[คิริน Part]
ผมตื่นขึ้นมาด้วยหัวที่หนักอึ้งพร้อมกับร่างกายที่เมื่อยล้า เมื่อคืนผมโดนวางยาจากผู้ไม่หวังดี แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงจำทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ ลุกยันกายลุกขึ้น มองไปรอบ ๆ ห้องแต่กลับไม่เจอใครสักคน
“หึ”
“ยัยผู้หญิงบ้า ฟันแล้วทิ้งงั้นเหรอ แถมยังพรากครั้งแรกของฉันไปอีก เธอคิดว่าเธอเป็นใครกัน!”
ผมบ่นเสียงต่ำพลางควานหาโทรศัพท์ เมื่อพบก็รีบกดโทรหาเลขาคนสนิททันที
“ธีร์ มารับฉันที่โรงแรมเอวาน่าเดี๋ยวนี้!”
ผมเอ่ยสั่งเพียงเท่านั้นแล้ววางสายไป ไม่นานเลขาคนสนิทของผมก็มาถึง
“ติดต่อขอดูกล้องวงจรปิดด้วย ดูว่าใครที่ออกจากห้องที่ฉันอยู่เมื่อเช้า”
“ครับ”
“ฉันต้องการคำตอบภายในวันนี้!”
“ครับ”
............
[ลิลิน Part]
หลังจากที่ฉันยอมรับภารกิจอย่างสิ้นหวัง ระบบก็ไม่ปล่อยให้ฉันได้พักหายใจเลยด้วยซ้ำ
[ระบบชาย] “การสมัครงานต้องเสร็จสิ้นภายใน 24 ชั่วโมง”
[ระบบหญิง] “ใส่ชุดสวย ๆ หน่อยนะตัวเธอ~ ไปสมัครงานทั้งทีต้องให้เปล่งประกายแบบ ว่า ฉันมาเพื่อคว้าหัวใจ CEO แบบนี้ไง!”
“ขอร้องล่ะ ขออย่างเดียว ไม่ว่าฉันจะไปไหนก็ขออย่าได้เจอผู้ชายในคืนนั้นเลย...”
ฉันกระซิบกับตัวเองขณะหยิบมือถือขึ้นมากดค้นหาคำว่า “ซาเรน่า กรุ๊ป” ผลการค้นหาทำให้ใจฉันกระตุกแรงจนน้ำลายเกือบพุ่ง บนหน้าเว็บไซต์บริษัทปรากฏรูปของเขาชันเจน!
“สุดหล่อคนนั้นนี่!!”
“CEO แห่งซาเรน่า กรุ๊ป ‘คิริน อคินธรักษ์’ ชายหนุ่มมากความสามารถ ผู้ก่อตั้งและควบรวมเครือข่ายธุรกิจขนาดใหญ่ไว้ภายใต้มือเดียว”
“นี่ฉันจะต้องไปสมัครงานที่บริษัทของคนที่ฉันเพิ่งมีอะไรด้วยเมื่อคืนงั้นเหรอ!?”
[ระบบหญิง] “โฮะโฮะ นี่คือโชคชะตา ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ!~”
[ระบบชาย] “คุณมีเวลาเตรียมตัวอีก 3 ชั่วโมงก่อนบริษัทเปิดทำการ”
ฉันหมดคำพูด กลับมาเก็บของใส่กระเป๋าอย่างลวก ๆ ในใจหงุดหงิดไม่น้อยที่ต้องมีเจอเรื่องเฮงซวยกับระบบบ้า ๆ นี่ คิดได้ไม่นานก็ต้องสลัดความคิดนั้นทิ้งไป แล้วรีบออกไปบริษัทนั้นทันที
หน้าตึกซาเรน่า กรุ๊ปที่สูงเสียดฟ้า มีเจ้าหน้าที่แต่งตัวดีมายืนตรวจตราความเรียบร้อย ฉันยืนมองป้ายชื่อบริษัทอยู่สักพัก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เตรียมใจก่อนจะเดินเข้าไปที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์อย่างคนไร้ทางเลือก
“สวัสดีค่ะ ดิฉันมาสมัครงานค่ะ”
เจ้าหน้าที่สาวมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ้มบาง ๆ แบบประเมิน
“แลกบัตรก่อนนะคะ จากนั้นขึ้นไปที่แผนกบุคคลชั้น 4 ค่ะ”
ฉันจัดการแลกบัตรและขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 4 ทันที ที่ชั้นนี้มีพนักงานฝ่ายบุคคลที่มีหน้าที่รับสมัครพนักงานรออยู่ที่ห้องรับสมัครอยู่ก่อนแล้ว
“ขอเอกสารทั้งหมดด้วยค่ะ”
ฉันส่งวุฒิการศึกษา ใบสมัคร เรซูเม่ และหลักฐานการฝึกงาน ซึ่งความจริงต้องไปขอจากอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย แต่ก็ต้องขอบคุณระบบที่จัดส่งแบบเร่งด่วนให้ ถึงจะคิดค่าบริการโหดมากก็ตามเถอะ
พนักงานสาวพลิกเอกสารไปมาแล้วบอกว่า “รอเรียกสัมภาษณ์วันพรุ่งนี้นะคะ”
“เอ่อ…ค่ะ”
ฉันเดินออกมาอย่างคนหมดแรง
ไม่รู้เลยว่าขณะเดียวกัน ภายในห้องกระจกชั้นบนสุดของตึก ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทกำลังนั่งไขว้ขาพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ สีหน้าราบเรียบแต่ดวงตาแฝงประกายแปลกประหลาดขณะอ่านใบสมัครของใครบางคน
ชื่อผู้สมัคร
: ลลินพิชญธิดามุมปากของเขาโค้งขึ้นช้า ๆ
“ในที่สุด เธอก็มาหาฉันเองจนได้...”
เสียงทุ้มต่ำพึมพำช้า ๆ ขณะวางแท็บเล็ตในมือลง พร้อมกับแววตากับมุมปากที่ยิ้มน้อย ๆ อย่างมีเลศนัย
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง ร่างบางเล็กขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่โอบกอดตัวเธออยู่ เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็แทบอยากมุดลงไปใต้เตียงเมื่อรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ในอ้อมกอดของคิรินเมื่อคืนหลังจากกิจกรรมร้อนรักบนเตียง เธอก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยคนตัวเล็กหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอหลับตาแน่น ทำเป็นเหมือนยังไม่ตื่น ทั้งที่จริง ๆ แล้วตอนนี้มันรู้สึกเขินจนตัวแทบระเบิด ขืนดิ้นลุกขึ้นไปตอนนี้ เขาต้องรู้แน่ว่าเธอตื่นแล้วแต่....ลิลินอดไม่ได้ที่จะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแอบมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาใกล้ ๆ ขอมองอีกหน่อย มองแบบนี้อีกสักหน่อยเถอะ ดวงตาคมที่ปิดสนิท ริมฝีปากได้รูป และเส้นผมที่ปรกหน้าผากนิด ๆ ทุกอย่างมันช่างดูดีไร้ที่ติไปหมด“บ้าเอ๊ย! ยัยลิลิน ทำไมต้องใจเต้นแรงเพราะเขาด้วยเนี่ย”หญิงสาวอุบอิบในใจ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเธอจ้องมองเขาอยู่สักพักก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้น ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะปล่อยให้ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ไปตามแนวกรามของเขา ไล้ขึ้นไปที่แก้ม แล้วหยุดอยู่ตรงริมฝีปากนั้น“คนอะไร หล่อจัง...” คนตัวเล็กพึมพำเสียงเบาเหมือนกลัวใครได้ยินแต่ทันใดนั้นเอง ร่างสูงก็ขยั
อุณหภูมิในห้องสูงขึ้นทีละน้อยพร้อมมือของเขาที่ขยับอย่างมั่นใจแต่ระมัดระวัง ฉันปล่อยให้อารมณ์พาไปช้า ๆ อย่างคนที่ยอมแพ้ต่อแรงดึงดูดที่ตัวเองพยายามต่อต้านมาหลายครั้ง จนกระทั่ง...มือหนานั้นเลื่อนไล้ลงมาปลดกระดุมเสื้อของฉันทีละเม็ด...“บะ...บอส”ฉันเอ่ยอย่างอยากลำบาก พยายามสูดเอาอากาศหลังจากที่คิรินผละจูบออก“หากเธอปฏิเสธตอนนี้ ฉันจะหยุด”ฉันไม่ตอบ ได้แต่หลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้อารมณ์นำพาทุกอย่างคิรินโน้มเข้ามาจูบฉันอีกครั้ง คราวนี้มันกลับร้อนแรงก่อนครั้งก่อน เสื้อผ้าที่ปกปิดกายฉันถูกปลดเปลื้องออกจนหมดด้วยมือไม้ที่ซุกซนของเขา ฉันเขินอายจะไม่กล้าลืมตามองริมฝีปากหนาค่อย ๆ ซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอ และไล่ลงมาเรื่อย ๆ จนถึงเนินอกที่ตอนนี้เม็ดทับทิมสีชมพูระเรื่อกำลังตั้งชูชันจากการถูกปลุกเร้าแผล่บ“อ๊า~”คนตัวเล็กเผลอร้องครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเชิดคอขึ้นด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวยกขึ้นขยำกลุ่มผมระบายความเสียว“อื้อออ...”ร่างบางเล็กบิดเร่าเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนไล้ลิ้นร้อนลงมาผ่านหน้าท้อง ตอนนี้ทั้งร่างร้อนวูบวาบ ห้ามความเสียวที่ได้รับไม่อยู่จนร่างบางส่งเสียงร้องครางไม่เป็นภาษาลิ้นร้อนเลื่อนผ่านล
[ลิลิน]ริมฝีปากฉันยังชาอยู่เลยหลังจากที่เขาผละออก แผ่นหลังชนผนังเบา ๆ ลมหายใจไม่ยอมเข้าที่ มือที่เคยกอดอกอยู่เผลอเลื่อนขึ้นแตะมุมปากตัวเองแบบโง่ ๆ เหมือนเด็กเพิ่งถูกขโมยลูกอมจากปากแบบไม่ตั้งตัวคิรินยังนั่งอยู่ใกล้มาก ใกล้จนเงาของเขาทับเงาฉัน กลิ่นน้ำหอมสะอาด ๆ ที่คุ้นเคยปะปนกับกลิ่นผ้าฝ้ายจากเสื้อเชิ้ตของเขาทำให้หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาก้มลงนิดเดียว สบตาฉันนิ่ง ๆ ก่อนถามช้า ๆ“ที่เธอหงุดหงิดแบบนี้ เพราะหึงฉันเหรอ”คำว่าหึงกระแทกเข้ากล่องเสียงฉันดังตุบ! จนฉันเผลอกลืนน้ำลายฝืด ๆ ลงคอ ร้อนฉ่าที่หน้า ร้อนที่ปลายหู ร้อนถึงกลางอก“ใครหึงคะ ไม่มี” ฉันตอบทันที เร็วเกินไปจนฟังดูน่าสงสัยเข้าไปใหญ่เขายกคิ้วน้อย ๆ “เหรอ”“ก็แค่...”ฉันหลบสายตา พลิกหาคำแก้ตัวในหัวเหมือนคนกำลังค้นหาทางออกในเขาวงกต “ก็แค่ขัดตา ขัดใจ ขัดระบบนิเวศทางสายตาเฉย ๆ”มุมปากเขายกขึ้นน้อยมาก แบบ แทบมองไม่เห็น แต่ฉันเห็น “ขัดระบบนิเวศทางสายตา?”“ค่ะ” ฉันตอบกลับแบบห้วน ๆ“หึ!”เขาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมของเขาอุ่นขึ้นกว่าตอนเข้ามาในห้อง “ลิลิน”“คะ”“มองฉัน”ฉันฝืนเงยหน้าขึ้น ทั้งที่ในอกกำลังชุลมุนวุ่นวาย เขาโน้มหน้าลงจนป
[ลิลิน]เช้าวันจันทร์เริ่มต้นแบบไม่ธรรมดา ตั้งแต่ประตูลิฟต์ชั้นผู้บริหารเลื่อนเปิดแล้วเจอช่อดอกไม้ใหญ่เบ่อเริ่มตั้งเด่นอยู่หน้าห้องประธานพร้อมการ์ดสีทองแวววาวเขียนว่า “ยินดีต้อนรับสู่สัปดาห์ใหม่ค่ะ - มินตรา” ตัวหนังสือสวยจัดเหมือนผ่านการคัดลายมือมาโดยเฉพาะฉันยืนถือแก้วกาแฟในมือสองแก้วที่เพิ่งซื้อมาจากร้านกาแฟชั้นล่างของตึก แก้งนึงของฉัน ส่วนอีกแก้วคือของบอสก๊อก ก๊อก ก๊อก“เข้ามา”เสียงของบอสเรียบตามสไตล์ ฉันเปิดประตูเข้าไปแต่ภาพที่เห็นทำให้ฝ่าเท้าชะงักไปในเสี้ยววินาทีมินตราในชุดเดรสคัตติ้งนั่งไขว่ห้างบนโซฟารับแขก ข้างตัวเธอคือแฟ้มหนังชั้นดี ฝั่งตรงข้ามคิรินนั่งหลังตรง สายตานิ่ง ฟังเธอพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการลงทุนร่วม ผูกพันธมิตรทางธุรกิจฉันวางแก้วกาแฟลงที่โต๊ะข้างเขา“เอสเปรสโซ่กับน้ำแร่ของบอสค่ะ”มินตราหันมาและยิ้มหวานใส่ฉัน“ดีจังเลยนะคะ คุณคิรินช่างมีเลขาที่เอาใจใส่ซะจริง”น้ำเสียงนั้นบ่งบอกว่าเธอไม่ได้กำลังชมฉัน แต่กำลังกระแนะกระแหนอย่างเห็นได้ชัดฉันยิ้มตอบตามมารยาทเพียงสั้น ๆ “ขอบคุณค่ะ”....[ระบบหญิง] “แป๊ง! ยกที่หนึ่ง เริ่มได้!”....เสียงจากระบบหญิงดังขึ้นอย่างแซว ๆ
พอได้รับคำพูดแบบจากอีกฝ่าย คำพูดที่ทำให้รู้สึกเหมือนโดนวัดราคา ฉันก็ค้อมหัวรับ “ขอบคุณนะคะ”เธอเท้ามือกับพื้นโต๊ะ เล่นขอบแก้วไวน์ด้วยนิ้วนาง “คุณคิรินน่ะเป็นคนละเอียด เขาไม่ค่อยพาใครออกงานด้วยบ่อย ๆ”มิตราเอียงหน้าหน่อยเดียวแล้วยิ้ม “แต่ก็ดีใจแทนนะ ที่วันนี้เขาอุตส่าห์พามาด้วย”ประโยคนี้ฟังแล้วรู้สึกถึงการเหยียดหยามได้ชัดเจนมาก ผู้หญิงคนนี้กำลังประกาศเป็นศัตรูกับฉันสินะ!“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ” ฉันพูดแค่นั้น แล้วรีบเดินออกไป ถ้าอยู่นานกว่านี้ ฉันอาจจะเผลอฟาดหน้ายัยนี่ไปสักฉาดแต่แล้วธอก็เดินตามมาที่โต๊ะที่พวกเรานั่งอยู่ มือเรียววางแก้วลงอย่างมีจังหวะ “เจอกันระเบียงฝั่งซ้ายนะคะ อย่าลืมล่ะ วิวตอนกลางคืนสวยมาก คุณต้องไปให้ได้นะ”ท้ายประโยค มินตราก็ขยิบตาให้คิรินหนึ่งครั้งเป็นการเชิญชวนฉันถือแก้วสองใบในมือ สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วยื่นแก้วน้ำแร่ให้บอส เขารับโดยไม่เงยดูว่าใครเป็นคนยื่นให้ เหมือนมือเราฝึกจังหวะกันมาหลายร้อยครั้ง นิ้วเราเฉียดกันแวบเดียว ความอุ่นนั้นยังทำให้ใจฉันสั่นไหว“ขอบใจ” เขาพูดเบามาก“ค่ะ” ฉันตอบเสียงเบาไม่ต่างกันเพลงไวโอลินเปลี่ยนทำนองเป็นทำนองวอลทซ์ช้
[ลิลิน]เย็นวันเสาร์ ท้องฟ้าเมืองใหญ่ทอสีส้มอมชมพูละเลียดปลายเมฆดูงดงาม วันนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันได้มาร่วมงานเลี้ยงตระกูลนายทุนระดับประเทศ ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของท่านประธานคิริน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกขณะที่ประตูรถยนต์สีดำด้านเปิดออก พรมแดงเส้นยาวทอดสู่โถงคฤหาสน์ตระกูลมีทรัพย์อนันต์ ตระกูลใหญ่อีกหนึ่งตระกูลที่น่าจับตามองคิรินยื่นมือมา ฉันลังเลแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะวางปลายนิ้วลงบนฝ่ามือเขา ความเย็นนิด ๆ จากแหวนโลหะที่ข้อนิ้วกระทบผิวฉันทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ“ไม่ต้องกังวล” เขาพูดเสียงเรียบ ๆ ขณะประคองฉันลงจากรถ “เธอแค่อยู่ข้าง ๆ ฉันก็พอ”“ค่ะ” ฉันตอบสั้น ย้ำในใจตัวเองรอบที่ร้อยว่าคืนนี้ต้องทำตัวให้สวย ให้สงบ ต้องไม่ทำให้บอสขายหน้าเด็ดขาด....[ระบบหญิง] “ว้ายยย จับมือกับ! โอ๊ยเขิน วันนี้ลูกสาวสวยมาก[ระบบชาย] “เปิดโหมดเฝ้าระวัง ระดับความเสี่ยง ปานกลางถึงสูง ระบบตรวจสอบพบสัญญาณผิดปกติ”....โถงคฤหาสน์กว้างราวพิพิธภัณฑ์ โคมระย้าแก้วคริสตัลห้อยลดหลั่นเหนือหัวส่องแสงประกายแตกกระจายบนพื้นหินอ่อนจนเหมือนเดินอยู่ในบ่อดวงดาว ช่อดอกพีโอนีและกุหลาบตั้งเรียงรายตามแนวทางเดิน กลิ่นดอกไม้หอมอ