LOGIN“อ้อมไปฝากท้องที่เชียงใหม่ไหมครับ” คิมหันต์ถามอวิกาในขณะที่ทาครีมที่ท้องให้หญิงสาว เขาให้เธอเอนหลังพิงตัวเขาไว้ ช่วงนี้ดูเหมือนว่าอวิกาจะติดสามีเป็นพิเศษ
“ไม่เอาหรอกค่ะไกล” อวิกาตอบสีหน้าเธอดูอารมณ์ไม่ดี
“พี่จะได้ดูแลอ้อมใกล้ๆ ในห้องคลอดได้ไง” ชายหนุ่มบอกแต่เธอส่ายหน้า
“อ้อมเป็นอะไร หงุดหงิดอะไรบอกพี่สิ” เขาพยายามรับมือคนท้องที่ฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง
“เปล่าค่ะ” เธอผละออกห่าง พลิกตัวนอนหันหลังให้ อวิกากำลังกังวลไปหมดทุกอย่าง เธอกลัวว่าครรภ์จะมีปัญหาแบบตอนท้องน้องเอื้อ กลัวว่าจะไม่สวย กลัวไปร้อยแปด
“อ้อม” คิมหันต์ตามมากอดเธอไว้ เขาเข้าใจภาวะที่เธอเป็นอยู่
“อ้อมไม่ต้องกลัว ลูกเราจะปลอดภัย อ้อมเองก็จะปลอดภัย”
อวิกาสะอื้น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงจิตใจอ่อนแอนักในท้องนี้ ตอนท้องน้องเอื้อเธอไม่เคยอารมณ์สวิงแบบนี้เลย
“พี่คิมคะ..” เธอพลิกตัวกลับมากอดเขา เรียกชื่อแล้วก็เงียบไป
“ครับ” คิมหันต์กอดตอบ ลูบหลังเธอเบาๆ อวิกาเงียบไปนานเมื่อก้มลงมองอีกครั้งชายหนุ่มจึงรู้ว่าเธอหลับ
ว่าที่คุณพ่อลูกสองรอจนเธอหลับสนิท แล้วจึงผ่อนร่างเธอลงนอนกับที่นอนอย่างเบามือที่สุด คิมหันต์ลุกจากที่นอนอย่างระมัดระวังไปดูลูกสาวที่ห้องเด็กข้างๆ กัน
น้องเอื้อหลับแล้วเมื่อชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไป ตอนนี้เด็กหญิงอายุสามขวบแล้ว อีกไม่กี่เดือนจะเข้าโรงเรียนเขานึกขอบใจลูกสาวที่ไม่โยเย เลี้ยงง่าย อวิกาในช่วงนี้ที่แพ้ท้องหนักจึงไม่ต้องเหนื่อยกับน้องเอื้อเพิ่มขึ้น
###############
เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อคิมหันต์ออกไปทำงานแล้ว พีรยามาเยี่ยมเพื่อนสาวที่บ้าน เธอซื้อผลไม้รสเปรี้ยวและของดองมาฝากเพื่อนหลายอย่าง
“อ้อม เราซื้อผลไม้มาฝากเยอะเลย มากินกัน”
หากแต่อวิกาก็ต้องเป็นฝ่ายนั่งมองเพื่อนสาวของเธอกินเอาๆ เสียเอง
“มด ตัวชอบของเปรี้ยวเหรอ ทำไมเราไม่เคยรู้เลยล่ะ” อวิกาถามพลางคิดอะไรออกในใจ เธอถามออกไปทันที
“มีน้องรึเปล่า”
พีรยาอ้าปากค้าง จากนั้นเธอคิดถึงประจำเดือนว่ามาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
“เออ...ใช่ประจำเดือนฉันไม่มาหลายเดือนแล้วนะ” เธอหันรีหันขวาง “จะทำไงดีล่ะ”
อวิกาหัวเราะน้อยๆ เมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนสนิท
“ก็ไปตรวจสิ ไปกันไหมเราไปเป็นเพื่อน”
สองสาวมาที่โรงพยาบาลในตัวจังหวัดลำพูน และผลเป็นไปตามคาด พีรยาตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว
“ดีใจด้วยนะมด จะโทรบอกพี่ช้างเลยไหม” อวิกาดีใจกับเพื่อน
“ยัง เราจะเก็บไว้เซอร์ไพรส์พี่ช้าง” พีรยายิ้ม และคุยต่อ
“ดีใจจังเลยที่ท้องพร้อมกัน เราจะได้มาหาหมอด้วยกัน ทำอะไรด้วยกัน”
“ฮื่อใช่ ดีจังเลย”
อวิกาจึงมีความสุขมากขึ้น เมื่อเพื่อนสนิทท้องในเวลาเดียวกับเธอ สองสาวไปไหนมาไหนด้วยกันจนถึงวันกำหนดผ่าคลอดของอวิกา
คิมหันต์เข้าไปในห้องคลอดด้วย เขาเปลี่ยนชุดสำหรับเข้าไปในห้องผ่าตัดกุมมือเธอไว้ อวิกาเลือกการผ่าคลอดแบบบล็อกหลังเพราะเธออยากเห็นนาทีที่ลูกชายลืมตาดูโลก
การผ่าตัดเป็นไปอย่างเรียบร้อย เด็กชายโอบเอื้อหรือน้องโอบมีสุขภาพแข็งแรง ร้องเสียงดังและเลี้ยงง่าย กินเก่ง
จากนั้นอีกสองเดือนพีรยาคลอดบุตรชายเช่นกัน ชื่อเด็กชายพิชญะหรือน้องพี เด็กสองคนถูกเลี้ยงคู่กันและสนิทสนมกันตามมารดาที่เป็นเพื่อนสนิทกันด้วย เรียนโรงเรียนเดียวกันมาตลอด แต่ละฝ่ายไปนอนค้างบ้านอีกฝ่ายได้เป็นเรื่องปกติ
คิมหันต์ไม่มีพฤติกรรมที่ไม่ดีอีกเลย ชายหนุ่มเป็นพ่อที่ดีและรักภรรยา จนกลายเป็นว่าเขาขี้หึงมากขึ้นทุกวันเพราะอวิกาสวยวันสวยคืนจนเขาเริ่มหวั่นใจ
“พี่คิมเป็นอะไรคะ พักนี้ดูแปลกๆ” เธอถามสามีในคืนวันหนึ่ง
“เปล่าจ้ะ วันนี้อ้อมไปไหนมา” เขารั้งร่างเธอมากอด อวิกากอดเขาตอบ
“ไปโรงเรียนลูกมาค่ะ วันนี้มีประชุมผู้ปกครองของน้องเอื้อ” เธอตอบ ตอนนี้น้องเอื้ออายุสิบสองเด็กหญิงต้องเข้าเรียนโรงเรียนใหม่ในระดับชั้นมัธยมต้น
“ลูกเข้าม.หนึ่งแล้ว พี่ก็แก่แล้วสิ” คิมหันต์เปรย
อวิกายิ้ม สามีเธอดูเหมือนจะขาดความมั่นใจ
“ถ้าพี่คิมแก่ อ้อมก็แก่ค่ะ” เธอบอก
“อ้อมแก่ที่ไหนยังสวยไปทั้งตัว ไปโรงเรียนลูกมีใครมาจีบบ้างไหม”
เธอหัวเราะคิก “ใครจะจีบอ้อมคะ ไปไหนก็ลูกตามหน้าตามหลัง แต่ถึงจะมีใครจีบอ้อมก็ไม่สนใจหรอกค่ะ”
“จริงนะ” คิมหันต์ถาม
“ค่ะ อ้อมรักคนแก่ที่บ้าน จะไปสนใจคนอื่นได้ไง”
“อ้อมไหนเมื่อกี้บอกว่าพี่ไม่แก่ไง” เขาแกล้งพูด เธอหัวเราะร่าเริง หญิงสาวเผยอตัวจูบปลายคางเขา แต่ถูกโต้กลับด้วยจุมพิตดูดดื่มที่ทำให้เธอสั่นไปทั้งตัว
จะเมื่อไหร่ จะวันไหนเธอก็รักผู้ชายคนนี้ไม่เปลี่ยน อวิกาบอกตัวเองแต่ที่เพิ่มขึ้นคือความรักที่มีให้ลูกๆ ที่ทำให้ครอบครัวเติมเต็ม เธอหลับตาลงรับความรักที่สามีมอบให้อย่างเต็มใจในค่ำคืนนั้น
จบตอนพิเศษ 1
พิชญะเดินกอดคอมากับโอบเอื้อ ทั้งสองเป็นเด็กชายวัยรุ่นอายุ 14 ปีเท่ากัน เรียนที่เดียวกันและเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนกับแม่ของเด็กทั้งสองคือพีรยาและอวิกาโอบเอื้อเป็นลูกชายคนที่สองของอวิกากับหมอคิมหันต์ เกิดปีเดียวกับพิชญะ บ้านอยู่ใกล้กันพ่อแม่สนิทกัน เด็กชายสองคนจึงเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็กปีนี้เด็กชายทั้งคู่อายุ 14 เรียนชั้น ม. 3 ส่วนอุษมาหรือน้องเอื้อลูกสาวคนโตของหมอคิมและอวิกา อายุมากกว่า 4 ปีเธออายุเต็ม 18 กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย โอบเอื้อมาอยู่ที่บ้านของไอยเรศ เพราะว่าพ่อแม่ต้องย้ายกลับไปทำงานที่กทม. แต่เด็กชายไม่อยากย้ายที่เรียนกลางคัน เขาขออยู่ที่ลำพูนพีรยาจึงรับดูแลแทนเพื่อให้อวิกายอมให้ลูกชายอยู่ลำพูนต่อ“แม่มีอะไรให้กินบ้างไหมครับ” พิชญะถามมารดา พวกเขาเพิ่งกลับจากเตะบอล เหงื่อเต็มตัวและหิวซ่กได้ที่“มีแต่ของโปรดเราทั้งคู่ หมูสับทอดกระเทียม ต้มยำกุ้ง แกงเทโพ แต่ไปอาบน้ำกันก่อนเลย” พีรยาบอกเด็กชายทั้งสองคนที่หน้าตาดูหิวโหยเหลือเกินพิชญะและโอบเอื้อขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะกลับลงมาทานอาหารเย็น “ปีหน้าจะเรียนต่อที่ไหนกันลูก” พีรยาถามลูกชาย“พีอยากต่อม.ปลายที่เดิมครับ โ
เธอเม้มปากไม่รู้จะตอบอะไร“ย้ายมาอยู่ด้วยกันทุกวันเลยดีไหมลดา” ช่วงนี้เขาใกล้เรียนจบเฉพาะทาง ทั้งงานทั้งเรียนหนักขึ้นทุกทีหากได้เห็นหน้าเธอทุกวันน่าจะดีกว่าพบกันแค่ช่วงสุดสัปดาห์“รถมันติดน่ะสนต์” ที่ทำงานของเธออยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร เดินทางตอนเช้าไม่ต่ำกว่าหนึ่งชม. เธอเหนื่อยเกินไปที่จะสู้กับการจราจรแบบนั้น ตัวงานก็ถือว่าเครียดแล้ว“งั้นวันทำงานฉันไปอยู่กับเธอที่โน่นดีไหม” วสนต์กอดรอบเอวเธอจากด้านหลัง เขารวบผมของเธอไปไว้อีกทางจูบลงบนต้นคอแผ่วเบา“อื้อ..สนต์” เธอเริ่มคิดอะไรไม่ออกถ้าคุยกันแบบนี้“นะ ลดา..” เขาเลื่อนจูบไปตามไหล่เนียน ฝ่ามือใหญ่ที่กอดรอบเอวเริ่มขยับลงไปที่ท้องน้อย“ก็.. ก็ได้” ลดาวัลย์เงยหน้าให้เขาฝังจูบไปตามซอกคอได้ถนัดขึ้น เธอรับคำเสียงพร่าก่อนจะถูกช้อนตัวอุ้มไปที่เตียง###############เช้าวันจันทร์ลดาวัลย์ใช้สิทธิ์เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลตรวจร่างกาย ผลการตรวจออกมาว่าเธอเป็นโรคกระเพาะและพักผ่อนน้อย ไม่พบการตั้งครรภ์แต่อย่างใด“สนต์ ฉันไม่ได้ท้อง” เธอบอกเขาในคืนนั้นเมื่อชายหนุ่มกลับจากทำงาน เขาย้ายมาอยู่ที่ห้องของเธอในวันทำงานตามที่ตกลงกันไว้“ฮื่อ.. แล้วไง”
หนึ่งปีต่อจากนั้น ลดาวัลย์กับวสนต์ยังคบหากันสถานะเหมือนเดิม ทั้งสองมีแผนจะแต่งงานกันเมื่อวสนต์เรียนจบเฉพาะทาง หากแต่เช้าวันหนึ่งวันนั้นเป็นวันเสาร์ลดาวัลย์มาค้างที่ห้องชุดของวสนต์ตามปกติเธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการคลื่นไส้เวียนศีรษะ หญิงสาวรีบลุกไปอาเขียนในห้องน้ำเสียงนั้นปลุกให้วสนต์ตื่นขึ้นมาอีกคน ชายหนุ่มตามมาลูบหลังให้เธอ เขามีสีหน้าวิตกกังวลจนเห็นได้ชัด“เป็นไงบ้างลดา ปวดหัวมีไข้ไหม” เขาอังมือกับหน้าผากของเธอ ลดาวัลย์ไม่มีไข้ ตัวเธอติดจะเย็นด้วยซ้ำเธอส่ายหน้ายังพูดไม่ออก ตอนนี้อยากนอนอย่างเดียวเท่านั้น“หรือว่ามีน้อง หืม..” วสนต์เดาต่อ ทำให้ลดาวัลย์เบิกตาโต“ไม่มั้ง ก็เธอป้องกันตลอดไม่ใช่เหรอ” ทั้งสองคนยังไม่พร้อมจะมีลูก คู่รักทั้งสองจึงเห็นตรงกันว่าควรคุมกำเนิดและที่ผ่านมาวสนต์ก็เป็นฝ่ายป้องกันเองเสมอ เพราะไม่อยากผลักภาระให้ลดาวัลย์เป็นฝ่ายกินยาคุม“มันก็พลาดได้ เธอก็รู้นี่ว่าไม่มีการคุมกำเนิดแบบไหนได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ถุงรั่ว ถุงแตกมีเยอะแยะไป” ฝ่ายชายคาดเดา ไม่ได้การละเขาคงต้องให้แม่ไปสู่ขอลดาวัลย์ให้แล้ว ไวเท่าความคิด วสนต์โทรหามารดาทันที“แม่ครับ แม่คงต้องไปสู่ข
“สนต์ หยุดเถอะ..” สองมือเธอขยุ้มเส้นผมเขาขณะที่วสนต์จูบลงไปตามท้องน้อย ลาดหน้าท้องราบเรียบจนถึงเนินดอกไม้กลางตัวเธอ หญิงสาวเกร็งตัวเมื่อความรู้สึกพุ่งสูงจนเกินควบคุม มันมากไปจนเธอจะขาดใจ“หยุดไม่ได้แล้วลดา หยุดตอนนี้ฉันตายแน่” เขาจับมือบางไปเกาะกุมความแข็งแรงที่แทบจะระเบิดด้วยความปรารถนา เธอหน้าแดงก่ำเมื่อเขาจับมือเธอให้ลูบขึ้นลง รู้สึกได้ถึงการตอบสนองตุ๊บๆ ของสิ่งที่อยู่ในมือ ขนาดมันโอฬารขนาดนี้เธอมิได้ตายก่อนหรือ“ฉันว่าฉันไม่ไหว มะ..มันใหญ่ไป” เธอปล่อยมือทำท่าจะพลิกตัวหนีแต่เขายึดไหล่เธอไว้กับที่นอนแน่น“เธอก็เรียนกายวิภาคมาต้องรู้สิว่าร่างกายปรับตัวได้” วสนต์โน้มน้าวใจ เขารู้ว่าเธอก็อยากลองแต่ก็ยังกลัวก็นั่นมันในตำรา...หญิงสาวคิดหน้าแดงจัด เธอหลับตาเมื่อเขาเริ่มจดจ่อตัวตนที่ปากทางรัก เขี่ยไปมาจนเธอเริ่มสั่นสะท้าน“อื้อ..สนต์ อย่า..” เขาไม่รู้เหรอว่ามันทรมาน เธอจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว“อย่าช้าใช่ไหม..ได้เลยคนสวย” ลดาวัลย์กัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัดคับแน่นที่สอดแทรกเข้ามา ความร้อนไหลวนไปทั่วร่างริมฝีปากหนาของวสนต์แนบลงมาบนเรียวปากอิ่ม หลอกล่อให้เธอสนใจกับจูบเร่าร
ลดาวัลย์เองก็อยากคุยกับเขาเหมือนกัน เพราะนับตั้งแต่เธอบอกเลิกสถานะแฟนปลอมๆ เขายังโอนเงินประจำเดือนมาให้อีกสองครั้งตามกำหนดเดิม ครั้งหลังนี่มากกว่าเดิมด้วยเท่าตัว วสนต์ขับรถมาที่ห้องพักของเขา ลดาวัลย์ที่ตอนแรกไม่ได้มองทางเธอหันมามองเขาตาขุ่น“เธอพาฉันมาที่นี่ทำไม” เขาจอดรถในที่จอดประจำ ก่อนจะวิ่งลงไปเปิดประตูฝั่งของเธอจับมือลดาวัลย์ลงมาเหมือนกลัวเธอวิ่งหนี“ฉันเหนื่อย อยากหาที่คุยแบบสบายๆ”“แต่ฉันไม่อยากขึ้นไปบนห้องเธอ” ลดาวัลย์ดึงมือออกจากการเกาะกุม เธอสงสัยว่าวสนต์จะเคยเข้าใจเรื่องความลำบากใจของเธอไหม “เธอกลัวอะไร ขึ้นห้องแฟนมันเสียหายยังไง” เขาพูดเสียงห้วนขณะที่ลากเธอเดินตามจนตัวปลิว“ฉันไม่ได้เป็นแฟนเธอแล้วนะสนต์ นี่เธอแกล้งลืมเหรอ” หญิงสาวเริ่มโวยวายเมื่อเข้ามาอยู่ลิฟต์จนได้ ลิฟต์ตัวนี้เป็นตัวพิเศษเฉพาะหุ้นส่วนโรงพยาบาลแบบเขาใช้ จึงไม่มีคนอื่นใช้ร่วมกันในตอนนั้น“ตอนเป็นแฟนก็ตกลงกันสองคน นี่ฉันไม่เคยตกลงเลิกกับเธอตอนไหนเลยนะลดา” เขากดตัวเธอแนบชิดกับผนังลิฟต์ ความเย็นของโลหะทำให้เธอใจหายวาบ“จะทำอะไร ปล่อยนะ” ลดาวัลย์ขืนตัวไม่ยอมเดินตามแรงดึงของเขา ไม่รู้อ
วสนต์กลับเข้าบ้านด้วยท่าที่เหนื่อยอ่อน วันนี้เขาเข้าไปเอาของที่ห้องพักเจอลดาวัลย์บนรถแท็กซี่ เธอคงจะไปไหนสักแห่งเขาจึงไม่เรียกเธอไว้เพราะธุระของเขามันรีบด่วนกว่าเขาเพิ่งปฏิเสธการช่วยเหลือคนรักเก่าด้วยการแต่งงานกู้หน้าให้เธอตามที่เธอต้องการ เธอกลับมาหาเขาเมื่อสองเดือนก่อนและขอให้เขาช่วยเป็นพ่อของลูกให้ เพราะพัชรมณีบอกเลิกคนที่เป็นพ่อตัวจริงไปแล้ว ตอนแรกเขาเห็นแก่เด็กในท้องจึงแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ได้มารดาเตือนสติว่าสิ่งที่พัชรมณีขอไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่มันคือการเพิ่มปัญหาต่างหาก เมื่อจัดการเรื่องพัชรมณีแล้วเขาจึงคิดจะไปคุยกับลดาวัลย์ เธอส่งข้อความมาบอกเลิกเขาเมื่อเดือนก่อนคงจะเพราะเห็นข้อความของพัชรมณีที่ไลน์มาหาเขา ในช่วงที่เขาหลับในวันสุดท้ายที่เจอกันวสนต์ไม่ได้ตอบกลับเธอเพราะคิดว่าเรื่องนี้มันยาวเกินกว่าที่จะคุยกันทางนี้ เขาอยากอธิบายให้เธอฟังเอง ชายหนุ่มไม่ได้เห็นเธอเป็นแฟนหลอกๆ มาตั้งนานแล้ว ลืมเรื่องข้อตกลงนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ“สนต์รู้เรื่องที่โรงพยาบาลรึยังลูก” คุณมัญชุตาเข้ามาถามบุตรชายคนเล็กในห้องส่วนตัวของเขา“เรื่องอะไรครับแม่” เขาลืมตาทันที“ลดาลาออกจากงานไปแล้ว ย้ายอ







