลี้ยงจึงขึ้นไปบอกอวิกาว่าเขามาแล้ว  หญิงสาวจึงให้พี่เลี้ยงอุ้มน้องเอื้อที่อาบน้ำแล้วลงไปข้างล่างก่อน

“พ่อ..” เสียงเรียกดังลั่นอย่างดีใจของเด็กน้อย  ทำให้คิมหันต์รีบรับร่างเล็กๆ ที่โผเข้าหา 

“พ่อมาแล้วค่ะ น้องเอื้อคิดถึงพ่อไหมคะ  คุณพ่อคิดถึงหนูมากเลย”  คิดถึงแม่ของหนูด้วย เขาต่อท้ายประโยคในใจ

“คิด..ถึง..พ่อ”  น้องเอื้อพูดทีละพยางค์  คิมหันต์หอมแก้มลูกสาวแรงๆ  เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเริ่มรื้อของที่บิดาเอามาฝาก

เสียงหัวเราะของลูกที่ดังขึ้นมาถึงบนห้อง  สะเทือนเข้าไปถึงใจของคนเป็นแม่  น้องเอื้อไม่ได้หัวเราะแบบนี้ตั้งแต่วันที่บิดาออกจากบ้านไป  แต่อวิกายังเชื่อว่าตนเองทำดีที่สุดแล้ว