65

เช้าวันเสาร์พ่อแม่ลูกออกเดินทางแต่เช้า  ตามพิกัดสถานที่บ้านงานไม้ที่ได้มาอยู่ห่างไปราวสองร้อยกิโลเมตร  ขับรถแบบไม่เร่งมากก็ประมาณสามชั่วโมง  น้องเอื้อชอบที่ได้อยู่กับบิดาอาจจะเพราะได้เที่ยวบ่อยด้วย   เด็กหญิงอารมณ์ดีแต่เช้าที่ได้รู้ว่าพ่อจะพาไปเที่ยว

คิมหันต์มีแผนจะพาลูกและภรรยาไปสักการะพระธาตุช่อแฮที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านงานไม้นัก และอาจจะไปน้ำตกเชิงทองต่อถ้ามีเวลา

คนทั้งหมดไปถึงบ้านงานไม้ในเวลาสิบนาฬิกา  เธอแจ้งคนที่นั่นว่านัดคุณพิชิตไว้แล้ว  คิมหันต์อุ้มน้องเอื้อเข้าไปกับอวิกาด้วย  ชายหนุ่มเริ่มสนใจว่างานของเธอเป็นแบบไหน

“อ้าวคุณหมอสวัสดีครับ  มาได้ยังไงกันครับเนี่ย”  เสียงเรียกอย่างคุ้นเคยดังมาจากชายวัยหกสิบ ผู้เป็นคนที่อวิกาตั้งใจมาพบ

“คุณลุงสวัสดีครับผมมาเป็นเพื่อนภรรยาครับ”   เขาบุ้ยใบ้ไปทางอวิกาที่นั่งไม่ไกลกันนัก  เธอพนมมือไหว้ชายเจ้าของสถานที่

“สวัสดีค่ะคุณลุง  หนูอวิกาที่นัดไว้ค่ะ” 

คุณพิชิตหัวเราะร่าอย่างถูกใจ  “สวัสดีครับ ไม่นึกว่าจะเป็นคนกันเอง  แบบนี้ไม่มีปัญหาเลยหนูอยากได้งานแบบไหนบอกหัวหน้าช่างได้เลยลูก”  เขาหันมาทางเด็กหญิง

“ลูกสาวเหรอครับ  น่าตาน่าเอ็นดูมาก”  คิมหันต์บอกให้เด็กหญิงสวัสดีผู้สูงอายุ  ซึ่งเธอก็ทำตามอย่างดี

คุณพิชิตเป็นอดีตคนไข้ของคิมหันต์ในปีก่อน  ที่เคยมีอาการเข้าขั้นวิกฤต และชายหนุ่มสามารถช่วยให้ท่านหายได้เป็นปกติ ท่านและครอบครัวยังรู้สึกขอบคุณเขาถึงวันนี้  และมันสามารถทำให้งานของอวิกาสำเร็จลงได้ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มคุย

เธอสามารถกำหนดรูปแบบชิ้นงานและจำนวนการผลิตได้ตามต้องการทุกอย่าง  ในราคาที่ถูกลงกว่าปกติเกือบ 40 เปอร์เซ็นต์และไม่ต้องเซ็นสัญญาใดๆ  ไม่ต้องวางมัดจำล่วงหน้าด้วยอานิสงค์ความดีของคิมหันต์ล้วนๆ 

          คุณพิชิตและครอบครัวเชิญแขกพิเศษทานอาหารเที่ยงร่วมกัน  และชวนให้ค้างคืนที่โฮมสเตย์ของเขาหนึ่งคืน   คิมหันต์ให้หญิงสาวตัดสินใจ   อวิกาไม่กล้าปฏิเสธน้ำใจของคุณพิชิตส่วนน้องเอื้ออยากอยู่ค้างด้วยความเต็มใจยิ่ง

คนของเจ้าของบ้านพาพวกเขาไปดูที่พักก่อนจะออกไปพระธาตุช่อแฮ  ซึ่งเป็นโฮมสเตย์กลางทุ่งบรรยากาศดีมองภายนอกเหมือนกระท่อมเล็กๆ  แต่ภายในมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน  มีบ่อน้ำที่ขุดขึ้นใหญ่ประมาณหนึ่งงาน  มีปลาคาร์ฟหลากสีสันจำนวนมากแหวกว่ายท่ามกลางน้ำใสมากจนเห็นพื้นน้ำ 

“เดี๋ยวออกไปเที่ยวแล้วแวะซื้อเสื้อผ้าของอ้อมกับลูกมาใช้เปลี่ยนคืนนี้ก็ได้ครับ เผื่ออ้อมอยากได้ของส่วนตัวอย่างอื่น” 

“ค่ะ  แล้วของคุณล่ะ” 

“พี่มีเสื้อผ้าติดอยู่ท้ายรถครับ”  เขาเดินมาใกล้ๆ อวิกาที่กำลังเปิดหน้าต่างรับลม  เมื่อเธอหันหน้ากลับมาพบว่าเขามายืนจนชิด  สองแขนวางที่กรอบหน้าต่างข้างตัวเธอ 

“อ้อมจะไม่ขอบคุณพี่หน่อยเหรอ” 

อวิกาเอนตัวหนี  “ทำดีหวังผลเหรอคะ”  หญิงสาวย้อนถาม

“ถ้ากับอ้อม  พี่ก็ต้องบอกตรงๆ ว่าหวัง   หวังอยู่ทุกคืนเลย”  ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาจนชิด

“พ่อขา แม่ขา  หนูอยากไปดูปลา”  เสียงน้องเอื้อมาก่อนตัว  ทำให้คนเป็นพ่อหันไปมองหน้าประตู อวิกาได้จังหวะมุดลอดแขนเขาออกมา เดินตัวปลิวไปหาลูกสาวเธอถอนใจอย่างโล่งอก

“ค่ะ เดี๋ยวแม่พาไป”