เจ้าของสวนร้ายกับแม่บ้านใจบาง

เจ้าของสวนร้ายกับแม่บ้านใจบาง

last update最終更新日 : 2025-11-20
作家:  Bookkawaii 連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
12チャプター
299ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

อ่านฟิน

อีโรติก

เด็กดี

แม่บ้าน

เจ้านาย

ต่างวัย

รักแรกพบ

เมื่อ “ขวัญข้าว” หญิงสาวยากจนต้องมาทำงานเป็นแม่บ้านในสวนทุเรียนของ “กิตติ” เจ้านายหนุ่มเจ้าของสวนผู้แสนเย็นชา แต่เบื้องหลังแววตานิ่งนั้นคือแรงปรารถนาและความร้อนแรงที่เธอไม่อาจหนีได้…

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 แม่บ้านคนใหม่ (1)

“Lu Xiao, berani-beraninya kau kembali ke sini?”

​Di gerbang Bandara Shujun, Lu Chaner berdiri tegak sambil menatap tajam pria yang dulu pernah dimanjakan sepenuh hati oleh seluruh keluarga Lu.

Ada sorot rumit yang mendalam di matanya; sebuah kekecewaan yang besar dan amarah yang membara, tanpa sedikit pun rasa bahagia atas pertemuan setelah sekian lama berpisah.

​“Chaner… Aku..." Lu Xiao baru hendak membuka mulut untuk berbicara, namun...

​Plak!!

​Tamparan Lu Chaner melayang cepat menyambut wajahnya. Ia merasakan rasa panas yang menyengat membakar pipinya dengan hebat.

​“Tamparan ini adalah untuk Ayah! Dia dengan penuh perjuangan telah membesarkanmu hingga dewasa. Tak pernah kusangka bahwa kau ternyata menjadi manusia yang begitu tak tahu berterima kasih seperti ini!”

​Lu Xiao tidak mengucapkan sepatah kata pun. Ia memang telah dibesarkan oleh ayah angkatnya selama sepuluh tahun, tetapi ia baru mengetahui bahwa ayah angkatnya telah dipaksa mati oleh empat keluarga besar Shujun tiga tahun lalu.

Tamparan ini pantas ia terima...

​Lu Chaner menamparnya lagi, kali ini lebih keras.

​Plak!

​“Tamparan ini adalah untuk Ibu! Kau pergi begitu saja tanpa pamit. Sepanjang sepuluh tahun ini, Ibu setiap hari khawatir memikirkanmu, membasuh wajahnya dengan air mata. Apakah kau pantas?”

​Lu Xiao menunduk. Ibu angkatnya memperlakukannya seperti anak sendiri, tetapi ia tak pernah menelepon maupun menulis surat. Tamparan ini pun pantas ia terima.

​Lu Chaner menyeringai dingin. “Sedangkan aku, aku tak pernah menganggapmu sebagai kakak kandungku. Kau tak pernah berbuat salah padaku, jadi aku tak perlu memukulmu. Tapi ingat, aku, Lu Chaner, tidak memiliki kakak seperti dirimu!”

​Lu Xiao tertawa getir, dengan menatap sendu.

Adiknya memang tak pernah menyukainya sejak kecil. Sepuluh tahun lalu, ia pergi ke utara untuk bergabung dengan militer tanpa pamit. Bahkan ketika ayah angkatnya disiksa hingga tewas, ia tidak pulang karena benar-benar tidak tahu apa-apa.

Kalau saja ia tahu, mana mungkin ia tidak pulang?

Kini ia kembali setelah meraih keberhasilan, berniat membuat orang tua angkat dan adiknya bangga.

​Lu Chaner tak kuasa menahan amarah melihan Lu Xiao tetap diam, “Bagus sekali, Lu Xiao. Kulit wajahmu semakin tebal. Tamparan sekeras ini tak membuatmu sakit? Kau manusia tak tahu terima kasih, jangan pura-pura tuli dan bisu! Kau- kau binatang!"

​Sorot dingin berkilat di mata Lu Xiao. “Chaner, aku pulang untuk membalas dendam ayah angkatku. Nyawa harus dibalas dengan nyawa. Empat keluarga itu akan kukirim satu per satu ke neraka. Aku akan memenggal kepala mereka semua.”

​“Hah… balas dendam?” Lu Chaner tertawa sinis. “Ayah meninggal tragis. Kau pikir aku tak ingin balas dendam? Tapi empat keluarga berpengaruh itu bukan mainan. Kau bahkan tak hadir di pemakaman Ayah, dan sekarang kau bicara seperti ini?”

​“Aku tak bercanda. Sebenarnya, aku—”

​“Diam! Kau pikir aku akan percaya dengan yang kau katakan? Kau ingin balas dendam?" Ia menepuk pipi Lu Xiao pelan. "Baiklah... Pukul tujuh malam nanti di Hotel Lanhai, keluarga Liu dan keluarga Zhao akan mengadakan pesta pertunangan. Datanglah! Bukankah kau ingin balas dendam? Buktikan!”

​Lu Xiao tetap diam. Seorang pria sejati tak perlu menjelaskan segalanya. Melihatnya terdiam, Lu Chaner mengira ia tak berani pergi. Ia menyeringai dingin lalu berbalik pergi tanpa menoleh.

​“Hotel Lanhai, pesta pertunangan? Kau cukup pandai memilih tempat.”

​Setelah Lu Chaner pergi, mata Lu Xiao perlahan dipenuhi amarah yang membara, seolah sanggup membakar langit.

Orang-orang di sekitar mulai berbisik.

​“Siapa pemuda itu?”

“Tiga tahun lalu, yang dipaksa bunuh diri oleh empat keluarga adalah orang terkaya Shujun, Lu Fusheng. Pemuda ini anak angkatnya, dan gadis tadi putri kandungnya.”

“Dia pulang untuk balas dendam? Omong kosong. Empat keluarga itu sudah berkuasa ratusan tahun.”

“Lihat pakaiannya. Mantel compang-camping, sepatu militer usang. Hanya prajurit pensiunan tak berguna.”

​Semua orang menatap Lu Xiao dengan ejekan dan penghinaan. Namun tiba-tiba, raungan mesin yang keras menggelegar. Semua orang menoleh ke arah jalan raya.

​Sebuah mobil George bernilai hampir tujuh juta yuan muncul, diikuti oleh Rolls-Royce Phantom, Maybach, Alethea, dan Spike. Seolah semua mobil mewah di dunia sedang dipamerkan di sana.

Mobil George tersebut berhenti, lalu dua pengawal berpakaian hitam turun untuk membuka pintu. Seorang pria paruh baya tinggi besar keluar: Liang Shanzhou!

​Banyak orang penting lainnya turun dari deretan mobil mewah tersebut; wajah-wajah yang sering muncul di berita dan surat kabar. Dengan ekspresi serius, mereka memandang sekeliling, bersiap menyambut sang Dewa Perang.

​Seorang bawahan menunjuk ke arah tertentu. Liang Shanzhou segera berlari bersama seratus pejabat lainnya. Di bawah tatapan terpaku semua orang, ratusan pejabat Shujun yang dipimpin Liang Shanzhou berlutut di tanah.

​“Aku… terlambat menyambut Tuan…”

“Aku… memberi hormat kepada Tuan…”

​Postur mereka sangat rendah hati dan penuh hormat, seolah sedang memandang dewa yang turun dari langit. Orang-orang yang tadi mengejek Lu Xiao kini pucat pasi dengan mulut ternganga dan keringat dingin mengucur.

Pemuda compang-camping di depan mereka ternyata adalah Dewa Perang legendaris, sang maestro yang mengendalikan pasukan lintas generasi. Perlahan, langit Shujun akan segera berubah.

​Sepuluh menit kemudian, di dalam mobil George, Lu Xiao duduk tenang di kursi belakang sementara Liang Shanzhou duduk dengan hormat di sampingnya.

​“Aku dengar akan ada pesta pertunangan di Hotel Lanhai pukul tujuh malam nanti.”

​“Benar, Tuan. Putra keluarga Liu dan putri sulung keluarga Zhao. Saya mendapat undangan, tapi saya tolak karena tahu Tuan datang hari ini.”

​“Aku ingin minum segelas arak pernikahan di sana.”

​“Kalau begitu, apakah saya perlu memberitahu kedua keluarga tersebut untuk bersiap menyambut Tuan?”

​“Tak perlu. Aku hanya datang untuk urusan pribadi. Tak perlu mengungkap identitasku.”

​“Tapi Tuan… Mengapa Tuan ingin menghadiri pesta kelas rendah seperti itu?”

​Lu Xiao menatap ke luar jendela, lalu berkata pelan, “Aku ingin mereka melihat dengan mata kepala sendiri, siapa yang telah kembali....”

----

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
12 チャプター
ตอนที่ 1 แม่บ้านคนใหม่ (1)
“นี่คุณกิตติ เจ้านายของแม่เอง”เสียงของป้าสำลีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแฝงด้วยความเคารพ หญิงวัยกลางคนผ่านการทำงานในบ้านหลังนี้มานานกว่าสิบปีเอี้ยวตัวผายมือไปทางชายร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ซึ่งตั้งอยู่กลางห้องทำงานภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอ่อนๆของไม้สักใหม่ แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกใส กระทบกับกรอบรูปและแฟ้มเอกสารที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ เงาแสงนั้นทอดตัวลงบนใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มราวกับกำลังแต่งแต้มให้เขาดูเข้มขรึมยิ่งขึ้น“สวัสดีค่ะ หนูชื่อขวัญข้าว เรียกว่าขวัญก็ได้ค่ะ”หญิงสาววัยยี่สิบปีเอ่ยเสียงแผ่วนุ่ม มือเล็กยกขึ้นพนมไหว้ด้วยความนอบน้อม ท่าทางสุภาพเรียบร้อยสะท้อนความเป็นเด็กที่ผ่านการอบรมมาดี เธอไม่กล้าเงยหน้ามองเจ้าของบ้านตรงๆเพราะสายตาคมของเขามีบางสิ่งบางอย่างที่ชวนให้ใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัวกิตติหนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้าชะงักเงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมืออย่างไม่ตั้งใจ แต่พอได้สบตากับดวงตากลมโตใสแจ๋วของหญิงสาวตรงหน้า เวลาราวกับหยุดเดินไปชั่วขณะ แววตาคู่นั้นที่มองมาเต็มไปด้วยความซื่อและอบอุ่นอย่างประหลาด สะกดสายตาเขาได้อยู่หมัดใบหน้าจิ้มลิ้มที่ส่งยิ้มตามมารย
続きを読む
ตอนที่ 1 แม่บ้านคนใหม่ (2)
กิตติยืนพิงรถกระบะสีเทาอยู่หน้าบ้านใหญ่ แสงแดดยามบ่ายส่องสะท้อนกระจกจนเป็นประกาย เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะเห็นร่างเล็กของหญิงสาวเดินกึ่งวิ่งออกมาจากทางเดินด้านใน“ขึ้นรถสิ” เสียงเข้มเอ่ยเรียบๆ แต่แฝงความอบอุ่น“ไปไหนเหรอคะ” ขวัญข้าวถามพลางใช้มือลูบเส้นผมที่ปลิวจากแรงลม“ฉันจะพาเธอไปดูสวนทุเรียน”“ค่ะ”หญิงสาวขึ้นไปนั่งข้างคนขับอย่างว่าง่าย เธอคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย มือเล็กวางบนตักอย่างเกร็งๆ ขณะที่เครื่องยนต์เริ่มทำงาน เสียงเครื่องกระหึ่มดังขึ้นพร้อมกับความเงียบที่ปกคลุมอยู่ในรถดวงตากลมโตมองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นแนวต้นไม้ใหญ่เรียงรายตลอดสองข้างทาง เมื่อรถเคลื่อนผ่านรั้วบ้านหลังใหญ่ไปไม่ถึงสิบนาที ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เปลี่ยนเป็นพื้นที่สีเขียวกว้างขวาง เต็มไปด้วยต้นทุเรียนสูงใหญ่ที่ใบเขียวเข้มสะท้อนแสงแดดแผ่นป้ายไม้หน้าทางเข้าเขียนว่า “สวนทุเรียนดวงจันทร์”ใบหน้าน่ารักเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าฉงน เธอหันไปหาคนข้างตัว แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากถามถึงที่มาของชื่อ เขาก็หันมาหาเธอเหมือนรู้ตัวว่ากำลังถูกมอง“มีอะไรเหรอ”“ทำไมถึงชื่อสวนดวงจันทร์เหรอคะ”ชายหนุ่มเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง มุมปากกร
続きを読む
ตอนที่ 2 แรกสัมผัส (1)
พวกเขานั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างสระน้ำ เงาแดดช่วงบ่ายทอดผ่านใบไม้ร่วงลงมาบนพื้นดินเป็นลวดลายพร่างพราว เสียงลมพัดแผ่วเบา กลีบดอกไม้แห้งปลิวหมุนวนไปในอากาศก่อนร่วงลงข้างตัวพวกเขาขวัญข้าวนั่งเงียบ มือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อจากขมับอย่างเงอะงะ ความเหนื่อยจากการเดินดูสวนยังไม่จางหาย แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความประหม่าทุกครั้งที่สายตาเหลือบเห็นใบหน้าคมเข้มด้านข้างของเจ้านาย ดวงตาคมดุใต้คิ้วเข้มขมวดน้อยๆ ริมฝีปากหนาที่มักมีรอยนิ่งเฉยประดับอยู่ บางทีเขาก็ดูดุดันจนน่ากลัว แต่บางครั้งกลับอบอุ่นราวกับสายลมอ่อนๆที่พัดผ่านกลางวันร้อน“มองอะไร”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งเฮือก รีบหลุบตาลงต่ำแทบไม่ทัน “เปล่าค่ะ”“หายเหนื่อยยัง”“หายแล้วค่ะ” เสียงตอบเบาแทบไม่พ้นริมฝีปาก เธอไม่กล้าเงยหน้ามองตรงๆเพราะกลัวจะเผลอเปิดเผยความรู้สึกในใจที่เริ่มปั่นป่วน“งั้นเดินดูสวนต่อกันเถอะ”ทั้งคู่ลุกขึ้นเดินไปตามทางเดินดินที่ปกคลุมด้วยหญ้าอ่อน เสียงฝีเท้าเบาๆดังสลับกันไปมา ทว่าความเงียบระหว่างทางกลับไม่อึดอัดอย่างที่คิด ขวัญข้าวได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นดังในอก เมื่อเงาของทั้งสองทอดลงบนพื้นใกล้จน
続きを読む
ตอนที่ 2 แรกสัมผัส (2)
วันรุ่งขึ้น ขวัญข้าวถูกเรียกให้ขึ้นไปหาเจ้านายตั้งแต่เช้าตรู่ ความรู้สึกประหลาดใจกับคำสั่งที่ได้รับทำให้เธอเดินขึ้นบันไดด้วยความสงสัย เมื่อมาถึงหน้าห้องนอนของกิตติ มือเล็กก็ยกขึ้นเคาะประตูเบาๆสามครั้งตามมารยาทก๊อก ๆ ๆ"เข้ามาเลย" เสียงทุ้มต่ำอนุญาตจากด้านในหญิงสาวหมุนลูกบิดเข้าไปและมองสำรวจภายในห้องนอนอย่างช้าๆภายในห้องไม่ค่อยมีของตกแต่งอะไรมากนัก ดูเรียบง่ายแต่หรูหราตามสไตล์ของเขา มีเพียงตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ โต๊ะทำงานตัวยาว ทีวีติดผนังขนาดใหญ่ และเตียงคิงไซซ์ที่มีผ้าปูสีดำสนิทอยู่ตรงมุมห้อง แต่เจ้าของห้องกลับไม่อยู่ในสายตาเสียงน้ำกระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนจะมีเสียงเข้มที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นจากด้านใน“เข้ามาช่วยหน่อยได้ไหม”หญิงสาวชะงักไปชั่วครู่ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไร้เหตุผล “คะ… คุณกิตเรียกหนูเหรอคะ?”“อืม เข้ามาหน่อยสิ”หญิงสาวหันไปตามเสียงเรียก ก็เห็นประตูห้องน้ำที่แง้มอยู่เล็กน้อย ร่างบางเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าห้องนั้นด้วยท่าทีที่ยังคงสงสัย“คุณกิตเรียกหนูมามีอะไรหรือเปล่าคะ" ขวัญข้าวถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจ“พอดีฉันลืมผ้าเช็ดตัวน่ะ มันอยู่ในตู้เสื้อผ้าน่ะ ช่วยหยิบมาให้หน่อยสิ"
続きを読む
ตอนที่ 3 วันที่ไม่มีทางย้อนกลับ (1)
"ปล่อยนะคะ! อุ๊บ!" เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความตกใจและความรู้สึกอับอายของขวัญข้าวพูถูกกลืนหายไปในทันที เมื่อปากที่กำลังจะเปล่งเสียงโดนปิดด้วยริมฝีปากหนาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ลิ้นสากของกิตติสอดแทรกเข้ามาสำรวจภายในโพรงปากเล็กอย่างไม่รอช้า เขาไล้เลียลิ้นของเธออย่างช่ำชองจนร่างบางใจสั่นสะท้าน สัมผัสที่อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนทำให้ขวัญข้าวรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างประหลาด เธอเผลอไผลเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อให้เขาจูบได้อย่างถนัดขึ้นตามสัญชาตญาณ กลิ่นไอของความชื้นและสบู่ผสมกับกลิ่นกายอบอุ่นของกิตติทำให้เธอรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ จากจูบนุ่มนวลก็เปลี่ยนเป็นร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆเรียกร้องและดูดดึงจนเธอแทบขาดอากาศหายใจ แขนเรียวที่เคยผลักไสกลับยกขึ้นโอบรอบลำคอหนาอย่างลืมตัวมือใหญ่ข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้ ดึงร่างเล็กให้เข้ามาใกล้จนหน้าอกที่เปียกชื้นของเธอบดเบียดกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขา มืออีกข้างที่เคยว่างล้วงเข้าไปในเสื้อยืดของหญิงสาว สัมผัสอุ่นจัดของฝ่ามือเขาทาบลงบนผิวเนื้อเย็นๆของเธอ ลูบไล้จากเอวคอดกิ่วขึ้นไปยังเต้าทรวงนุ่ม"อ๊ะ!" เสียงอุทานเล็กๆหลุดจากริมฝีปา
続きを読む
ตอนที่ 3 วันที่ไม่มีทางย้อนกลับ (2)
ซ่า!น้ำเย็นจัดจากฝักบัวไหลอาบลงมาบนตัวทั้งสองคน จนเสื้อผ้าของขวัญข้าวเปียกโชก เสื้อยืดสีดำบางเฉียบแนบลู่ไปตามเรือนร่างอรชร เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้า โดยเฉพาะส่วนหน้าอกที่นูนเด่นออกมาอย่างชัดเจนทำให้กิตติแทบถอนสายตาไม่ได้ เขาล้างตัวและล้างตัวให้เธออย่างรวดเร็วจนฟองสบู่หายเกลี้ยงแล้วค่อยปิดน้ำ ทิ้งให้ความเงียบและความหนาวเข้าครอบงำ“ปล่อยหนูเถอะค่ะ” ขวัญข้าวอ้อนวอน เสียงสั่นเครือจากความหนาวและความกลัว มือแข็งแรงดุจคีมเหล็กที่จับแขนเธอไว้ไม่ยอมปล่อยเธอสักวินาที"ปล่อยแน่ แต่ปล่อยในนะ" "มะ ไม่นะคะ" แคว้ก!มือหนาฉีกเสื้อยืดที่เปียกน้ำและยกทรงราคาถูกของเธอออกทันที ขวัญข้าวกรีดร้องอย่างตื่นกลัว รีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองที่เปลือยเปล่า เปิดโอกาสให้เขาก้มลงไปจัดการถอดท่อนล่างของเธอได้อย่างง่ายดายขาเรียวข้างหนึ่งถูกจับยกขึ้นพาดบ่ากว้างของเขาอย่างมั่นคง การกระทำนี้เปิดเผยดอกไม้งามต่อหน้าชายหนุ่ม ภาพของกลีบกุหลาบสีชมพูอ่อนที่ปิดสนิทซ่อนเร้นความลับอันหอมหวานไว้ภายใน ขนอ่อนบางเบาที่ขึ้นประปรายยิ่งขับให้ผิวขาวเนียนของเธอดูโดดเด่น หยาดน้ำใสที่ค่อยๆซึมออกมาจากรอยแยกเล็กๆนั้น นัยน์ตาคมของกิตติฉายแวว
続きを読む
ตอนที่ 4 บทลงโทษของเด็กดื้อ (1)
ขวัญข้าวตื่นขึ้นมาในตอนเที่ยง แสงแดดจ้าที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาทำให้เธอต้องหยีตา ความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วร่างโดยเฉพาะกลางกายสาวทำให้เธอนิ่วหน้า พอเห็นห้องที่ดูไม่คุ้นตา กลิ่นโคโลญจน์จางๆที่ติดอยู่บนหมอน และความกว้างขวางที่แตกต่างจากห้องพักแม่บ้าน ร่างเล็กจึงดีดผึงขึ้นจากที่นอนทันที ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมกายเธออยู่เลื่อนหล่นลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นรอยจ้ำแดงประปรายบนผิวขาว“ตื่นแล้วเหรอ”เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นข้างตัว เธอหันกลับไปมองข้างเตียงก็เห็นกิตตินอนเปลือยท่อนบนอยู่ แผงอกกำยำขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขานอนตะแคงใช้แขนเท้าศีรษะมองเธออยู่ก่อนแล้ว สมองของขวัญข้าวประมวลผลอย่างหนัก เธอจำได้ว่าเมื่อเช้าถูกเรียกให้ขึ้นมาหาเจ้านาย แล้วหลังจากนั้นก็โดนเขาจับกินในห้องน้ำ ภาพความรุนแรงและสัมผัสวาบหวามหวนกลับมาชัดเจน ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อนึกออกว่าเกิดอะไรขึ้น"คุณกิต!" เธออุทานเสียงหลง รู้สึกทั้งอายทั้งโกรธ“ไม่เห็นต้องเสียงดังเลย" เขาพูดเสียงเรียบ ยืดตัวบิดขี้เกียจอย่างไม่ทุกข์ร้อนประกายวิบวับในดวงตาคมของเขาหลุบมองต่ำกว่าใบหน้าของขวัญข้าวเล็กน้อย หญิงสาวก้มลงมองตามก็เห็นว่าตัวเองโ
続きを読む
ตอนที่ 4 บทลงโทษของเด็กดื้อ (2)
“อุ๊บ”แรงกระชากนั้นรุนแรงและฉับพลันจนขวัญข้าวแทบจะหวีดร้องออกมาไม่ได้ เสียงร้องที่เกือบจะหลุดออกจากปากแต่ก็โดนมืออุดปากจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็วและหนักแน่นเสียก่อน หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึกด้วยความตกใจปนหวาดหวั่น เธออยู่ในช่องแคบระหว่างซอกตึก ที่มีเพียงความสลัวเข้ามาแทนที่แสงอาทิตย์แสงอ่อนๆช่วงเย็นส่องลอดมาไม่ถึงตรงนี้ บรรยากาศเงียบสงัดทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น ทว่ากลิ่นครีมอาบน้ำอันคุ้นเคยก็ตีเข้าจมูกของเธออย่างจัง ชวนให้นึกถึงฉากร่วมรักที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าในห้องน้ำอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ภาพความเร่าร้อนเหล่านั้นย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว จนใบหน้าเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง “อย่าร้องนะ” เสียงกระซิบพร่าที่ข้างหูนั้นฟังดูเยือกเย็นแต่กลับจุดประกายความร้อนในตัวเธออย่างประหลาด พอเขาปล่อยมือออกจากปากขวัญข้าวจึงหันกลับไปมองอย่างช้าๆ เจ้านายหนุ่มยืนยิ้มส่งมาให้ ที่มุมปากนั้นมีร่องรอยของความร้ายกาจอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ชัดเจน “คุณกิตเล่นอะไรคะ” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย พยายามรักษาระยะห่างจากเขา แต่ซอกตึกแคบๆนี้ทำให้เธอไม่มีทางหนี "เล่น
続きを読む
ตอนที่ 5 คำว่ารักที่ไม่กล้าพูด (1)
บรรยากาศในครัวยามเช้าคึกคักไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารและการพูดคุยแผ่วเบาของบรรดาแม่บ้านขวัญข้าวก้าวเข้ามาในห้องครัวอย่างกระฉับกระเฉง พยายามทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้เพื่อสลัดความรู้สึกกระวนกระวายที่ติดอยู่ในใจมาหลายวัน“มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะพี่แวว” ขวัญข้าวอาสาช่วยงานในครัวแต่เช้า แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาในครัวที่กว้างขวาง กลิ่นหอมของน้ำซุปที่เริ่มเดือดลอยฟุ้งไปทั่ว “พี่กำลังจะทำสุกี้ทะเล พอดีเลยขวัญหั่นผักเป็นไหม" “เป็นค่ะ สบายมาก เดี๋ยวขวัญทำให้นะคะ" ขวัญข้าวหยิบผักที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวไปล้าง ก่อนจะนำมาหั่นบนเขียง การเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วของเธอแสดงให้เห็นถึงความคุ้นเคยกับงานในครัว“คุณกิตเขาทานเผ็ดไม่ได้ เมนูส่วนใหญ่เราก็ต้องทำรสชาติอ่อนๆนะ" พี่แววพูดขึ้นขณะเตรียมเครื่องทะเล ชื่อของคนที่ถูกพูดถึงทำให้ขวัญข้าวชะงักไปเล็กน้อย แม้จะพยายามไม่คิดถึงเขาแต่ทุกอย่างในบ้านหลังนี้ก็มักจะโยงกลับมาหากิตติเสมอ เพียงแค่ได้ยินชื่อหัวใจก็รู้สึกเต้นผิดจังหวะ“ถ้าวันไหนเห็นเขาเข้าสวนแต่เช้า เราต้องเอาข้าวกลางวันไปส่งในสวนด้วย" "ค่ะ" ขวัญข้าวรับคำสั้นๆพยายามไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมา"อ้อ แล้วพวกอาหารก
続きを読む
ตอนที่ 5 คำว่ารักที่ไม่กล้าพูด (2)
กิตติอึ้งไปชั่วครู่ เขาประหลาดใจกับคำพูดของเธอ แต่แป๊บเดียวก็ยกยิ้มเอ็นดู เขาไม่คิดเลยว่าจะเผลอไปมีอะไรกับเด็กไร้เดียงสาขนาดนี้ได้ ที่ผ่านมาถ้าถูกใจผู้หญิงคนไหนเขาก็พาขึ้นเตียงก่อน พอเบื่อก็แยกย้ายแล้วให้เงินไป ไม่เคยผูกมัด ไม่เคยคิดว่าจะต้องเป็นแฟนกันด้วยซ้ำ “ตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันก็จริง แต่อีกหน่อยไม่แน่” "หมายความว่ายังไงคะ" "ฉันชอบเธอ" "คะ?" หญิงสาวอ้าปากค้าง คิดว่าตัวเองหูฝาดไป “งั้นมาคบกันดูไหม" "ไม่ค่ะ" เธอตอบทันควัน “อ้าว ทำไมล่ะ หรือเธอมีแฟนอยู่แล้ว" “ไม่มีค่ะ แต่หนูไม่เชื่อว่าคุณกิตจะชอบหนูได้ยังไงค่ะ เราเพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันเอง คุณกิตแค่... แค่อยากจะนอนกับหนู” เธอพยายามหาเหตุผลมาหักล้างความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอนของตัวเอง"ชอบได้สิ ฉันชอบเธอตั้งแต่ที่เห็นครั้งแรกแล้ว" คำสารภาพตรงๆและสายตาจริงจังของเขา ทำให้ขวัญข้าวรู้สึกเขินไม่น้อย แต่ก็กลัวว่านี่จะเป็นแค่คำลวง จะเป็นเพียงของเล่นชั่วคราวของเขา “หนูขอเวลาคิดก่อนค่ะ" "งั้นระหว่างที่คิด เราเอากันได้ใช่ไหม" “มะ ไม่ได้ค่ะ!" “ขอแตกในอีกสักรอบนะ" ชายหนุ่มพูดได้ไม่อายปาก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงหาหญิงสาว ขวัญข้าวผลักร่างส
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status