Novel-novel oleh เนี่ยนเนี่ยน

รัชศกชางหลางปีที่สิบห้า... แผ่นดินต้าเซี่ยก้าวเข้าสู่ยุคทองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์ ขัดกับคำทำนายของเหล่าบัณฑิตเฒ่าที่เคยหวาดกลัวว่า เขาจะกลายเป็นจอมทรราชผู้บ้าคลั่งทำลายล้างแผ่นดิน เซียวอู๋จี้ (ทัวป๋าชางหลาง) กลับกลายเป็นมหาจักรพรรดิผู้ทรงธรรมที่สุดเท่าที่แผ่นดินเคยมีมา เขาไม่เคียดแค้น ไม่กวาดล้างผู้บริสุทธิ์ เขาวางรากฐานการปกครองใหม่ ผสานรอยร้าวระหว่างชาวฮั่นและชนเผ่านอกด่านจนเป็นหนึ่งเดียว ยกเลิกการเก็บภาษีที่ไม่เป็นธรรม และสร้างระบบชลประทานที่หล่อเลี้ยงราษฎรนับร้อยล้านชีวิตให้กินดีอยู่ดี ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า เหตุผลเดียวที่รั้งสติสัมปชัญญะของมัจจุราชผู้นี้ไว้มิให้จมดิ่งสู่ห้วงแห่งความบ้าคลั่ง คือคำขอร้องสุดท้ายของสตรีที่เขารักสุดหัวใจ... 'อย่ากลายเป็นทรราช... จงเป็นกษัตริย์ที่ดี... ถือเสียว่าทำเพื่อข้าและลูก...' บนยอดเขาอันเงียบสงบ ห่างไกลจากความวุ่นวายของเมืองหลวง เซียวอู๋จี้ได้ทุ่มเทพระราชทรัพย์และหยาดเหงื่อ สร้างสถานที่แห่งหนึ่งขึ้นมาด้วยสถาปัตยกรรมที่งดงามและวิจิตรบรรจงที่สุดในใต้หล้า... 'ศาลเทพธิดาหงส์สวรรค์' ศาลแห่งนี้ไม่ได้สร้างเพื่อบูชาทวยเทพองค์ใ

ห้าเดือนต่อมา... ภายในคฤหาสน์หรูหราของตระกูลเซียวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความสุขและเสียงหัวเราะ จ้าวหลินเฟยนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาบุกำมะหยี่ตัวนุ่ม มือเล็กข้างหนึ่งประคองแก้วจิบนมอุ่นๆ ในขณะที่มืออีกข้างกำลังลูบคลำหน้าท้องที่เริ่มนูนป่องออกมาตามอายุครรภ์อย่างทะนุถนอม สัมผัสถึงชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโต... มังกรตัวน้อยที่สวรรค์เมตตาส่งกลับคืนมาเกิดในครรภ์ของเธออีกครั้ง เบื้องหน้าของเธอ คือคุณท่านเซียวและคุณหญิงเซียว บิดามารดาบังเกิดเกล้าของเซียวอู๋จี้ในภพชาตินี้ ทั้งสองกำลังกางพจนานุกรมและไอแพด ถกเถียงเรื่อง 'ชื่อหลาน' กันอย่างออกรสออกชาติด้วยรอยยิ้มกว้าง "ฉันว่าชื่อ 'รุ่ย' ดีไหมคุณ แปลว่าความฉลาดหลักแหลม หลานย่าต้องเกิดมาฉลาดเหมือนตาจี้แน่ๆ!" คุณหญิงเซียวเสนอด้วยดวงตาเป็นประกาย "ไม่เอาๆ ผมว่าชื่อ 'หยาง' ดีกว่า แสงอาทิตย์ที่อบอุ่น... บ้านเราจะได้สว่างไสวไง!" คุณท่านเซียวแย้งอย่างอารมณ์ดี จ้าวหลินเฟยทอดสายตามองภาพครอบครัวที่แสนจะธรรมดาทว่าอบอุ่นจนล้นหัวใจขอบตาของเธอพลันร้อนผ่าว... ภาพของ 'ตำหนักเย็น' ที่หนาวเหน็บ ภาพของฮ่องเต้องค์ก่อนที่วางยาพิษลูกตัวเอง และภาพของมารดาที่ถูกเฆี่ยนต

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนครบปี หลังจากงานแต่งงานที่เคยถูกครหา บัดนี้ฐานะ ‘ภริยาท่านประธาน’ ของจ้าวหลินเฟยมั่นคงดั่งหินผา ข่าวลือในแวดวงไฮโซและหน้าหนังสือพิมพ์ธุรกิจที่เคยตราหน้าว่านี่เป็นเพียงการแต่งงานบังหน้าเพื่อผลประโยชน์ ต่างพากันพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ สื่อทุกสำนักต่างตีพิมพ์ภาพความหวานชื่น พร้อมพาดหัวข่าวว่านี่คือ ‘ความรักแท้ที่น่าอิจฉาที่สุดแห่งยุค’ เหตุผลย่อมหนีไม่พ้นความเอาใจใส่ที่เหนือความคาดหมายของจ้าวหลินเฟย เธอไม่เคยปล่อยให้เขาต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่เคยขาดตกบกพร่องในการจัดเตรียมสำรับอาหารคาวหวานรสเลิศ ส่งตรงถึงมือเขาครบทั้งสามมื้อ ไม่ว่าเซียวอู๋จี้จะงานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ เขาก็จะได้ทานอาหารอุ่นๆ ที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความรักเสมอ ความเอาใจใส่นี้ทำเอาพนักงานทั้งบริษัทต่างพากันอิจฉาท่านประธานหนุ่มจนตาร้อนผ่าว คืนหนึ่งในช่วงกลางฤดูหนาว พายุหิมะโหมกระหน่ำอย่างหนักหน่วง เกล็ดสีขาวขุ่นบดบังทัศนวิสัยภายนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องทำงาน CEO บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า เซียวอู๋จี้โหมเคลียร์แฟ้มเอกสารโปรเจกต์ระดับชาติจนดึกดื่น ความเหนื่อยล้าสะสมจากการประชุมติดพันหลายวัน ทำให้เขาเ

สองเดือนเต็มแล้วนับตั้งแต่จ้าวหลินเฟยฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาลพร้อมกับอาการร้องไห้แทบเสียสติในวันนั้น จากเดิมที่การแต่งงานระหว่างมหาเศรษฐีหนุ่ม 'เซียวอู๋จี้' CEO แห่งแบรนด์รถยนต์ไฟฟ้า (EV) ยักษ์ใหญ่ กับ 'หลินเฟย' เป็นเพียงการแต่งงานบังหน้าทางธุรกิจที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและหมางเมิน ทว่าบัดนี้... ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปโดยสิ้นเชิง จ้าวหลินเฟยเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เธอฉีกสัญญาการแต่งงานจอมปลอมทิ้งไปในใจ และเปลี่ยนมันให้กลายเป็น 'พันธะรัก' ที่เธอขอผูกขาดไว้แต่เพียงผู้เดียว หญิงสาวไม่ยอมห่างจากเซียวอู๋จี้เลยแม้แต่ก้าวเดียว... ยามเช้าเธอต้องเป็นคนจัดเตรียมเสื้อผ้าและผูกเนคไทให้เขา ยามเย็นหากเขาไม่แวะมารับที่คฤหาสน์ตระกูลเซียว เธอก็จะไปนั่งรอเขาถึงหน้าห้องประชุม ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังหอบข้าวหอบน้ำตามไปเฝ้าเขาถึงห้องทำงาน CEO ทุกวันราวกับเงาตามตัว "อู๋จี้... เที่ยงแล้ว ทานข้าวเถอะค่ะ วันนี้ฉันทำซุปบำรุงกำลังมาให้ คุณต้องทานตอนที่มันยังร้อนๆ นะ" เสียงหวานใสของหลินเฟยดังขึ้น พร้อมกับมือบางที่เปิดกล่องอาหารเก็บอุณหภูมิ กลิ่นหอมกรุ่นลอยเตะจมูก เซียวอู๋จี้ละสายตาจากแฟ้มเอกสารตรงหน้า เขามองดูหญิง

เฮือก!!จ้าวหลินเฟยสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งตะเกียกตะกายโผล่พ้นผิวน้ำ เปลือกตาที่หนักอึ้งเบิกโพลงขึ้น แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าบนเพดานแยงตาจนเธอต้องหยีตาลง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยและเสียง ติ๊ด... ติ๊ด... ของเครื่องวัดชีพจร ดึงสติของเธอให้กลับคืนสู่ความเป็นจริงเธอไม่ได้อยู่บนลานพิธีหินอ่อนที่อาบไปด้วยเลือดอีกต่อไปแล้ว... ที่นี่คือโรงพยาบาลในยุคปัจจุบัน!ความทรงจำสุดท้ายไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก สัมผัสของคมกระบี่ที่ทะลวงผ่านแผ่นหลัง... เลือดสีดำที่ทะลักออกจากปาก... และที่ชัดเจนที่สุด คือเสียงคำรามอย่างแหลกสลายและใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาของบุรุษผู้เป็นจ้าวแผ่นดิน ชายที่กอดร่างไร้วิญญาณของเธอและลูกน้อยในครรภ์ไว้แน่นราวกับคนเสียสติ"อู๋จี้... ไม่นะ... อู๋จี้... ลูกแม่..."หลินเฟยผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว สองมือเล็กกุมหน้าท้องที่แบนราบและไร้ซึ่งร่องรอยบาดแผลของตนเอง สายน้ำตาแห่งความปวดร้าวไหลทะลักออกมาดั่งสายฝน เธอไม่ได้ดีใจที่รอดชีวิต ไม่ได้ดีใจที่ได้กลับมายังโลกเดิม ทว่าหัวใจของเธอกำลังถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ เมื่อนึกถึงว่าป่านนี้มัจจุราชของเธอจะทนรับความสูญเส

หนึ่งเดือนต่อมา ณ แท่นบวงสรวงเทียนถาน (หอสักการะฟ้า) ม่านหมอกแห่งเหมันต์ฤดูจางหายไป สายลมวสันต์พัดพากลิ่นอายแห่งการเริ่มต้นใหม่มาสู่แผ่นดินต้าเซี่ย ลานหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ทอดยาวจรดแท่นพิธีสามชั้นที่สร้างขึ้นเพื่อเชื่อมต่อกับสวรรค์ ธงมังกรดำขลิบทองโบกสะบัดดังกึกก้องประดุจเสียงคำรามของจ้าวแผ่นดินองค์ใหม่ วันนี้คือวันแห่งการผลัดแผ่นดิน พิธีราชาภิเษกและการสถาปนาฮองเฮาถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการตาที่สุดในรอบร้อยปี เซียวอู๋จี้ หรือนามที่แท้จริงคือ 'ทัวป๋าชางหลาง' ยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของแท่นบวงสรวง เขาสวม 'ชุดกุ่นฝู' (ฉลองพระองค์มังกรสิบสองลวดลาย) สีดำสนิทปักดิ้นทองคำเรืองรอง บนศีรษะสวม 'หมวกเหมี่ยนกวาน' ประดับระย้าไข่มุกสิบสองสายที่บดบังแววตาดุดัน แผ่ซ่านกลิ่นอายของโอรสสวรรค์ผู้กุมชะตาใต้หล้าอย่างสมบูรณ์แบบ อัครมหาเสนาบดีคนใหม่ก้าวออกมาเบื้องหน้า กางม้วนราชโองการสีทองอร่าม ประกาศก้องต่อหน้าฟ้าดินและขุนนางนับหมื่นที่หมอบกราบอยู่เบื้องล่าง "รับโองการฟ้า องค์โอรสสวรรค์มีพระราชดำรัส... ภูผาแม่น้ำล้วนมีเจ้าของ แผ่นดินต้าเซี่ยกว้างใหญ่ไพศาล บัดนี้ราชบรรพตได้ผลัดเปลี่ยน เจิ้น

ม่านมุ้งสีปะการังทิ้งตัวลงมาปิดกั้นโลกภายนอก ทว่าสงครามรักบนเตียงนอนกลับเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในรูปแบบที่แปลกประหลาดออกไป​หลินเยวี่ยเพิ่งจะถูกจับถอดชุดนอนผ้าแพรออกจนเนื้อตัวเปล่าเปลือย นางรีบคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมกายมิดชิดจนถึงคอ หวังจะหลีกลี้หนีภัยจาก 'หมาป่าตะกละ' ทว่าเซียวจิ่นกลับไวกว่า เขารวบผ้าห่มโยนทิ้งไปปลายเตียงอย่างไม่ไยดี ก่อนจะโถมกายทาบทับลงมา กักขังนางไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้าง​"ท่านบอกจะหวีผมให้ข้า แล้วไหงมาจับข้าแก้ผ้าเล่า ไอ้คนปลิ้นปล้อน!" นางแหวเข้าให้ สองมือเล็กดันแผงอกกว้างที่เปลือยเปล่าของเขาไว้​"ข้ากำลังจะทำอย่างอื่นให้เจ้าแทนอย่างไรเล่า" เซียวจิ่นยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาทอประกายเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ​แทนที่เขาจะจู่โจมอย่างหนักหน่วงดุดันดั่งเช่นทุกครา คืนนี้แม่ทัพหนุ่มกลับนึกสนุก ปลายจมูกโด่งสันกดลงบนซอกคอหอมกรุ่น ก่อนจะใช้หนวดเคราสากๆ ที่เพิ่งขึ้นไรๆ ถูไถไปตามลาดไหล่เนียนและลำคอระหงของนางอย่างจงใจ​"อ๊ะ... ฮ่าๆๆ! สวามี! ยะ... อย่าทำแบบนี้ ข้าจั๊กจี้!"​หลินเยวี่ยสะดุ้งเฮือก หดคอหนีสัมผัสสากระคายนั้นพลางหัวเราะเสียงหลง นางดิ้นขลุกขลักไปมาอยู่ใต้ร่างใหญ่โต ทว่ายิ่งดิ้น เ

​ยามรัตติกาลมาเยือน บรรยากาศภายในห้องนอนเรือนหลังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกำจายของกำยานดอกกุ้ยฮวา แสงเทียนสลัววูบไหวทอดเงาของคนสองคนให้ซ้อนทับกันอยู่บนฉากกั้นไม้แกะสลัก​หลินเยวี่ยในชุดนอนผ้าแพรสีขาวเนื้อนุ่ม นั่งทอดลุ่ยอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ โดยมีร่างสูงกำยำของเซียวจิ่นยืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง​มือแกร่งที่เคยกรำศึกจับแต่ดาบและทวน บัดนี้กำลังถือหวีไม้หอมสลักลาย มังกรคู่หงส์ ค่อยๆ สางเรือนผมสีหมึกที่ยาวสยายเต็มแผ่นหลังของภรรยาอย่างเบามือและเชื่องช้าที่สุด ราวกับกลัวว่าเส้นผมของนางจะขาดร่วงแม้แต่เส้นเดียว ท่วงท่าอันทะนุถนอมนี้ช่างขัดกับฉายา ‘จอมมารหน้าผี’ ของเขาอย่างสิ้นเชิง​"สวามี ท่านหวีผมให้ข้าจนข้าจะเคลิ้มหลับคาโต๊ะเครื่องแป้งอยู่แล้วนะ" หลินเยวี่ยพึมพำเสียงงัวเงีย มองสบตากับเขาผ่านคันฉ่อง​เซียวจิ่นระบายยิ้มบางเบา วางหวีไม้หอมลงบนโต๊ะ ก่อนจะรวบปอยผมของนางขึ้นมาจรดริมฝีปากจุมพิตอย่างแสนรัก​"เยวี่ยเอ๋อร์..." จู่ๆ น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มก็จริงจังขึ้นมาเล็กน้อย แววตาที่มองสะท้อนในคันฉ่องแฝงไปด้วยความใคร่รู้ระคนเจ็บปวดแทนสตรีตรงหน้า "ตอนกลางวัน เจ้าบอกว่าชีวิตในฐานะลูกอนุที่จวนราชครูนั

​สายลมเอื่อยๆ ในยามบ่ายพัดผ่านเรือนหลังของจวนฉีอ๋อง นำพากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาที่เพิ่งผลิดอกบานสะพรั่งมาเตะจมูก บรรยากาศเงียบสงบและร่มรื่นผิดกับความวุ่นวายในเมืองหลวง​ใต้ต้นอู๋ถงต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา หลินเยวี่ย ในชุดกระโปรงผ้าไหมพลิ้วไหวสีกลีบบัว กำลังนั่งแกว่งเท้าเล่นอยู่บนชิงช้าไม้กระดานแผ่นหนา โดยมีร่างสูงใหญ่ของ เซียวจิ่น ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือแกร่งที่เคยใช้กุมดาบฟาดฟันศัตรู บัดนี้กำลังออกแรงผลักชิงช้าให้สตรีอันเป็นที่รักอย่างเบามือและทะนุถนอม​"สูงอีกนิดสิสวามี ข้าอยากปลิวไปแตะใบไม้ตรงนั้น!" หลินเยวี่ยหัวเราะเสียงใส อารมณ์ดีเป็นพิเศษเมื่อได้ออกมาสูดอากาศนอกห้องนอน หลังจากถูกเขากักขังไว้บนเตียงมาหลายวัน​"ไม่ได้ เดี๋ยวเจ้าตกลงมาเจ็บตัว หมอหลวงเพิ่งจะต้มยาบำรุงร่างกายให้เจ้าดื่มไปเมื่อเช้า ลืมแล้วหรือไร" เซียวจิ่นเอ็ดเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มกว้าง ดวงตาคมกริบจ้องมองแผ่นหลังเล็กๆ บนชิงช้าด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ​ทว่าช่วงเวลาแห่งความสุขก็ถูกขัดจังหวะ เมื่อพ่อบ้านสวีเดินค้อมตัวเข้ามาใกล้ พร้อมกับจดหมายเทียบเชิญสีเลือดหมูประทับตราทองคำในมือ​"เรียนท่านอ๋อง พระชายา... มีเ

​ย้อนกลับไปในช่วงเวลาก่อนที่ความลับจะแตกกลางบ่อน้ำพุร้อน...​ณ มุมลับตาคนหลังกำแพงเรือนร้างของจวนฉีอ๋อง ความสัมพันธ์ระหว่าง ‘อาเยวี่ย’ (ญาติผู้น้อยจวนราชครูผู้ถูกลืม) และ ‘อาจิ่น’ (องครักษ์ปลายแถวผู้แสนยากจน) ได้พัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด... และประหลาดล้ำจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็น 'สหายร่วมสาบาน'​ควันไฟสายเล็กๆ ลอยกรุ่นขึ้นจากเตาถ่านชั่วคราวที่ก่อขึ้นจากก้อนหิน บนนั้นมีไม้เสียบ ‘ปลาคาร์ปหยก’ ลายจุดสีทองราคาตัวละร้อยตำลึง (ที่แอบตกมาจากสระหน้าเรือนท่านอ๋อง) กำลังถูกย่างจนส่งกลิ่นหอมฉุย​หลินเยวี่ยในชุดสาวใช้สีมอซอ นั่งยองๆ พลิกไม้ปลาปิ้งอย่างทะมัดทะแมง โดยมีเซียวจิ่นในชุดองครักษ์สีดำสนิท นั่งชันเข่าอยู่ข้างๆ มือแกร่งถือไหสุราเหมาไถที่เพิ่งไปลอบ ‘ขอยืม’ มาจากห้องเก็บเสบียงของพ่อบ้านสวี​"นี่อาจิ่น... ท่านว่าป่านนี้ท่านอ๋องจอมโหดของท่าน จะโดนข้าศึกฟันคอขาดไปหรือยัง?" หลินเยวี่ยฉีกเนื้อปลาหอมกรุ่นเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ พลางเปิดฉากนินทาสวามี (ตัวจริง) อย่างออกรส​เซียวจิ่นรับปลาอีกครึ่งตัวมาจากมือสตรีข้างกาย กัดกินอย่างไม่รังเกียจ ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะ หันมาผสมโรงนินทาเจ้านาย (ซึ่งก็คือตัวเอง) อย่า

​บรรยากาศหน้าห้องทรงอักษรเช้านี้เงียบสงบผิดปกติ ขันทีและนางกำนัลต่างพากันก้มหน้าหลบตา ทว่าลอบมองผู้ที่กำลังเดินอาดๆ เข้ามาด้วยความประหลาดใจจนแทบจะถลนลูกตาออกมานอกเบ้า​เซียวจิ่น (ฉีอ๋อง) แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น ผู้มักจะสวมหน้ากากยมทูตและแผ่รังสีอำมหิตจนอากาศรอบตัวเย็นเยียบเป็นน้ำแข็ง บัดนี้กลับก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามผ่าเผย ทว่าแวดล้อมไปด้วยกลิ่นอายของฤดูวสันต์ที่บานสะพรั่ง มุมปากที่มักจะเหยียดตึงอยู่เสมอ บัดนี้กลับยกยิ้มบางๆ อย่างอารมณ์ดี ชนิดที่หาที่สุดมิได้!​เมื่อก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไป ฮ่องเต้เซียวเยวี่ยนที่กำลังเงยหน้าจากกองฎีกาก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาของโอรสสวรรค์จะทอประกายขบขัน พระองค์วางพู่กันลง แย้มพระสรวลกว้างจนเห็นไรพระทนต์ แล้วยกพระหัตถ์ขึ้นตบเข่าฉาดใหญ่!​"เป็นไงน้องรัก! สายข่าวข้ารายงานว่า ภรรยาเจ้ากับเจ้าเข้ากันดีเชียว!"​หากเป็นเมื่อก่อน เซียวจิ่นคงชักสีหน้าและตวาดลั่นโถงว่าผู้ใดบังอาจมาสอดแนมเรื่องในจวนของเขา ทว่ายามนี้ แม่ทัพหนุ่มกลับไม่มีท่าทีขัดเขินหรือเดือดดาลแม้แต่น้อย เขาสาวเท้าเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้หอมด้วยท่าทางเกียจคร้านเล็กน้อย (ผลจากการออกกำลังก

​แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างฉลุลายเข้ามาในห้องนอนเรือนหลัง ทว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงเตากลับไม่อาจซึมซับความสดใสของเช้าวันใหม่ได้เลยแม้แต่น้อย ​หลินเยวี่ยขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่โจมตีโสตประสาทคือความปวดเมื่อยร้าวรานไปทั้งร่าง ราวกับถูกรถม้าศึกของจวนอ๋องบดขยี้ทับไปทับมาสักสิบรอบ โดยเฉพาะช่วงเอวที่ราวกับจะหักออกจากกัน ​‘เมื่อคืน... ข้าเพิ่งรอดตายจากสมรภูมิรบมาหรืออย่างไร...’ ​นางพยายามจะพลิกตัว แต่กลับพบว่าร่างกายขยับไม่ได้ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็ก เมื่อก้มลงมอง นางก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบถลน ​ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตึงแน่นของใครบางคน กำลังรัดเอวนางไว้แน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ แผ่นหลังเปลือยเปล่าของนางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่อุ่นจัด และที่น่าตกใจที่สุดคือ... ฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านของเขากำลังกอบกุมหน้าอกอวบอิ่มของนางเอาไว้เต็มไม้เต็มมือ แถมยังบีบเคล้นเบาๆ ตามจังหวะการหายใจเข้าออกราวกับมันเป็นของเล่นชิ้นโปรด! ​ความทรงจำอันบ้าคลั่งเมื่อคืนวานไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ... บ่อน้ำพุร้อน... การเปิดเผยตัวตน... และการ ‘เข้าหอย้อนหลัง