แชร์

54

ผู้เขียน: Sitha
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-14 00:17:02

อวิการีบเดินเข้าห้องด้วยความโมโห  เธอชักไม่แน่ใจแล้วว่าการยอมให้คิมหันต์ใช้ห้องนอนร่วมกันแล้วเธอจะปลอดภัย  แต่อีกใจหนึ่งเธอก็รู้ว่าคงอยู่กันไปแบบนี้เรื่อยๆ ไม่ได้  ปกติแล้วคิมหันต์เป็นคนที่มีความต้องการสูง  เท่าที่อยู่กันมาแบบนี้หนึ่งปียังถือว่าเขาอดทนได้นานกว่าที่คาดไว้  หรือว่าเขาจะมีที่ลงที่อื่นถึงทำเฉยๆ มาได้ตั้งนาน 

อวิกาคิดไปคิดมาก็ยังไม่ได้คำตอบ ยิ่งคิดยิ่งออกทะเล หญิงสาวจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเปิดประตูห้องพัก  เจอนภดาราและพสุกำลังเตรียมพื้นที่ทำอาหารประเภทปิ้งย่างกัน

“อ้อมมาพอดีเลย  กำลังจะโทรตาม”  นภดาราทัก

“ฮื่อ จะเตรียมของเลยเหรอฟ้า”  อวิกาเข้าไปดูว่ามีอะไรให้ช่วยได้ไหม

“กะว่าจะกินไปเรื่อยๆ เผื่อเด็กหิว  แล้วน้องเอื้อกับหมอคิมล่ะ” 

“เล่นน้ำกันอยู่ในห้องแน่ะ”  อวิกาตอบ

“ที่นี่อ่างน้ำสวยนะ  บรรยากาศดี” นภดาราออกความเห็น

“กลางคืนสวยกว่า  ลองแช่น้ำตอนกลางคืนสิ”  พสุบอก

อวิกาตาปริบๆ  “ยุงจะไม่หามเหรอคะพี่ดิน  โรแมนติกได้ไข้เลือดออกแถมไปด้วยไม่โอเคนะ” 

พสุหัวเราะ  “ดึกๆ ไม่มียุงหรอกครับน้องอ้อม  ลองดูสิ แช่น้ำตอนกลางคืนฟินมาก” 

“เดี๋ยวนะคะ ทำไมรู้ดีจัง พี่ดินไปแช่น้ำที่ไหนมาตอนกลางคืน”  นภดาราหันไปถามพสุ 

“เพื่อนพี่บอกมา  ไอ้วินไงแฟนพายก็บอก”  พสุรีบแก้ตัว  อวิกามองแล้วนึกขำ คู่นี้ก็น่ารักดี

“เดี๋ยวคืนนี้ดึกๆ จะลองมาแช่น้ำแบบที่พี่ดินว่าดูค่ะ  ดูว่ายุงจะหามไหม”  แล้วทั้งหมดก็หัวเราะ 

สักพักคิมหันต์ก็ออกมาสมทบ 

“เดี๋ยวพี่ช่วยตรงนี้เอง  อ้อมไปดูลูกแต่งตัวเถอะ”  เขาบอก หญิงสาวไม่ได้ตอบแต่เดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อดูน้องเอื้อ  พบว่าเด็กหญิงกำลังรื้อเสื้อผ้าออกมาเต็มที่นอน 

“น้องเอื้อทำอะไรคะลูก”  เด็กหญิงเงยหน้ามองมารดา 

“หนูจะช่วยพับค่ะ”  เธอบอกอย่างมั่นใจ  อวิกามองลูกสาวอย่างเอ็นดู

“แค่ไม่รื้อแม่ก็ดีใจแล้วค่ะลูก”  อวิกานั่งลงข้างๆ น้องเอื้อ  เธอหยิบเสื้อชิ้นเล็กๆ ที่ถูกรื้อจนกระจัดกระจายพับเป็นกองๆ ส่วนน้องเอื้อก็ช่วยยกกองที่พับแล้ว  ยกไปยกมาจนมันเละกว่าเดิม  อวิกามองแล้วส่ายหน้าแต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรที่จะต้องดุ  เธอจึงปล่อยให้น้องเอื้อเล่น

เมื่อพับผ้าเสร็จ  หญิงสาวหวีผมให้ลูกไดร์ให้แห้งสนิทและมัดให้ไม่ระหน้าตา ไม่รุงรัง 

“แม่ขา”

“คะลูก”  เธอขานรับ

“หนูอยากมีน้อง”  เด็กน้อยอ้อน  ในขณะที่มารดามองหน้า 

“หนูเอาเรื่องนี้มาจากไหนคะ”

“พ่อค่ะ พ่อบอกหนู”  เด็กหญิงตอบเต็มปากเต็มคำ 

“แล้วน้องคืออะไรคะ”  อวิกาถามกลับ

“ไม่รู้ค่ะ” เด็กหญิงตอบฉะฉาน 

“โอเคค่ะ เดี๋ยวแม่ซื้อให้นะคะ เอาน้องอะไรดี น้องแมวหรือน้องหมา  น้องหมาสีขาวขนยาวๆ น่ารักๆ ดีไหมคะ”  อวิกาถาม  น้องเอื้อยิ้มหน้าบานรีบวิ่งออกไปบอกพ่อ

“พ่อขา  แม่บอกว่าโอเคค่ะ” 

“ครับ เรื่องอะไรลูก”  คิมหันต์ยังงงๆ 

“เรื่องมีน้องไงคะ แม่บอกว่าโอเคแม่จะซื้อน้องหมาขนยาวๆ ให้หนูค่ะ”  น้องเอื้อตอบอย่างดีใจ  ส่วนคิมหันต์ได้แต่นึกตามไม่ทัน

“เดี๋ยวลูก  น้องไม่ใช่หมานะครับ” 

“ใช่ค่ะ แม่บอกว่าน้องหมา น้องแมวมีเยอะเลยค่ะ  ถ้าพ่ออยากได้ เดี๋ยวให้แม่ซื้อมาเยอะๆ เลยค่ะ” 

คิมหันต์กุมขมับ ในขณะที่พสุและนภดาราหัวเราะกันจนหยุดไม่ได้  

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • รอยร้าวรัก   95 น้องเอื้อ-พีร์

    พิชญะเดินกอดคอมากับโอบเอื้อ ทั้งสองเป็นเด็กชายวัยรุ่นอายุ 14 ปีเท่ากัน เรียนที่เดียวกันและเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนกับแม่ของเด็กทั้งสองคือพีรยาและอวิกาโอบเอื้อเป็นลูกชายคนที่สองของอวิกากับหมอคิมหันต์ เกิดปีเดียวกับพิชญะ บ้านอยู่ใกล้กันพ่อแม่สนิทกัน เด็กชายสองคนจึงเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็กปีนี้เด็กชายทั้งคู่อายุ 14 เรียนชั้น ม. 3 ส่วนอุษมาหรือน้องเอื้อลูกสาวคนโตของหมอคิมและอวิกา อายุมากกว่า 4 ปีเธออายุเต็ม 18 กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย โอบเอื้อมาอยู่ที่บ้านของไอยเรศ เพราะว่าพ่อแม่ต้องย้ายกลับไปทำงานที่กทม. แต่เด็กชายไม่อยากย้ายที่เรียนกลางคัน เขาขออยู่ที่ลำพูนพีรยาจึงรับดูแลแทนเพื่อให้อวิกายอมให้ลูกชายอยู่ลำพูนต่อ“แม่มีอะไรให้กินบ้างไหมครับ” พิชญะถามมารดา พวกเขาเพิ่งกลับจากเตะบอล เหงื่อเต็มตัวและหิวซ่กได้ที่“มีแต่ของโปรดเราทั้งคู่ หมูสับทอดกระเทียม ต้มยำกุ้ง แกงเทโพ แต่ไปอาบน้ำกันก่อนเลย” พีรยาบอกเด็กชายทั้งสองคนที่หน้าตาดูหิวโหยเหลือเกินพิชญะและโอบเอื้อขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะกลับลงมาทานอาหารเย็น “ปีหน้าจะเรียนต่อที่ไหนกันลูก” พีรยาถามลูกชาย“พีอยากต่อม.ปลายที่เดิมครับ โ

  • รอยร้าวรัก   94 หมอวสนต์-ลดาวัลย์ ตอนจบ

    เธอเม้มปากไม่รู้จะตอบอะไร“ย้ายมาอยู่ด้วยกันทุกวันเลยดีไหมลดา” ช่วงนี้เขาใกล้เรียนจบเฉพาะทาง ทั้งงานทั้งเรียนหนักขึ้นทุกทีหากได้เห็นหน้าเธอทุกวันน่าจะดีกว่าพบกันแค่ช่วงสุดสัปดาห์“รถมันติดน่ะสนต์” ที่ทำงานของเธออยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร เดินทางตอนเช้าไม่ต่ำกว่าหนึ่งชม. เธอเหนื่อยเกินไปที่จะสู้กับการจราจรแบบนั้น ตัวงานก็ถือว่าเครียดแล้ว“งั้นวันทำงานฉันไปอยู่กับเธอที่โน่นดีไหม” วสนต์กอดรอบเอวเธอจากด้านหลัง เขารวบผมของเธอไปไว้อีกทางจูบลงบนต้นคอแผ่วเบา“อื้อ..สนต์” เธอเริ่มคิดอะไรไม่ออกถ้าคุยกันแบบนี้“นะ ลดา..” เขาเลื่อนจูบไปตามไหล่เนียน ฝ่ามือใหญ่ที่กอดรอบเอวเริ่มขยับลงไปที่ท้องน้อย“ก็.. ก็ได้” ลดาวัลย์เงยหน้าให้เขาฝังจูบไปตามซอกคอได้ถนัดขึ้น เธอรับคำเสียงพร่าก่อนจะถูกช้อนตัวอุ้มไปที่เตียง###############เช้าวันจันทร์ลดาวัลย์ใช้สิทธิ์เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลตรวจร่างกาย ผลการตรวจออกมาว่าเธอเป็นโรคกระเพาะและพักผ่อนน้อย ไม่พบการตั้งครรภ์แต่อย่างใด“สนต์ ฉันไม่ได้ท้อง” เธอบอกเขาในคืนนั้นเมื่อชายหนุ่มกลับจากทำงาน เขาย้ายมาอยู่ที่ห้องของเธอในวันทำงานตามที่ตกลงกันไว้“ฮื่อ.. แล้วไง”

  • รอยร้าวรัก   93 หมอวสนต์-ลดาวัลย์15

    หนึ่งปีต่อจากนั้น ลดาวัลย์กับวสนต์ยังคบหากันสถานะเหมือนเดิม ทั้งสองมีแผนจะแต่งงานกันเมื่อวสนต์เรียนจบเฉพาะทาง หากแต่เช้าวันหนึ่งวันนั้นเป็นวันเสาร์ลดาวัลย์มาค้างที่ห้องชุดของวสนต์ตามปกติเธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการคลื่นไส้เวียนศีรษะ หญิงสาวรีบลุกไปอาเขียนในห้องน้ำเสียงนั้นปลุกให้วสนต์ตื่นขึ้นมาอีกคน ชายหนุ่มตามมาลูบหลังให้เธอ เขามีสีหน้าวิตกกังวลจนเห็นได้ชัด“เป็นไงบ้างลดา ปวดหัวมีไข้ไหม” เขาอังมือกับหน้าผากของเธอ ลดาวัลย์ไม่มีไข้ ตัวเธอติดจะเย็นด้วยซ้ำเธอส่ายหน้ายังพูดไม่ออก ตอนนี้อยากนอนอย่างเดียวเท่านั้น“หรือว่ามีน้อง หืม..” วสนต์เดาต่อ ทำให้ลดาวัลย์เบิกตาโต“ไม่มั้ง ก็เธอป้องกันตลอดไม่ใช่เหรอ” ทั้งสองคนยังไม่พร้อมจะมีลูก คู่รักทั้งสองจึงเห็นตรงกันว่าควรคุมกำเนิดและที่ผ่านมาวสนต์ก็เป็นฝ่ายป้องกันเองเสมอ เพราะไม่อยากผลักภาระให้ลดาวัลย์เป็นฝ่ายกินยาคุม“มันก็พลาดได้ เธอก็รู้นี่ว่าไม่มีการคุมกำเนิดแบบไหนได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ถุงรั่ว ถุงแตกมีเยอะแยะไป” ฝ่ายชายคาดเดา ไม่ได้การละเขาคงต้องให้แม่ไปสู่ขอลดาวัลย์ให้แล้ว ไวเท่าความคิด วสนต์โทรหามารดาทันที“แม่ครับ แม่คงต้องไปสู่ข

  • รอยร้าวรัก   92 หมอวสนต์-ลดาวัลย์14

    “สนต์ หยุดเถอะ..” สองมือเธอขยุ้มเส้นผมเขาขณะที่วสนต์จูบลงไปตามท้องน้อย ลาดหน้าท้องราบเรียบจนถึงเนินดอกไม้กลางตัวเธอ หญิงสาวเกร็งตัวเมื่อความรู้สึกพุ่งสูงจนเกินควบคุม มันมากไปจนเธอจะขาดใจ“หยุดไม่ได้แล้วลดา หยุดตอนนี้ฉันตายแน่” เขาจับมือบางไปเกาะกุมความแข็งแรงที่แทบจะระเบิดด้วยความปรารถนา เธอหน้าแดงก่ำเมื่อเขาจับมือเธอให้ลูบขึ้นลง รู้สึกได้ถึงการตอบสนองตุ๊บๆ ของสิ่งที่อยู่ในมือ ขนาดมันโอฬารขนาดนี้เธอมิได้ตายก่อนหรือ“ฉันว่าฉันไม่ไหว มะ..มันใหญ่ไป” เธอปล่อยมือทำท่าจะพลิกตัวหนีแต่เขายึดไหล่เธอไว้กับที่นอนแน่น“เธอก็เรียนกายวิภาคมาต้องรู้สิว่าร่างกายปรับตัวได้” วสนต์โน้มน้าวใจ เขารู้ว่าเธอก็อยากลองแต่ก็ยังกลัวก็นั่นมันในตำรา...หญิงสาวคิดหน้าแดงจัด เธอหลับตาเมื่อเขาเริ่มจดจ่อตัวตนที่ปากทางรัก เขี่ยไปมาจนเธอเริ่มสั่นสะท้าน“อื้อ..สนต์ อย่า..” เขาไม่รู้เหรอว่ามันทรมาน เธอจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว“อย่าช้าใช่ไหม..ได้เลยคนสวย” ลดาวัลย์กัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัดคับแน่นที่สอดแทรกเข้ามา ความร้อนไหลวนไปทั่วร่างริมฝีปากหนาของวสนต์แนบลงมาบนเรียวปากอิ่ม หลอกล่อให้เธอสนใจกับจูบเร่าร

  • รอยร้าวรัก   91 หมอวสนต์-ลดาวัลย์13

    ลดาวัลย์เองก็อยากคุยกับเขาเหมือนกัน เพราะนับตั้งแต่เธอบอกเลิกสถานะแฟนปลอมๆ เขายังโอนเงินประจำเดือนมาให้อีกสองครั้งตามกำหนดเดิม ครั้งหลังนี่มากกว่าเดิมด้วยเท่าตัว วสนต์ขับรถมาที่ห้องพักของเขา ลดาวัลย์ที่ตอนแรกไม่ได้มองทางเธอหันมามองเขาตาขุ่น“เธอพาฉันมาที่นี่ทำไม” เขาจอดรถในที่จอดประจำ ก่อนจะวิ่งลงไปเปิดประตูฝั่งของเธอจับมือลดาวัลย์ลงมาเหมือนกลัวเธอวิ่งหนี“ฉันเหนื่อย อยากหาที่คุยแบบสบายๆ”“แต่ฉันไม่อยากขึ้นไปบนห้องเธอ” ลดาวัลย์ดึงมือออกจากการเกาะกุม เธอสงสัยว่าวสนต์จะเคยเข้าใจเรื่องความลำบากใจของเธอไหม “เธอกลัวอะไร ขึ้นห้องแฟนมันเสียหายยังไง” เขาพูดเสียงห้วนขณะที่ลากเธอเดินตามจนตัวปลิว“ฉันไม่ได้เป็นแฟนเธอแล้วนะสนต์ นี่เธอแกล้งลืมเหรอ” หญิงสาวเริ่มโวยวายเมื่อเข้ามาอยู่ลิฟต์จนได้ ลิฟต์ตัวนี้เป็นตัวพิเศษเฉพาะหุ้นส่วนโรงพยาบาลแบบเขาใช้ จึงไม่มีคนอื่นใช้ร่วมกันในตอนนั้น“ตอนเป็นแฟนก็ตกลงกันสองคน นี่ฉันไม่เคยตกลงเลิกกับเธอตอนไหนเลยนะลดา” เขากดตัวเธอแนบชิดกับผนังลิฟต์ ความเย็นของโลหะทำให้เธอใจหายวาบ“จะทำอะไร ปล่อยนะ” ลดาวัลย์ขืนตัวไม่ยอมเดินตามแรงดึงของเขา ไม่รู้อ

  • รอยร้าวรัก   90 หมอวสนต์-ลดาวัลย์12

    วสนต์กลับเข้าบ้านด้วยท่าที่เหนื่อยอ่อน วันนี้เขาเข้าไปเอาของที่ห้องพักเจอลดาวัลย์บนรถแท็กซี่ เธอคงจะไปไหนสักแห่งเขาจึงไม่เรียกเธอไว้เพราะธุระของเขามันรีบด่วนกว่าเขาเพิ่งปฏิเสธการช่วยเหลือคนรักเก่าด้วยการแต่งงานกู้หน้าให้เธอตามที่เธอต้องการ เธอกลับมาหาเขาเมื่อสองเดือนก่อนและขอให้เขาช่วยเป็นพ่อของลูกให้ เพราะพัชรมณีบอกเลิกคนที่เป็นพ่อตัวจริงไปแล้ว ตอนแรกเขาเห็นแก่เด็กในท้องจึงแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ได้มารดาเตือนสติว่าสิ่งที่พัชรมณีขอไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่มันคือการเพิ่มปัญหาต่างหาก เมื่อจัดการเรื่องพัชรมณีแล้วเขาจึงคิดจะไปคุยกับลดาวัลย์ เธอส่งข้อความมาบอกเลิกเขาเมื่อเดือนก่อนคงจะเพราะเห็นข้อความของพัชรมณีที่ไลน์มาหาเขา ในช่วงที่เขาหลับในวันสุดท้ายที่เจอกันวสนต์ไม่ได้ตอบกลับเธอเพราะคิดว่าเรื่องนี้มันยาวเกินกว่าที่จะคุยกันทางนี้ เขาอยากอธิบายให้เธอฟังเอง ชายหนุ่มไม่ได้เห็นเธอเป็นแฟนหลอกๆ มาตั้งนานแล้ว ลืมเรื่องข้อตกลงนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ“สนต์รู้เรื่องที่โรงพยาบาลรึยังลูก” คุณมัญชุตาเข้ามาถามบุตรชายคนเล็กในห้องส่วนตัวของเขา“เรื่องอะไรครับแม่” เขาลืมตาทันที“ลดาลาออกจากงานไปแล้ว ย้ายอ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status