เจ้าของสวนร้ายกับแม่บ้านใจบาง

“นี่คุณกิตติ เจ้านายของแม่เอง”

เสียงของป้าสำลีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแฝงด้วยความเคารพ หญิงวัยกลางคนผ่านการทำงานในบ้านหลังนี้มานานกว่าสิบปีเอี้ยวตัวผายมือไปทางชายร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ซึ่งตั้งอยู่กลางห้องทำงาน

ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอ่อนๆของไม้สักใหม่ แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกใส กระทบกับกรอบรูปและแฟ้มเอกสารที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ เงาแสงนั้นทอดตัวลงบนใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มราวกับกำลังแต่งแต้มให้เขาดูเข้มขรึมยิ่งขึ้น

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อขวัญข้าว เรียกว่าขวัญก็ได้ค่ะ”

หญิงสาววัยยี่สิบปีเอ่ยเสียงแผ่วนุ่ม มือเล็กยกขึ้นพนมไหว้ด้วยความนอบน้อม ท่าทางสุภาพเรียบร้อยสะท้อนความเป็นเด็กที่ผ่านการอบรมมาดี เธอไม่กล้าเงยหน้ามองเจ้าของบ้านตรงๆเพราะสายตาคมของเขามีบางสิ่งบางอย่างที่ชวนให้ใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

กิตติหนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้าชะงักเงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมืออย่างไม่ตั้งใจ แต่พอได้สบตากับดวงตากลมโตใสแจ๋วของหญิงสาวตรงหน้า เวลาราวกับหยุดเดินไปชั่วขณะ แววตาคู่นั้นที่มองมาเต็มไปด้วยความซื่อและอบอุ่นอย่างประหลาด สะกดสายตาเขาได้อยู่หมัด

ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ส่งยิ้มตามมารยาทกลับทำให้หัวใจของเขากระตุกแผ่วๆ ก่อนเสียงของป้าสำลีจะปลุกให้เขาหลุดจากภวังค์

“ขวัญเป็นลูกสาวป้าเองค่ะคุณกิต ได้ยินว่าคุณกิตอยากหาแม่บ้านเพิ่มพอดี ถ้าคุณกิตยังไม่รับใคร ลองให้ขวัญทดลองงานที่นี่ได้ไหมคะ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสุขุมตามสไตล์ของเขา

“เรียนอยู่ปีไหนน่ะเรา”

“หนูเรียนจบแค่มอหกค่ะ ไม่ได้ต่อมหาลัย” เธอตอบเสียงเบา ดวงตาก้มต่ำอย่างเกรงใจ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอายปนเศร้า

ความจริงฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้ดีนัก หลังจบมัธยมเธอไม่ได้มีโอกาสเรียนต่ออย่างที่ฝันไว้เพราะฐานะยากจน หลังจากพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เธอจึงกลายเป็นแรงสำคัญช่วยแม่ส่งน้องๆอีกสามคนเรียนต่อ แม้จะเหนื่อยแต่ก็ไม่เคยบ่น เพราะหัวใจของเธอเชื่อว่าความพยายามจะพาไปสู่วันดีๆสักวัน

และวันดีๆนั้น อาจจะเริ่มต้นจากบ้านหลังนี้

กิตติมองหญิงสาวเงียบๆสักพัก “อืม… แต่งานที่นี่หนักนะ เธอจะไหวเหรอ”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ในใจกลับแฝงความกังวลไม่น้อย บ้านของเขาเป็นสวนทุเรียนกว่าร้อยไร่ แม้จะมีคนงานประจำ แต่พอถึงหน้าทุเรียนจะยุ่งมาก พวกแม่บ้านมักต้องลงไปช่วยในสวนด้วย พอเห็นร่างบอบบางของหญิงสาวที่แบกเป้ใบใหญ่ครึ่งตัว เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอจะรับไหวจริงหรือไม่

“แม่บอกหนูไว้แล้วค่ะ หนูเคยทำงานในไร่อ้อยมาก่อน น่าจะพอไหวค่ะ”

คำตอบเรียบง่ายแต่มั่นคงนั้นทำให้เขาเผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “งั้นฉันรับเธอมาก่อนละกัน”

“ขอบคุณค่ะคุณกิต” ป้าสำลียกมือไหว้อย่างซาบซึ้งในความเมตตา

“ป้าพาลูกไปดูห้องได้เลยครับ ขาดเหลืออะไรก็บอกนะ” ชายหนุ่มหันไปบอกหญิงสาว น้ำเสียงนิ่งแต่แฝงความอบอุ่นบางอย่างอยู่ในที

“ขอบคุณค่ะ” ขวัญข้าวรับคำเบาๆแล้วเดินตามแม่ออกไปจากห้อง โดยมีสายตาคมกริบของชายหนุ่มมองตามหลังไปเงียบๆราวกับบางอย่างในตัวเธอได้ทิ้งร่องรอยไว้ในใจเขา

สองแม่ลูกเดินมายังห้องพักแม่บ้านที่อยู่ท้ายบ้านใหญ่ เสียงฝีเท้าเบาๆบนพื้นไม้สะท้อนก้องอยู่ในทางเดินที่ทอดยาว ป้าสำลีขอกุญแจจากหัวหน้าแม่บ้านแล้วพาลูกสาวไปยังห้องท้ายสุดที่อยู่ติดกับห้องของตน

“นี่ห้องขวัญนะลูก แม่อยู่ห้องข้างๆ หนูเอาของไปเก็บก่อนสิ” ป้าสำลีส่งกุญแจห้องให้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ค่ะแม่”

ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องขนาดยี่สิบตารางเมตร แม้ไม่กว้างขวางนักแต่สะอาดสะอ้าน ภายในมีเตียงไม้เดี่ยว ตู้เสื้อผ้า โต๊ะกินข้าวเล็กๆและห้องน้ำในตัว บรรยากาศเรียบง่ายแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่น เธอหันมองรอบ ด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง ที่นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ก็ได้

หญิงสาวจัดเสื้อผ้าเข้าตู้และปูผ้าปูที่นอนให้เรียบร้อย ก่อนเดินไปเคาะห้องข้างๆ

ก๊อก ๆ ๆ

“หนูจัดของเสร็จแล้วค่ะแม่”

“เดี๋ยวแม่พาไปทำความรู้จักแม่บ้านคนอื่นๆนะ”

แม่ลูกเดินไปแนะนำตัวกับแม่บ้านและคนงานที่มีอยู่ราวสามสิบคน แต่ละคนต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มจริงใจ เสียงพูดคุยเจือหัวเราะเบาๆ ทำให้ความเกร็งของหญิงสาวคลายลง จนในที่สุดเธอเริ่มยิ้มกว้างออกมา

“เที่ยงแล้ว เราไปกินข้าวกันดีกว่า”

“ค่ะ”

ขวัญข้าวนั่งกินข้าวกับแม่บ้านคนอื่นในห้องครัว ทุกคนล้วนอายุมากกว่าและมีครอบครัวกันหมด ทำให้เธอกลายเป็นน้องเล็กของที่นี่ บรรยากาศอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน ช่วยกลบความกลัวและความไม่คุ้นเคยในวันแรกของการทำงานได้ดี

หลังมื้อเที่ยงจบลง ขวัญข้าวอาสาล้างจานแทนทุกคน มือเล็กขยับอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางกลิ่นสบู่และน้ำอุ่นที่ลอยอบอวลในอากาศ แต่จู่ๆเธอก็รู้สึกถึงกลิ่นโคโลญจางๆของผู้ชายลอยมาแตะจมูก

“ไม่ต้องประหยัดขนาดนั้นก็ได้ เดี๋ยวก็ไม่สะอาดหรอก”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนที่มือใหญ่จะยื่นมาจับมือเธอ กดปลายนิ้วให้บีบน้ำยาล้างจานเพิ่ม ขวัญข้าวสะดุ้งจนหัวใจเต้นแรง ทว่าขยับหนีไม่ได้เพราะแขนแกร่งทั้งสองข้างของเขากักร่างเธอไว้ตรงซิงก์อย่างพอดี

“คะ คุณกิต…”

“ล้างต่อสิ”

น้ำเสียงนั้นนิ่งแต่แฝงแรงบางอย่างที่ทำให้เธอพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้ารับอย่างเก้อเขิน “เอ่อ แบบนี้หนูล้างไม่ถนัดค่ะ”

“อืม”

เขาถอยออกเล็กน้อย แต่ยังยืนอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอของเธอ ชายหนุ่มยืนมองอย่างเพลินตา ท่าทางคล่องแคล่วของหญิงสาวทำให้เขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่กลัวงานหนัก รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าคมเข้มด้วยความเอ็นดู

ขณะที่คนถูกจ้องกลับรู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับผิด มือเล็กถูฟองน้ำไปทั่วจานซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะกลัวจะไม่สะอาด ในจังหวะที่กำลังจะวางจานลงบนซิงก์ อยู่ดีๆจานก็ลื่นหลุดออกจากมือ

“ว้าย!”

มือใหญ่คว้าจานไว้ได้ทันจนร่างของทั้งสองแนบชิดกันอย่างไม่ตั้งใจ ไออุ่นจากร่างสูงแผ่ซ่านจนหญิงสาวตัวแข็งทื่อ ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงจัดราวลูกตำลึง

“ระวังหน่อยสิ”

“ขะ… ขอโทษค่ะ” เสียงของเธอสั่นเบา

กิตติลอบยิ้มกับท่าทางนั้น “เดี๋ยวอีกสิบนาทีเจอกันที่หน้าบ้านนะ”

“ได้ค่ะ…”

เมื่อเขาเดินออกไป หัวใจของขวัญข้าวก็ยังเต้นแรงไม่หยุด เธอรีบสลัดความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้น แล้วหันกลับมาจัดการล้างจานต่อให้เสร็จ