79 หมอวสนต์-ลดาวัลย์1

หลังจากที่ไปส่งอวิกาที่ลำพูนแล้ว ลดาวัลย์ดูเหมือนจะเหงามากขึ้นเมื่อไม่มีคู่หูทำงานด้วยกันที่โรงพยาบาล

“อ่ะ ซื้อมาฝาก”  ลดาวัลย์เงยหน้าขึ้นมองเมื่อมีใครวางแก้วกาแฟสดลงบนโต๊ะทำงานของเธอ

“อ้าวหมอสนต์มาได้ไง”  เธอถาม

“เดินมา”  เขาตอบยิ้มๆ  “วันนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม” 

ลดาวัลย์มองเขาอย่างพิจารณา ปกติวสนต์ไม่เคยขาดคนที่อยากจะไปทานข้าวด้วย แล้วเกิดอะไรขึ้นถึงมาชวนเธอ

“ทำไมล่ะ วันนี้คิวว่างเหรอ”  เธอพูดเล่นไม่ได้คิดอะไรมาก

“ฮื่อ อยากไปกับเพื่อนสาวบ้างไม่ได้เหรอ”  

“ได้....”  เธอลากเสียงยาวเป็นเชิงล้อเลียน

เย็นนั้นลดาวัลย์กลับมาที่ห้องพักเพื่อเปลี่ยนชุด  เธอพักที่ห้องพักของบุคลากรโรงพยาบาล ซึ่งมีสองตึกตึกที่เธออยู่เป็นที่พักของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลในแผนกต่างๆ รวมถึงพยาบาลด้วย  และอีกหนึ่งตึกเป็นที่พักเฉพาะของแพทย์ประจำในโรงพยาบาลและวสนต์ก็มีห้องพักที่นั่นด้วย

ลักษณะของห้องพักบุคลากรจะเป็นห้องชุดแบบหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องโถง  มีมุมครัวและโต๊ะทานอาหารเล็กๆ รวมถึงชุดรับแขกอยู่ในห้องโถง

ส่วนมากแล้วบุคลากรจะอยู่กันเป็นครอบครัวเล็กๆ เพราะโดยรวมแล้วมันดูดีกว่าหอพักหรืออพาร์ตเม้นท์ทั่วไปเสียอีก  ลดาวัลย์เองก็ชอบที่นี่เพราะเป็นส่วนตัว มีค่าใช้จ่ายคือค่าน้ำไฟและค่าส่วนกลางเดือนนึงไม่กี่บาท อวิกาก่อนแต่งงานก็อยู่ที่นี่เช่นกัน

ส่วนห้องพักแพทย์อีกตึกหนึ่งจะเป็นห้องชุดที่มีเนื้อที่กว้างขวางมากกว่าประกอบด้วยห้องนอนสองห้อง  ห้องโถง ห้องครัวและซักล้างแยกเป็นสัดส่วน  มีเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งพร้อม

มีห้องสมุดที่ชั้นล่างในส่วนของห้องสมุดนี้บุคลากรที่ไม่ใช่แพทย์ก็สามารถเข้าใช้บริการและยืมหนังสือได้  มีหนังสือหลากหลายครบทุกหมวดหมู่หนังสือใหม่ๆ เข้าเร็วมาก  ลดาวัลย์มักจะมาอ่านนวนิยายและยืมกลับไปอ่านเสมอ

เธอเปิดตู้เสื้อผ้าพลางคิดว่าจะใส่ชุดไหน  วสนต์เองก็ไม่ได้บอกว่าจะพาไปทานข้าวที่ไหนด้วย  เธอจึงเลือกชุดกลางๆ ที่เข้าได้ทุกทีเป็นเดรสสั้นเหนือเข่าสีเม็ดมะปรางและสวมเสื้อคลุมคาดิแกนสีขาวทับ   

          โทรศัพท์เธอส่งเสียงว่ามีข้อความเข้า เธอหยิบมาดู วสนต์ไลน์มาบอกว่ามารอที่ข้างล่างแล้ว ลาดวัลย์แต่งหน้าเสร็จพอดี เธอแต่งหน้าอ่อนๆ พอไม่ให้ดูจืดชืดเกินไป หญิงสาวสำรวจตัวเองเมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีเธอจึงหยิบกระเป๋าและออกจากห้อง

          วสนต์ยืนพิงรถคันใหม่ล่าสุดของเขา BMW รถสปอร์ตเปิดประทุนได้สุดหรูที่เพิ่งถอยมาไม่กี่วัน  บุคลิกของเขาเตะตาผู้คนจนเหมือนเป็นหนุ่มสังคมทรงเสน่ห์มากกว่าเป็นนายแพทย์

“โห...รถคันใหม่อีกแล้วเหรอสนต์”   เมื่ออยู่นอกเวลางาน เธอมักจะเรียกเขาด้วยชื่อตามปกติ  แบบที่เคยเรียกกันมาตลอดก่อนหน้านี้

“ใช่ ฉันเลยจะมาให้เธอเจิมให้ไง”  วสนต์พูดหน้าตาเฉย

“นี่..ฉันไม่ใช่พระนะ” 

“เธอไม่ใช่พระ ก็เป็นแม่ย่านางละกัน”  ชายหนุ่มหัวเราะ  เขาเปิดประตูให้ลดาวัลย์ก้าวขึ้นนั่งประดุจบริการให้เจ้าหญิง

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงที่หมาย  วสนต์จอดรถที่หน้าร้านอาหารร้านหนึ่ง เป็นร้านสไตล์กินดื่มสบายๆ อยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา

“ฉันชอบร้านนี้ แต่ไม่ค่อยมีใครอยากมาด้วย”  เขาพูด วสนต์จองโต๊ะไว้แล้วเป็นโต๊ะวีไอพีริมแม่น้ำ  บรรยากาศ out door ลมพัดเย็นสบาย

“ทานอะไรดีลดาเลือกได้เลย”  วสนต์นั่งชมวิวเพลิดเพลิน ปล่อยให้ลดาวัลย์เลือกสั่งอาหารตามใจเธอ

“ทอดมันกุ้ง 1 ต้มยำทะเลน้ำข้น 1  ไข่เจียวหมูสับ 1  ผัดผักรวมค่ะ กับข้าวเปล่าสองจาน  พอไหมสนต์” เธอถามวสนต์ ชายหนุ่มพยักหน้ารับและสั่งเพิ่ม

“ขอผลไม้จานนึงด้วยครับ” 

“รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ”  บริกรถามต่อ

“มะพร้าวปั่นค่ะ สนต์เอาน้ำอะไร”  ลดาวัลย์ถามเจ้ามือ

“บาร์คาดี้ครับ”