[ระบบกำลังทำงาน…]
ฉันลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเสียงบางอย่างในหัว ดวงตากะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสกับแสงที่ลอดผ่านผ่านเข้ามาบาง ๆ
[ระบบชาย] “ตรวจพบความใกล้ชิดผิดเงื่อนไข ผูกพันผู้ใช้งานกับภารกิจใช้หนี้โดยสมบูรณ์”
[ระบบหญิง] “กรี๊ดดด! ฉากบนเตียงครั้งแรกของเขาสองคน~ ฟินเวอร์!”
เสียงในหัวฉันดังขึ้นอีกครั้งจนฉันต้องขมวดคิ้ว
“หือ? ใครพูด?”
แต่ไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากฉันกับผู้ชายที่หลับหมดแรงอยู่บนเตียงหลังจากการ เอ่อ...ก็ทำแบบว่านั่นแหละ
ฉันกวาดตามองไปรอบห้อง ไม่มีใคร ไม่มีไมค์ ไม่มีลำโพง แล้วเสียงเมื่อกี้มันคือเสียงอะไร?
ทันใดนั้น มือฉันก็เอื้อมหยิบมือถือขึ้นมากดดูเวลา แต่กลับต้องตกใจเมื่อเห็นแจ้งเตือนของแอปธนาคารบนหน้าจอ
ฉันเบิกตาค้างด้วยความตกใจ
ยอดเงินในบัญชีหายไป 10,000 บาท!?
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ!”
“เงินฉันหายไปไหน!”
เสียงหลุดจากปากทันทีที่ฉันจ้องยอดเงินในแอปที่ลดฮวบลงเหมือนมีใครมากดถอนเงินไปหน้าตาเฉย บัญชีที่เคยมีห้าหลักตอนนี้เหลือเงินแค่เศษสตางค์อย่างน่าเวทนา ฉันรีบกดดูรายการเคลื่อนไหวทางบัญชีทันที
[01.38 น.] รายการหักเงิน
: 10,000 บาทหมายเหตุ
: ชำระค่าภารกิจภารกิจ? ภารกิจบ้าบออะไร!
ฉันกำลังจะกดโทรหาธนาคาร แต่จู่ ๆ เสียงใส ๆ ก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
[ระบบหญิง] “อย่าตกใจสิ~ นี่แค่จ่ายงวดแรกเองนะ เดี๋ยวก็ชิน!”
[ระบบชาย] “ผู้ใช้งาน ลลิน ยืนยันการผูกพันโดยสมบูรณ์ภายหลังความใกล้ชิดระดับสูงกับเป้าหมายหลัก”
“เป้าหมายหลัก? หมายถึงหนุ่มหล่อเมื่อคืนเหรอ?”
ฉันเดินวนเป็นเส้นตรงอยู่ในห้อง พยายามหาเหตุผลต่าง ๆ นานา บางทีนี่อาจเป็นไวรัสในมือถือ? หรือฉันกำลังฝันอยู่?
แปะ! แปะ!
“โอ๊ย!”
ฉันพยายามตบหน้าตัวเองเพราะคิดว่ากำลังฝัน แต่พอตบปุ๊บ มันก็เจ็บทันที
“ฉันไม่ได้ฝันนี่หว่า...”
[ระบบชาย] “ยืนยันอีกครั้ง ผู้ใช้งานมีหนี้ค้างชำระและต้องดำเนินภารกิจเพื่อชำระหนี้ หากปฏิเสธ ระบบจะดำเนินการกู้ยืมแทนโดยอัตโนมัติ ด้วยอัตราดอกเบี้ยพิเศษวันละ 15%”
“หา? ดอกเบี้ยวันละสิบห้าเปอร์เซ็นต์!? พ่อแม่ระบบไม่เคยสอนให้เป็นคนหรือไง นี่มันเกินกฎหมายกำหนดนะ!?”
[ระบบหญิง] “ระบบไม่มีพ่อแม่จ้า~ แต่เธอจะได้เจอแม่ผัวในฝันแน่นอน!”
“โอ๊ยยย! หยุดพูดในหัวฉันที!”
ฉันทึ้งหัวตัวเองไปทีหนึ่งแล้วรีบแต่งตัว คว้ากระเป๋าและเดินออกจากโรงแรมในสภาพไม่ต่างจากนางเอกละครที่เพิ่งโดนหลอกแต่งงานปลอม ทิ้งสุดหล่อคนนั้นให้นอนหลับต่อบนเตียงอย่างไม่ไยดี
และอย่างแรกที่ฉันทำก็คือ...
“ไปสถานีตำรวจ!”
ฉันยืนอยู่หน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยความโมโหปนงุนงง
“คุณตำรวจคะ ฉันโดนขโมยเงินไปวันละหมื่นค่ะ!”
ตำรวจขมวดคิ้วก่อนมองหน้าฉันแบบคนกำลังประมวลว่า “คนตรงหน้านี่พูดจริงหรือพูดเล่น”
“วันละหมื่นเลยเหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ! หายไปจากบัญชีแบบไม่รู้ตัว! แล้วก็มีเสียงพูดในหัวด้วย!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจทำหน้าเหมือนฉันควรอยู่ในโรงพยาบาลมากกว่ามาโรงพัก
“คุณผู้หญิงเครียดอะไรอยู่หรือเปล่าครับ พักหลังมีปัญหาเรื่องงานหรือเรื่องความรักไหม?”
“…”
“หรือว่าพักผ่อนน้อย?”
“…”
“ถ้ากังวลเรื่องแอป เราแนะนำให้ติดต่อธนาคารนะครับ”
ฉันเม้มปากแน่น หยิบมือถือออกมาจิ้ม ๆ กดดูยอดเงินใหม่อีกครั้ง
ตอนนี้เหลือแค่ 39.50 บาท
[ระบบชาย] “แจ้งเตือน ค่ารถแท็กซี่ ข้าวจานเดียว และค่าน้ำดื่มถูกหักเรียบร้อย”
[ระบบหญิง] “แถมเรายังช่วยชำระค่าผ่อนโทรศัพท์ให้ด้วยนะ เห็นว่าเธอยังค้างค่างวดอยู่!”
“ฉันไม่ไหวแล้วโว้ยยยยย!”
ฉันกลับมาถึงห้องด้วยสภาพสะบักสะบอมและสติหลุดลอยไปครึ่งหนึ่ง หัวใจเต้นตุบ ๆ ด้วยความเครียด มือสั่นน้อย ๆ ตอนเปิดแอปธนาคารเช็กบัญชีอีกครั้ง เผื่อว่าไอ้ที่เห็นไปเมื่อเช้ามันจะเป็นแค่ภาพหลอนชั่ววูบจากคาเฟอีนหรือความเพ้อหลังเจอเรื่องผู้เมื่อคืน
แต่ไม่เลย...
เงินยังคงถูกหักลงเรื่อย ๆ มีรายการค่าธรรมเนียม มีรายการหนี้ค้างชำระ มียอดดอกเบี้ยประหลาด และที่สำคัญคือ ยังมีประโยคเล็ก ๆ สีแดงเลือดหมูตรงด้านล่าง
“ยอดหนี้ปัจจุบัน 58,230.75 บาท”
“เชี่ยย!”
ฉันทรุดตัวลงบนเตียง เอาใบหน้าแนบหมอนและกรีดร้องอย่างอัดอั้นจนลำคอแหบแห้ง
“นี่ฉันไปทำอะไรไว้กันแน่วะ!?”
[ระบบชาย] “คุณได้ลงนามในข้อตกลง ‘ภารกิจชดใช้หนี้แห่งโชคชะตา’ โดยสมบูรณ์แล้วภายหลังการมีสัมพันธ์ระดับลึกกับเป้าหมายหลัก”
[ระบบหญิง] “เราเห็นหมดเลยนะเมื่อคืน~ ท่าทางเธอไม่ได้ขัดขืนเลยด้วย แถมยังจู่โจมก่อนอีกน้าาา!”
“หยุดพูด!”
ฉันโยนหมอนใส่อากาศอย่างหงุดหงิด แต่ก็ไม่สามารถทำให้เสียงในหัวเงียบลงได้
[ระบบชาย] “กรุณายืนยันความพร้อมเข้าสู่ภารกิจแรก สมัครงานที่บริษัท ซาเรน่า กรุ๊ปจำกัด ภายใน 48 ชั่วโมง มิฉะนั้นระบบจะกู้เงินโดยอัตโนมัติเพื่อชำระค่าปรับเบื้องต้นจำนวน 100,000 บาท”
“หนึ่งแสนบาท!?”
“ฉิบหายล่ะ!!”
ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก
“แค่นี้ฉันก็ไม่มีเงินจะกินข้าวแล้วนะ!”
[ระบบหญิง] “ถึงไม่มีเงินแต่เธอก็ยังมีเสน่ห์นะ~ ใช้ร่างกายทำงานได้เสมอ! ฮิ้ว~”
“ไอ้ระบบบ้านี่!”
ฉันยืนตัวแข็งทื่อ ไม่เหลือแม้แต่แรงจะกรีดร้อง
หนีไม่ได้...
เงินหมด....
ดอกเบี้ยพุ่ง....
ระบบผีสิงขู่จะยึดยันลมหายใจของฉันแล้ว!!
“ไอ้ระบบเฮงซวย!!!”
ทางเลือกเดียวที่เหลือในตอนนี้ก็คือ...
“ได้ ตกลง! ฉันจะทำ!”
[ระบบชาย] “ยืนยันการตอบรับภารกิจลำดับที่หนึ่ง ภารกิจสมัครงาน”
[ระบบหญิง] “กรี๊ดดดดด ในที่สุดเธอก็เลือกเส้นทางรักแห่งหนี้แล้ว~ ฉันเชียร์อยู่นะ! สู้ตาย!”
........................
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง ร่างบางเล็กขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่โอบกอดตัวเธออยู่ เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็แทบอยากมุดลงไปใต้เตียงเมื่อรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ในอ้อมกอดของคิรินเมื่อคืนหลังจากกิจกรรมร้อนรักบนเตียง เธอก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยคนตัวเล็กหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอหลับตาแน่น ทำเป็นเหมือนยังไม่ตื่น ทั้งที่จริง ๆ แล้วตอนนี้มันรู้สึกเขินจนตัวแทบระเบิด ขืนดิ้นลุกขึ้นไปตอนนี้ เขาต้องรู้แน่ว่าเธอตื่นแล้วแต่....ลิลินอดไม่ได้ที่จะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแอบมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาใกล้ ๆ ขอมองอีกหน่อย มองแบบนี้อีกสักหน่อยเถอะ ดวงตาคมที่ปิดสนิท ริมฝีปากได้รูป และเส้นผมที่ปรกหน้าผากนิด ๆ ทุกอย่างมันช่างดูดีไร้ที่ติไปหมด“บ้าเอ๊ย! ยัยลิลิน ทำไมต้องใจเต้นแรงเพราะเขาด้วยเนี่ย”หญิงสาวอุบอิบในใจ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเธอจ้องมองเขาอยู่สักพักก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้น ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะปล่อยให้ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ไปตามแนวกรามของเขา ไล้ขึ้นไปที่แก้ม แล้วหยุดอยู่ตรงริมฝีปากนั้น“คนอะไร หล่อจัง...” คนตัวเล็กพึมพำเสียงเบาเหมือนกลัวใครได้ยินแต่ทันใดนั้นเอง ร่างสูงก็ขยั
อุณหภูมิในห้องสูงขึ้นทีละน้อยพร้อมมือของเขาที่ขยับอย่างมั่นใจแต่ระมัดระวัง ฉันปล่อยให้อารมณ์พาไปช้า ๆ อย่างคนที่ยอมแพ้ต่อแรงดึงดูดที่ตัวเองพยายามต่อต้านมาหลายครั้ง จนกระทั่ง...มือหนานั้นเลื่อนไล้ลงมาปลดกระดุมเสื้อของฉันทีละเม็ด...“บะ...บอส”ฉันเอ่ยอย่างอยากลำบาก พยายามสูดเอาอากาศหลังจากที่คิรินผละจูบออก“หากเธอปฏิเสธตอนนี้ ฉันจะหยุด”ฉันไม่ตอบ ได้แต่หลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้อารมณ์นำพาทุกอย่างคิรินโน้มเข้ามาจูบฉันอีกครั้ง คราวนี้มันกลับร้อนแรงก่อนครั้งก่อน เสื้อผ้าที่ปกปิดกายฉันถูกปลดเปลื้องออกจนหมดด้วยมือไม้ที่ซุกซนของเขา ฉันเขินอายจะไม่กล้าลืมตามองริมฝีปากหนาค่อย ๆ ซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอ และไล่ลงมาเรื่อย ๆ จนถึงเนินอกที่ตอนนี้เม็ดทับทิมสีชมพูระเรื่อกำลังตั้งชูชันจากการถูกปลุกเร้าแผล่บ“อ๊า~”คนตัวเล็กเผลอร้องครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเชิดคอขึ้นด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวยกขึ้นขยำกลุ่มผมระบายความเสียว“อื้อออ...”ร่างบางเล็กบิดเร่าเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนไล้ลิ้นร้อนลงมาผ่านหน้าท้อง ตอนนี้ทั้งร่างร้อนวูบวาบ ห้ามความเสียวที่ได้รับไม่อยู่จนร่างบางส่งเสียงร้องครางไม่เป็นภาษาลิ้นร้อนเลื่อนผ่านล
[ลิลิน]ริมฝีปากฉันยังชาอยู่เลยหลังจากที่เขาผละออก แผ่นหลังชนผนังเบา ๆ ลมหายใจไม่ยอมเข้าที่ มือที่เคยกอดอกอยู่เผลอเลื่อนขึ้นแตะมุมปากตัวเองแบบโง่ ๆ เหมือนเด็กเพิ่งถูกขโมยลูกอมจากปากแบบไม่ตั้งตัวคิรินยังนั่งอยู่ใกล้มาก ใกล้จนเงาของเขาทับเงาฉัน กลิ่นน้ำหอมสะอาด ๆ ที่คุ้นเคยปะปนกับกลิ่นผ้าฝ้ายจากเสื้อเชิ้ตของเขาทำให้หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาก้มลงนิดเดียว สบตาฉันนิ่ง ๆ ก่อนถามช้า ๆ“ที่เธอหงุดหงิดแบบนี้ เพราะหึงฉันเหรอ”คำว่าหึงกระแทกเข้ากล่องเสียงฉันดังตุบ! จนฉันเผลอกลืนน้ำลายฝืด ๆ ลงคอ ร้อนฉ่าที่หน้า ร้อนที่ปลายหู ร้อนถึงกลางอก“ใครหึงคะ ไม่มี” ฉันตอบทันที เร็วเกินไปจนฟังดูน่าสงสัยเข้าไปใหญ่เขายกคิ้วน้อย ๆ “เหรอ”“ก็แค่...”ฉันหลบสายตา พลิกหาคำแก้ตัวในหัวเหมือนคนกำลังค้นหาทางออกในเขาวงกต “ก็แค่ขัดตา ขัดใจ ขัดระบบนิเวศทางสายตาเฉย ๆ”มุมปากเขายกขึ้นน้อยมาก แบบ แทบมองไม่เห็น แต่ฉันเห็น “ขัดระบบนิเวศทางสายตา?”“ค่ะ” ฉันตอบกลับแบบห้วน ๆ“หึ!”เขาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมของเขาอุ่นขึ้นกว่าตอนเข้ามาในห้อง “ลิลิน”“คะ”“มองฉัน”ฉันฝืนเงยหน้าขึ้น ทั้งที่ในอกกำลังชุลมุนวุ่นวาย เขาโน้มหน้าลงจนป
[ลิลิน]เช้าวันจันทร์เริ่มต้นแบบไม่ธรรมดา ตั้งแต่ประตูลิฟต์ชั้นผู้บริหารเลื่อนเปิดแล้วเจอช่อดอกไม้ใหญ่เบ่อเริ่มตั้งเด่นอยู่หน้าห้องประธานพร้อมการ์ดสีทองแวววาวเขียนว่า “ยินดีต้อนรับสู่สัปดาห์ใหม่ค่ะ - มินตรา” ตัวหนังสือสวยจัดเหมือนผ่านการคัดลายมือมาโดยเฉพาะฉันยืนถือแก้วกาแฟในมือสองแก้วที่เพิ่งซื้อมาจากร้านกาแฟชั้นล่างของตึก แก้งนึงของฉัน ส่วนอีกแก้วคือของบอสก๊อก ก๊อก ก๊อก“เข้ามา”เสียงของบอสเรียบตามสไตล์ ฉันเปิดประตูเข้าไปแต่ภาพที่เห็นทำให้ฝ่าเท้าชะงักไปในเสี้ยววินาทีมินตราในชุดเดรสคัตติ้งนั่งไขว่ห้างบนโซฟารับแขก ข้างตัวเธอคือแฟ้มหนังชั้นดี ฝั่งตรงข้ามคิรินนั่งหลังตรง สายตานิ่ง ฟังเธอพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการลงทุนร่วม ผูกพันธมิตรทางธุรกิจฉันวางแก้วกาแฟลงที่โต๊ะข้างเขา“เอสเปรสโซ่กับน้ำแร่ของบอสค่ะ”มินตราหันมาและยิ้มหวานใส่ฉัน“ดีจังเลยนะคะ คุณคิรินช่างมีเลขาที่เอาใจใส่ซะจริง”น้ำเสียงนั้นบ่งบอกว่าเธอไม่ได้กำลังชมฉัน แต่กำลังกระแนะกระแหนอย่างเห็นได้ชัดฉันยิ้มตอบตามมารยาทเพียงสั้น ๆ “ขอบคุณค่ะ”....[ระบบหญิง] “แป๊ง! ยกที่หนึ่ง เริ่มได้!”....เสียงจากระบบหญิงดังขึ้นอย่างแซว ๆ
พอได้รับคำพูดแบบจากอีกฝ่าย คำพูดที่ทำให้รู้สึกเหมือนโดนวัดราคา ฉันก็ค้อมหัวรับ “ขอบคุณนะคะ”เธอเท้ามือกับพื้นโต๊ะ เล่นขอบแก้วไวน์ด้วยนิ้วนาง “คุณคิรินน่ะเป็นคนละเอียด เขาไม่ค่อยพาใครออกงานด้วยบ่อย ๆ”มิตราเอียงหน้าหน่อยเดียวแล้วยิ้ม “แต่ก็ดีใจแทนนะ ที่วันนี้เขาอุตส่าห์พามาด้วย”ประโยคนี้ฟังแล้วรู้สึกถึงการเหยียดหยามได้ชัดเจนมาก ผู้หญิงคนนี้กำลังประกาศเป็นศัตรูกับฉันสินะ!“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ” ฉันพูดแค่นั้น แล้วรีบเดินออกไป ถ้าอยู่นานกว่านี้ ฉันอาจจะเผลอฟาดหน้ายัยนี่ไปสักฉาดแต่แล้วธอก็เดินตามมาที่โต๊ะที่พวกเรานั่งอยู่ มือเรียววางแก้วลงอย่างมีจังหวะ “เจอกันระเบียงฝั่งซ้ายนะคะ อย่าลืมล่ะ วิวตอนกลางคืนสวยมาก คุณต้องไปให้ได้นะ”ท้ายประโยค มินตราก็ขยิบตาให้คิรินหนึ่งครั้งเป็นการเชิญชวนฉันถือแก้วสองใบในมือ สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วยื่นแก้วน้ำแร่ให้บอส เขารับโดยไม่เงยดูว่าใครเป็นคนยื่นให้ เหมือนมือเราฝึกจังหวะกันมาหลายร้อยครั้ง นิ้วเราเฉียดกันแวบเดียว ความอุ่นนั้นยังทำให้ใจฉันสั่นไหว“ขอบใจ” เขาพูดเบามาก“ค่ะ” ฉันตอบเสียงเบาไม่ต่างกันเพลงไวโอลินเปลี่ยนทำนองเป็นทำนองวอลทซ์ช้
[ลิลิน]เย็นวันเสาร์ ท้องฟ้าเมืองใหญ่ทอสีส้มอมชมพูละเลียดปลายเมฆดูงดงาม วันนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันได้มาร่วมงานเลี้ยงตระกูลนายทุนระดับประเทศ ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของท่านประธานคิริน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกขณะที่ประตูรถยนต์สีดำด้านเปิดออก พรมแดงเส้นยาวทอดสู่โถงคฤหาสน์ตระกูลมีทรัพย์อนันต์ ตระกูลใหญ่อีกหนึ่งตระกูลที่น่าจับตามองคิรินยื่นมือมา ฉันลังเลแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะวางปลายนิ้วลงบนฝ่ามือเขา ความเย็นนิด ๆ จากแหวนโลหะที่ข้อนิ้วกระทบผิวฉันทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ“ไม่ต้องกังวล” เขาพูดเสียงเรียบ ๆ ขณะประคองฉันลงจากรถ “เธอแค่อยู่ข้าง ๆ ฉันก็พอ”“ค่ะ” ฉันตอบสั้น ย้ำในใจตัวเองรอบที่ร้อยว่าคืนนี้ต้องทำตัวให้สวย ให้สงบ ต้องไม่ทำให้บอสขายหน้าเด็ดขาด....[ระบบหญิง] “ว้ายยย จับมือกับ! โอ๊ยเขิน วันนี้ลูกสาวสวยมาก[ระบบชาย] “เปิดโหมดเฝ้าระวัง ระดับความเสี่ยง ปานกลางถึงสูง ระบบตรวจสอบพบสัญญาณผิดปกติ”....โถงคฤหาสน์กว้างราวพิพิธภัณฑ์ โคมระย้าแก้วคริสตัลห้อยลดหลั่นเหนือหัวส่องแสงประกายแตกกระจายบนพื้นหินอ่อนจนเหมือนเดินอยู่ในบ่อดวงดาว ช่อดอกพีโอนีและกุหลาบตั้งเรียงรายตามแนวทางเดิน กลิ่นดอกไม้หอมอ