36

อวิกาปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะลงไปด้านล่าง  แม่หนูน้อยหันมาส่งเสียงเรียกเธอ

“แม่.. แม่จ๋า” 

“คะลูก  น้องเอื้อทำอะไรอยู่” 

น้องเอื้อจับตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ พยายามจะยกมันขึ้นเป็นเชิงอวดว่าพ่อซื้อให้

“พี่หมีเหรอคะ  พี่หมีมาหาน้องเอื้อเหรอ พี่หมีสีอะไรคะลูก”  เธอเล่นกับลูก

“ฉีจ้ม”  น้องเอื้อตอบอย่างมั่นใจ  เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้  อวิกายิ้มให้ลูกสาวก่อนจะถอยห่างออกมา  ความสุขของน้องเอื้อในเช้านี้ทำให้เธออาจจะต้องทบทวนอะไรใหม่

แม่บ้านมาบอกว่าอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว ทั้งของคุณพ่อคุณแม่และของเด็กหญิงตัวน้อย  คิมหันต์จึงอุ้มน้องเอื้อมานั่งที่เก้าอี้เด็ก  ตัวเขาเองนั่งลงข้างๆ น้องเอื้อ  อวิกานั่งฝั่งตรงข้ามเปิดโอกาสให้พ่อลูกดูแลกันตามที่ต้องการ

“พี่ซื้อนมของลูกมาให้ จริงๆ ช่วงนี้เด็กจะโตไวเสื้อผ้าเปลี่ยนเร็ว พี่อยากพาลูกไปซื้อเสื้อผ้าให้ด้วยอ้อมจะว่าไง”  คิมหันต์คุยกับอวิกา เขาแทบไม่เคยมีเวลานั่งคุยกับเธอบนโต๊ะอาหารแบบนี้เลยในช่วงสามสี่เดือนก่อนที่อยู่บ้านเดียวกัน

“ค่ะ  ถ้าน้องเอื้ออยากไป”  เธอตอบและหันไปถามลูก  “หนูอยากไปเที่ยวไหมคะ  เที่ยวห้าง” 

“ไป..ไปห้าง  ไปดูช้าง”  น้องเอื้อตอบ  อวิกาหัวเราะ

“ห้างไม่มีช้างค่ะลูก  ช้างต้องไปสวนสัตว์อยู่เชียงใหม่โน่นแน่ะ”  เธอตอบลูกสาว เด็กหญิงทำหน้ามุ่ย

“ก็ไปได้นะครับวันนี้พี่หยุด  จริงๆ พี่หยุดสองวันกะว่าคืนนี้จะมาค้างที่บ้านโน้น ถ้าน้องเอื้ออยากไปก็ไปได้” 

“ไป อยากไป”  เด็กหญิงบอกบิดา

“ถ้าคุณอยากพาน้องเอื้อไปค้างที่บ้านคุณบ้างก็ได้นะ  ฉันให้ไปได้ช่วงวันหยุด”  อวิกาตัดสินใจ  วิธีนี้ไม่ต้องลำบากใจกันมาก เธอไม่ต้องอึดอัดเหมือนตอนอยู่บ้านเดียวกับเขาตลอดเวลา และน้องเอื้อก็ยังได้อยู่กับพ่อมากขึ้นตามที่เด็กหญิงต้องการ

คิมหันต์ดีใจมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น  “ขอบคุณครับอ้อม น้องเอื้อไปนอนบ้านพี่ได้  หรือจะให้พี่เป็นฝ่ายมานอนที่บ้านนี้ช่วงวันศุกร์เสาร์จะได้ไม่ต้องหอบของลูกไปด้วย ย้ายไปย้ายมาทุกอาทิตย์” 

เหตุผลของเขาทำให้เธอต้องยอม เพราะของใช้ของน้องเอื้อเยอะจริงๆ เวลาจะไปนอนที่อื่น ไม่ผิดจากย้ายบ้านหย่อมๆ 

“ค่ะ”  เธอตอบเพียงแค่นั้น นึกในใจว่าแค่ช่วงสุดสัปดาห์ ถ้าน้องเอื้อมีความสุขเธอจะพยายามอดทน วันหนึ่งในอนาคตหากเขาจะมีครอบครัวใหม่ก็คงไม่มีเวลามาได้บ่อย

“แล้วเรื่องไปวันนี้ละครับ”  คิมหันต์ถาม

“คุณพาลูกไปก็ได้ค่ะ”  เธอตอบแต่คิมหันต์แย้งว่า

“พี่อยากให้อ้อมไปด้วย  พี่ไม่เคยพาลูกไปข้างนอกไม่รู้ว่าจะมีปัญหาอะไรไหม เกิดลูกร้องหาอ้อมขึ้นมาด้วย” 

หญิงสาวนิ่งคิด  เขาพูดต่อ  “วันนี้พี่ว่าจะพาลูกไปห้างในตัวเมืองเชียงใหม่  ดูเสื้อผ้าใหม่ให้ลูก  กับไปสวนสัตว์ก็น่าจะใช้เวลาทั้งวันนะ” 

อวิกามองลูกสาว  ตั้งแต่กลับจากเชียงรายคราวนั้น เด็กหญิงแทบไม่ได้ออกไปไหนเลย 

“ลูกอยากไปไหมคะ” เธอถามต้นเรื่อง

“อยากค่ะ”  เด็กหญิงพยักหน้าเร็วๆ

อวิกาพาลูกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อออกไปข้างนอก   วันนี้น้องเอื้ออารมณ์ดีจนเธอรู้สึกผิดที่ทำให้ลูกเศร้ามาหนึ่งเดือนเต็ม จนเธออดกลัวไม่ได้ว่าถ้าวันหนึ่งคนเป็นพ่อหายไปอีก  น้องเอื้อจะอยู่ได้ยังไง