เจ้าของสวนร้ายกับแม่บ้านใจบาง

เขาอยู่ในชุดมังกรสีเหลืองสว่าง ท่วงท่าสง่าผ่าเผย คิ้วและดวงตาดูเย็นชา ยืนอยู่กลางตำหนักราวกับต้นสนหิมะ ทั้งดูสูงส่งทั้งดูห่างเหิน

"ฮวนอี๋" เขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "การตัดสินใจครั้งนี้ของเรา เจ้ามีสิ่งใดคัดค้านหรือไม่"

จ้าวฮวนอี๋รีบลุกขึ้นถวายบังคม "หม่อมฉันไม่บังอาจเพคะ ฝ่าบาททรงแต่งตั้งพี่หญิงเป็นฮองเฮา นับเป็นเรื่องที่ปราดเปรื่อง หม่อมฉัน..ไม่มีข้อคัดค้านเพคะ"

เซียวจือหลิ่นมองใบหน้าที่ราบเรียบของนางพลางขมวดคิ้ว

เดิมทีเขาคิดว่า การที่นางเงียบสงบในช่วงหลายวันมานี้ ก็เพื่อบีบให้เขามาปลอบเอง

รอจนเขามาถาม นางจะต้องร้องไห้ เสียใจและโวยวายแน่นอน

ถึงยามนั้นเขาค่อยตบรางวัลให้เสียหน่อย แล้วค่อยกล่าวอย่างเข้มงวดว่า "เราเคยบอกเจ้าตั้งแต่วันที่อภิเษกแล้ว ว่าในใจเรามีเพียงรั่วอิ๋ง เรามอบลาภยศให้เจ้าได้ แต่ไม่อาจมอบความรักให้ได้ ตำแหน่งฮองเฮานั้น มีไว้เพื่อมอบให้สตรีในดวงใจเท่านั้น"

ใช้ทั้งพระคุณและพระเดชเช่นนี้ เดี๋ยวเรื่องนี้ก็คงจะผ่านพ้นไป

ทว่านึกไม่ถึงว่านางกลับไม่ใส่ใจจริง ๆ

ทั้งที่ท่าทีเช่นนี้ของนางนั้นดีมาก ไม่สร้างความวุ่นวาย แสดงว่าในใจนางจดจำคำพูดของเขาในตอนแรกไว้ จึงไม่กล้าคิดเพ้อฝัน

แต่เมื่อเห็นท่าทางไม่แยแสเช่นนี้ของนาง เซียวจือหลิ่นกลับรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

"ฝ่าบาท บ่าวข้ารับใช้นำของมาส่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่เต๋อฉวนซึ่งเป็นหัวหน้าขันที นำเหล่าข้าราชบริพารประคองหีบผ้าไหมเดินเรียงรายเข้ามา

ยามเปิดหีบผ้าไหมออก ภายในคือขนสุนัขจิ้งจอกหิมะชั้นเลิศ ขาวราวกับหิมะ ไร้ซึ่งสีอื่นใดเจือปน

นี่คือสิ่งที่เซียวจือหลิ่นเพิ่งจะล่ามาด้วยตนเองเมื่อไม่กี่วันก่อน เดิมทีคิดจะมอบให้จ้าวฮวนอี๋เพื่อเป็นการชดเชย

แต่เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของนาง จู่ ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

ช่างเถอะ

ตบรางวัลให้แล้วออกไปเลยดีกว่า

เขาเพิ่งจะอ้าปากเตรียมพูด แต่จ้าวฮวนอี๋กลับเอ่ยขึ้นมาก่อน

"ขนสัตว์พวกนี้ช่างดียิ่งนักเพคะ" ขณะที่นางมองขนจิ้งจอกหิมะเหล่านั้น ในดวงตามีแววชื่นชม ทว่าไร้ซึ่งความตื่นเต้นดีใจ "ฝ่าบาททรงล่ามาได้เมื่อวันก่อนใช่หรือไม่เพคะ นำมาให้หม่อมฉัน เพราะจะให้หม่อมฉันเย็บเป็นเสื้อคลุมให้พี่หญิงหรือเพคะ"

ความไม่สบายใจลึก ๆ ของเซียวจือหลิ่นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

"เหตุใดเจ้าจึงไม่คิดว่า... นี่คือสิ่งที่เรานำมามอบให้เจ้าเล่า"

จ้าวฮวนอี๋รีบคุกเข่าลงอย่างตื่นตระหนก "ฝ่าบาทโปรดทรงอภัย หม่อมฉันไม่บังอาจคิดเข้าข้างตนเองเช่นนั้นเพคะ ฝ่าบาททรงเคยตรัสว่าความรักของพระองค์มีไว้ให้พี่หญิงเท่านั้น วันก่อนทรงเหน็ดเหนื่อยล่าจิ้งจอกหิมะล้ำค่านี้มา ย่อมต้องมอบให้พี่หญิงเป็นแน่ หม่อมฉัน...ไม่บังอาจคาดเดาพระราชประสงค์เพคะ"

หลี่เต๋อฉวนอยากอธิบาย "พระสนม แท้จริงแล้วฝ่าบาททรงตั้งพระทัย..."

"หลี่เต๋อฉวน" เซียวจือหลิ่นเอ่ยตัดบท น้ำเสียงพลันเย็นเยียบลง

หลี่เต๋อฉวนหุบปากทันที

ขณะมองจ้าวฮวนอี๋ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น เซียวจือหลิ่นโทสะที่ไม่มีชื่อเรียกในใจยิ่งโหมกระพือรุนแรงขึ้น

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้" เขากล่าวเสียงเย็น "เช่นนั้นเจ้าก็เย็บให้เสร็จภายในหนึ่งวัน ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว ฮองเฮาร่างกายอ่อนแอ จะปล่อยให้หนาวสั่นไม่ได้"

"หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ" จ้าวฮวนอี๋ก้มหน้ารับคำ

เซียวจือหลิ่นมองท่าทางโอนอ่อนผ่อนตามของนาง แล้วก็ยิ่งโกรธหนักกว่าเดิม

เขาสะบัดชายเสื้อแล้วหันกาย เดินก้าวยาวจากตำหนักเหยาหวาไป

จ้าวฮวนอี๋ลุกขึ้นยืน มองแผ่นหลังของเขาอย่างงุนงงเล็กน้อย ทว่าไม่นานก็กลับสู่ความสงบนิ่งดังเดิม

นางเรียกชิงเหอที่เป็นนางกำนัลเข้ามา "ไปหยิบเข็มกับด้ายมา"

"เพคะ"

ชิงเหอนำเข็มกับด้ายมาให้ จ้าวฮวนอี๋นั่งลงข้างหน้าต่าง ก่อนจะเริ่มลงมือเย็บเสื้อคลุม

แสงแดดนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาตกกระทบลงบนนิ้วเรียวของนาง เข็มกับด้ายขยับไหวไปมาอย่างคล่องแคล่ว

"พระสนม" ชิงเหอเอ่ยถามเสียงเบา "ท่าน...ไม่เศร้าจริง ๆ หรือเพคะ"

มือของจ้าวฮวนอี๋ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

รอยยิ้มนั้นบางเบายิ่งนัก แต่กลับเหมือนกับหิมะแรกละลาย งดงามชวนให้ใจสั่น

"เสียใจหรือ" นางเอ่ยเสียงเบา "เหตุใดต้องเสียใจด้วยเล่า"

อีกห้าวันหลังจากนี้ ยาแกล้งตายในร่างกายของนางก็จะออกฤทธิ์

นางก็จะสามารถจากวังหลวงแห่งนี้ไปโดยสมบูรณ์ จากเซียวจือหลิ่นไปตลอดกาล

ไปหาบุรุษที่นางรักอย่างแท้จริงที่เจียงหนาน

จ้าวฮวนอี๋และจ้าวรั่วอิ๋งเป็นพี่น้องจากจวนอัครเสนาบดี แต่นางเป็นบุตรีของอนุภรรยา ซ้ำยังร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เยาว์วัย จึงถูกส่งตัวไปเลี้ยงดูข้างกายท่านย่าที่เจียงหนาน

ที่เจียงหนาน นางได้พบกับเสิ่นชิงเหอ

เขาเป็นคุณชายแห่งจวนผู้ตรวจการเจียงหนาน สุภาพอ่อนโยนดุจหยก เปี่ยมด้วยสติปัญญาและความสามารถ

ทั้งเป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่วัยเด็ก ร่ำเรียนด้วยกัน ชมดอกไม้และหมอกฝนแห่งเจียงหนานมาด้วยกัน

เด็กหนุ่มเคยจับมือของนางไว้พร้อมให้คำมั่นสัญญา "ฮวนอี๋ รอเจ้าถึงวัยปักปิ่น ข้าจะแต่งงานกับเจ้า"

"ได้สิ" นางเขินจนหน้าแดง

ทว่าในวันพิธีปักปิ่นของนาง ขณะที่ตระกูลเซิ่นเตรียมจะมาหมั้นหมาย บิดากลับส่งคนมารับตัวนางกลับเมืองหลวงอย่างกะทันหัน

เพื่อให้นางแต่งงานกับองค์ชายสามเซียวจือหลิ่น

เพียงเพราะยามนั้นเป็นช่วงชิงบัลลังก์ขององค์ชายทั้งเก้า ฮ่องเต้ทรงพระราชทานบุตรสาวของขุนนางใหญ่ให้เป็นพระชายาเอกแก่องค์ชายแต่ละคน และที่เซียวจือหลิ่นได้รับก็คือบุตรีของจวนอัครเสนาบดี

คนที่เซียวจือหลิ่นชอบก็คือจ้าวรั่วอิ๋ง พี่สาวที่เป็นบุตรีภรรยาเอกของนาง แต่เขาทราบดีถึงความเสี่ยงในยามนั้น หากแต่งจ้าวรั่วอิ๋งเข้ามา ก็เท่ากับพานางไปเผชิญกับกองเพลิงและคมดาบ

ดังนั้นเมื่อเขาทราบว่าครอบครัวของจ้าวรั่วอิ๋งยังมีน้องสาวสายรองที่เติบโตที่เจียงหนานอีกคน จึงได้เอ่ยปากขอจ้าวฮวนอี๋

จ้าวฮวนอี๋ไม่ยินยอม

ทว่าบิดากลับใช้ชีวิตของเสิ่นชิงเหอบีบบังคับนาง "หากเจ้าไม่ยอมแต่ง พ่อจะสั่งประหารล้างตระกูลเซิ่นเสีย"

สุดท้าย บิดาจึงให้สัญญาว่า "รอจนองค์ชายสามขึ้นครองบัลลังก์ ข้าจะมอบยาแกล้งตายให้เจ้าเม็ดหนึ่ง ถึงยามนั้นเมื่อเจ้า 'ตาย' แล้ว ก็จะออกจากวังหลวงไปหาเสิ่นชิงเหอได้"

จ้าวฮวนอี๋จึงได้ตอบตกลง

นางแต่งงานกับเซียวจือหลิ่น

หลังจากแต่งเข้ามาแล้ว ก็มีอันตรายรอบด้านจริงอย่างที่คาดไว้ ทั้งการลอบสังหาร การวางยาพิษ การใส่ร้ายป้ายสี... นางได้รับบาดเจ็บมากมาย และต้องพิษอยู่หลายครั้งหลายครา

แต่นางไม่เคยพร่ำบ่นเลยแม้แต่น้อย

นางจัดการดูแลงานในจวนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย นับเป็นภรรยาที่สนับสนุนได้อย่างไร้ที่ติ

ยามที่เซียวจือหลิ่นได้รับบาดเจ็บและต้องการยาที่หายาก นางก็ยอมเสี่ยงชีวิตไปเสาะหามาให้

ยามที่เซียวจือหลิ่นถูกศัตรูทางการเมืองวางแผนปองร้าย นางก็เอาตัวเข้ากำบังคมดาบแทนเขา

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ในจวนเริ่มมีข่าวลือแพร่สะพัดออกไป

ว่ากันว่าพระชายาเอกขององค์ชายสามรักองค์ชายสามอย่างสุดหัวใจ

จ้าวฮวนอี๋เองก็อธิบายลำบาก

นางเพียงอยากสู้สุดใจเพื่อผลักดันให้เขาขึ้นครองราชย์ เพื่อที่นางจะได้ไปหาเสิ่นชิงเหอเสียที

บัดนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างจบสิ้นลงแล้ว

เซียวจือหลิ่นได้ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว

จ้าวรั่วอิ๋งได้รับแต่งตั้งเป็นฮองเฮาแล้ว

ส่วนนางเองก็เพิ่งกลืนยาแกล้งตายเม็ดนั้นลงไปเมื่อสองวันก่อน

ยาชนิดนี้ต้องใช้เวลาเจ็ดวันถึงจะออกฤทธิ์

บัดนี้ เหลือเวลาอีกเพียงห้าวันแล้ว