37

คิมหันต์เปิดประตูรถให้อวิกาที่อุ้มลูกสาวอยู่ขึ้นรถ  ตะกร้าของใช้ของน้องเอื้อเขานำมาไว้ที่เบาะหลังแล้ว 

“ไปสวนสัตว์ก่อนนะครับ  จะได้ไม่สายมากแดดจะไม่ร้อนเท่าตอนบ่าย”

“ค่ะ”  อวิการับคำแล้วก้มลงมาเล่นกับลูก น้องเอื้อตื่นเต้นกับรถของพ่อที่เธอไม่เคยขึ้น 

“เดี๋ยวอาทิตย์หน้าพี่จะเอาไปติดตั้งคาร์ซีทให้ลูกจะได้ปลอดภัยขึ้น”  คิมหันต์พูดอย่างกระตือรือร้น  จนอวิกานึกถึงคนที่บอกให้เธอเอาเด็กออกไม่เจอ  ถ้าไม่ได้ยินกับหูเธอคงไม่มีวันเชื่อ  อวิกาไม่ได้แค่คิด เธอพูดตามที่รู้สึกด้วย 

“ดูคุณกระตือรือร้นกับเรื่องของน้องเอื้อดีนะคะ  ถ้าไม่ได้ยินกับหูฉันคงไม่เชื่อว่าคุณเคยบอกให้ฉันเอาลูกออกเมื่อสองปีก่อน”  น้ำเสียงของเธอแปลกใจจริงๆ ไม่มีแววประชดประชันแอบแฝง 

“อ้อม”  คิมหันต์กัดริมฝีปากจนเจ็บ  ใจนึงไม่อยากให้เธอพูดเรื่องเก่าอีก  แต่ใจนึงบอกตัวเองว่าเขาเป็นคนฟังยังเจ็บ  คนฟังแบบเธอในตอนนั้นจะแย่แค่ไหน

“พี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัวนอกจากพี่ผิดเอง  ผิดทุกเรื่อง  ผิดทุกอย่าง  พี่ย้อนไปแก้ไขอดีตไม่ได้แต่พี่จะพยายามทำให้ทุกอย่างดีขึ้น  พี่รู้ว่าอ้อมไม่เชื่อแต่ขอโอกาสให้พี่พิสูจน์ตัวเอง” 

น้องเอื้อขัดจังหวะ เธอชี้มือไปนอกรถ  “หมา  แม่จ๋าหมาตัวใหญ่” 

“ไม่ใช่ลูก  นั่นวัวค่ะ”  อวิกาหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของลูก  เธอทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของคิมหันต์เมื่อครู่  ไม่ได้ยินอะไรเลยดีกว่ารับรู้แล้วคาดหวัง  เธอคิดในใจ

“งัว”  น้องเอื้อทวนคำ 

“วัวค่ะ  ไม่เป็นไรน้าเดี๋ยวหนูก็พูดชัดเอง”  อวิกาหันไปสนใจลูกไม่พูดคุยกับคิมหันต์อีกต่อไป  เขาจึงทำหน้าที่ขับรถเงียบๆ  บอกตัวเองว่าเท่าที่เธอยอมพาลูกออกมาด้วยในวันนี้  ในทริปที่น่าจะยาวทั้งวัน  ก็ถือว่าดีเกินคาดแล้ว

คิมหันต์ขับรถเลยสวนสัตว์ไปจอดยังลานครูบา  อวิกามองไปรอบๆ อดไม่ได้ที่จะถาม

“จอดที่นี่ทำไมคะ” 

“ตั้งแต่มาเชียงใหม่พี่ยังไม่ได้มาไหว้ครูบาฯ เลย ไหนๆ มาแล้วแวะสักแปบนะครับ  น้องเอื้อมาหาพ่อ  พ่ออุ้มเอง”  เขาอ้าแขนรับลูกสาวที่โผเข้าหาทันที อวิกาปล่อยลูกไปหาเขาและตัวเธอเองก็ลงจากรถไปยืนด้านล่าง

คิมหันต์จัดการไปซื้อดอกไม้ เขาเลือกเป็นดาวเรืองพวงใหญ่และไม่จุดธูป เพราะไม่อยากให้ลูกสาวสูดควันธูปมากนัก  เขาเลือกไหว้ในศาลาด้านล่างที่คนไม่เยอะนัก 

“น้องเอื้อมาหาแม่ก่อนค่ะ”  อวิกาจะรับลูกมาเพื่อให้เขาไหว้ได้ถนัด  แต่คิมหันต์บอกว่า 

“ไม่เป็นไรพี่อุ้มได้  อยากให้ลูกไหว้ด้วยกัน น้องเอื้อธุหลวงตากับพ่อไหมคะ”

เด็กหญิงพยักหน้า  “ธุค่า”  เธอยกมือไหว้รูปเคารพครูบาเบื้องหน้า  คิมหันต์นั่งกับพื้นพรมมีน้องเอื้อนั่งบนตัก

“จับพวงมาลัยกับพ่อนะคะ”  ชายหนุ่มพนมมือไหว้อธิษฐานขอพรในใจ มีน้องเอื้อจับพวงมาลัยไว้ข้างหนึ่ง  เมื่อขอพรจบเขาเอื้อมมือไปวางพวงมาลัยไว้ที่โตกใหญ่เบื้องหน้า และก้มกราบครูบา  น้องเอื้อเห็นพ่อกราบก็ทำตามบ้างพลางหัวเราะเอิ๊กอ๊าก 

อวิกามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก  แวบหนึ่งเหมือนเธอเป็นส่วนเกินของสองพ่อลูก  'ไม่สิ' อวิกาสลัดความคิดนั้นออก เธอส่ายศีรษะแรงๆ 

“แม่จ๋า... ดอกไม้สวย  แม่ธุ” น้องเอื้อบอกว่าดอกไม้สวยและบอกให้แม่ไหว้พระ