บทที่ 3 ลูกค้ากิตติมศักดิ์ - 100%

แพรพิไลสังเกตว่าทุกครั้งเวลาที่ชายหนุ่มคุยกับเธอ มุมปากของเขามักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอยู่เสมอ ดูมีเสน่ห์เสียจนไม่อยากถอนสายตากลับ

แต่ถ้าเธอไม่ถอนออกมาเสียตั้งแต่ตอนนี้ เกรงว่าคงไม่ต้องทำงานทำการกันแล้วกระมัง ผู้ชายอะไร แรงดึงดูดมากเสียจนน่าหวาดหวั่น!

แพรพิไลผินหน้าไปมองครองขวัญซึ่งขณะนี้กำลังนั่งดื่มอยู่ที่โต๊ะโดยมีชาคริตนั่งอยู่ด้วย หญิงสาวแบ่งสมาธิของตนไปที่คู่นั้นทันที เพราะมือของสองหนุ่มสาวเกาะกุมกันอยู่ สักพักชาคริตก็ถอนมือกลับ ขณะที่ครองขวัญเอามือลากโต๊ะมาจนกระทั่งถึงกระเป๋าถือใบเล็กของตัวเอง

มองผิวเผินเหมือนว่าหนุ่มสาวสองคนนี้แค่จับมือกันแล้วปล่อย แต่สำหรับแพรพิไลที่ลอบมองตาแทบไม่กะพริบนั้นรู้สึกได้ว่าการจับมือกันของทั้งคู่ช่างไม่ธรรมดา ชาคริตส่งอะไรบางอย่างให้ครองขวัญ และครองขวัญเก็บสิ่งนั้นใส่กระเป๋าอีกด้วย!

“โอ๊ย!” เสียงร้องเบา ๆ ของรชตเรียกสายตาของแพรพิไลกลับมาที่เขาทันที

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ เจ็บไหมคะคุณอาร์ต ฉันไม่ได้ตั้งใจ” หญิงสาวก้มลงมองรองเท้ามันปลาบของเขาซึ่งมีรอยรองเท้าของเธอเข้าไปเต็ม ๆ รองเท้าคู่นี้มองดูก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดา แต่ตอนนี้กลับยับเยินเพราะเธอคนเดียว

“ดูเหมือนคุณแพรไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไรเลย ไปนั่งพักกันดีกว่าไหมครับ” ชายหนุ่มออกความเห็น

แพรพิไลจึงรีบพยักหน้าทันที เพราะวันนี้โต๊ะนั่งของเธอสะดวกต่อการแอบมองครองขวัญเป็นอย่างยิ่ง

“สาว ๆ คนอื่นจะไม่ว่าเอาหรือคะที่ฉันกักตัวคุณไว้คนเดียว”

หญิงสาวทำเสียงกระเง้ากระงอดทั้งที่ความหมายจริง ๆ ในใจคือต้องการไล่ให้เขาไปดูแลโต๊ะอื่น เพื่อที่เธอจะได้ทำงานตรงนี้ได้อย่างเต็มที่

“คืนนี้ผมมีเวลาให้คุณทั้งคืน” เขาพูดประโยคสื่อความนัย ซึ่งเธอฟังแล้วคิดว่าเขาคงทวงคำตอบที่เธอเคยถามเอาไว้เป็นแน่...

ให้ตายสิผู้ชายคนนี้ เขาไม่คิดจะปล่อยผ่านไปบ้างเลยหรือไร อยากรู้จริง ๆ ว่าตอนนี้เขามีผู้หญิงเลี้ยงดูกี่คนกันแน่ และมีรายได้ต่อเดือนเท่าไรกัน

“ฉันต้องตบตีกับผู้หญิงคนอื่นด้วยรึเปล่าถ้าอยากแย่งคุณมาเป็นสมบัติส่วนตัว”

รชตหัวเราะขลุกขลักในลำคอ สายตาวาววามจนเห็นแล้วอดใจเต้นแรงไม่ได้

“ไม่ต้องไปตบตีกับใครเลยครับคุณแพร ถ้าคุณอยากให้ผมเป็นสมบัติส่วนตัวของคุณจริง ๆ ผมก็ยินดีจะเป็น”

แพรพิไลผินหน้ามองไปทางอื่นพลางยกแก้วขึ้นดื่มแก้เขิน รู้อยู่ว่าผู้ชายขายบริการส่วนใหญ่มักปากหวานช่างเอาอกเอาใจแบบนี้กันทุกคน แต่แม้ว่าเธอมีภูมิต้านทานคำหวานเหล่านี้ค่อนข้างเข้มแข็งก็ยังอดหน้าร้อนไปกับคำพูดและสายตาหวานเชื่อมของเขาไม่ได้...ร้ายกาจจริงๆ

หญิงสาวมองไปที่โต๊ะของครองขวัญอีกครั้ง แต่ไม่เห็นอีกฝ่ายนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้วจึงคิดว่าเจ้าหล่อนคงลุกไปเข้าห้องน้ำ เพื่อไม่ปล่อยให้เสียโอกาสทองนี้ไป แพรพิไลจึงรีบลุกตามไปทันที

“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

เขาพยักหน้าให้พร้อมรอยยิ้มอ่อน ๆ เธอจึงรีบก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังสุขาที่อยู่มุมสุดนั่นทันที ในใจได้แต่ภาวนาให้ครองขวัญยังอยู่ในนั้น และคำภาวนาของเธอก็สัมฤทธิผล

ครองขวัญยืนค้นอะไรบางอย่างอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ดูสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแพรพิไลเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วหยิบลิปสติกขึ้นมาเติมเรียวปาก เธอลอบสังเกตจากด้านข้างก็เห็นครองขวัญหยุดการค้นหา ‘สิ่งนั้น’ ทันที พร้อมกับการชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจเหมือนเธอไปขัดจังหวะ แม้ว่าเจ้าตัวจะพยายามปกปิดอาการแค่ไหน แต่สำหรับแพรพิไลที่ช่างสงสัยช่างสังเกตย่อมจับกิริยานั้นได้ไม่ยาก

ครองขวัญเดินลงส้นเท้าเสียงดังกว่าปกติทำให้แพรพิไลรู้ตัวว่าคงทำให้อีกฝ่ายไม่ชอบหน้าเสียแล้ว หญิงสาวได้แต่ยักไหล่อย่างไม่สนใจ ก่อนจะเริ่มประมวลผลความเป็นไปได้เกี่ยวกับเรื่องของครองขวัญ

สิ่งของอะไรกันที่ทำให้ทั้งคนให้และคนรับต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ และเมื่อคิดรวมเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่วันแรกที่เธอตามติดครองขวัญมา คำสามคำก็ผุดขึ้นในหัวของเธอทันที

ยาเสพติด!

แพรพิไลตัวชาวาบเมื่อความเป็นไปได้ข้อนี้เด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ เพราะหากเทียบกันตามหลักความเป็นจริงแล้ว ผู้หญิงวัยอย่างครองขวัญไม่น่าจะมาเที่ยวคลับเฮราได้เกือบทุกวันแบบนี้แน่นอน แต่นี่ครองขวัญถึงกับเป็นลูกค้ากิตติมศักดิ์ของที่นี่ มาแทบทุกวันแม้จะมาคนเดียวก็ยังมา และเหตุผลนี้กระมังถึงทำให้สุกำพลสงสัยว่าภรรยากำลังนอกใจ

“อย่างนี้นี่เอง” แพรพิไลพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ เมื่อจิกซอว์ทั้งหลายเริ่มต่อกันได้จนเกือบสมบูรณ์ และเธอก็ค่อนข้างมั่นใจว่าคนที่นำยาเหล่านั้นมาก็คือบรรดาครูสอนลีลาศรูปหล่อทั้งหลายนี่ละ

หน็อย! คิดจะใช้ความหล่อมาหลอกล่อขายยานี่เอง

จู่ ๆ ความผิดหวังก็ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในความรู้สึกเมื่อนึกถึงใบหน้าของรชต น่าแปลกที่เจอกันแค่สองครั้ง แต่เธอกลับรู้สึกราวกับว่าคุ้นเคยกับเขามานานแสนนานอย่างไรอย่างนั้น อาจเพราะความเป็นกันเองและความช่างเอาใจใส่ของเขากระมัง เธอจึงเสียดายและเสียความรู้สึกขึ้นมาทันทีหากเรื่องที่คาดการณ์ไว้เป็นความจริงขึ้นมา

แพรพิไลเดินกลับมานั่งที่โต๊ะแต่ไม่เห็นรชตอยู่ที่เดิมแล้ว ครั้นพอมองไปรอบ ๆ ก็เห็นเขากำลังยืนคุยกับหญิงสาวคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นดูนอบน้อมกับเขาอย่างเห็นได้ชัด ศีรษะผงกลงเพื่อรับคำสั่งตลอดเวลาก่อนเดินจากไป

เมื่อเห็นเขากำลังจะหันมาทางนี้ แพรพิไลจึงรีบถอนสายตากลับมาแล้วหลุบตาลงมองแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า จากนั้นก็เบิกตากว้างเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบกวักมือเรียกพนักงานทันที

“น้องคะ แก้วนี้เก็บไปเลยค่ะ และขอแก้วใหม่ให้พี่ด้วย เอาแบบเดิมนี่แหละ”

เพราะเรื่องยาเสพติดกับเรื่องของครองขวัญ เธอจึงไม่ไว้ใจรชต เมื่อครู่ตอนที่ไปเข้าห้องน้ำไม่รู้เขาจะแอบเอาอะไรใส่ลงในเครื่องดื่มของเธอบ้างรึเปล่า ฉะนั้นป้องกันไว้ก่อนเป็นดี จากที่ดูความอ่อนน้อมที่พนักงานมีให้รชต เธอคิดว่าเขาน่าจะเป็นเจ้าพ่อตัวเอ้เลยทีเดียว...คนเรานี่ดูแต่หน้าตาไม่ได้จริงๆ

รชตลอบยิ้มเมื่อเห็นแพรพิไลขอเปลี่ยนแก้ว เขาไม่โกรธที่เธอไม่ไว้ใจเขา กลับรู้สึกชื่นชมไหวพริบของเธอด้วยซ้ำไป เป็นแบบนี้ละดีแล้ว จะได้เอาตัวรอดจากปากเหยี่ยวปากกาได้

ชายหนุ่มยังเดินไปไม่ถึงโต๊ะของหญิงสาว ทว่าปารุส ลูกน้องคนสนิทก็มากระซิบบอกอะไรบางอย่าง เขาจึงต้องเดินออกจากตรงนี้ไปทำเรื่องสำคัญเสียก่อน

ขณะที่รชตกำลังจะเดินเข้าไปด้านหลัง เขาก็หันมองไปที่แพรพิไลอีกครั้ง ในหัวเริ่มชั่งใจว่าจะเดินเข้าไปบอกลาเธอก่อนดีหรือไม่ เพราะงานด่วนที่เข้ามาก็สำคัญอย่างยิ่งยวด...แต่สุดท้ายเขาก็เลือกทำตามหัวใจของตัวเอง

“พรุ่งนี้คุณแพรจะมาไหมครับ” เขาถามเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เห็นหญิงสาวทำหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้แทนคำตอบ รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งกว้างขึ้นไปอีก

“ดีครับ มาให้ได้นะ ผมจะรอ” เขาเดินถอยหลังไปอย่างอ้อยอิ่งเพราะไม่อยากแยกจากเธอตอนนี้ ยิ่งเห็นเธอโบกมือลาอย่างน่ารักน่าชังพร้อมกับกะพริบตาปริบ ๆ เขาก็ยิ่งรู้สึกมันเขี้ยวจนอยากเดินเข้าไปคว้ามาหอมแก้มหนัก ๆ สักทีสองที แต่เขาก็ได้แค่คิด เพราะขืนเขาทำอย่างนั้นเธอคงมองเขาในแง่ลบแน่นอน

แต่จะว่าไปแล้ว จะมีอะไรแย่ไปกว่าการที่ถูกเธอมองเป็นผู้ชายขายตัวได้อีกเล่า แม่คุณก็ช่างคิดได้นะ ท่าทางของเขาดูเหมาะกับอาชีพนั้นมากเลยหรือ

รชตเดินเข้ามาด้านหลังสำหรับพนักงานซึ่งมีกริชกับปารุส มือขวาของเขายืนรออยู่ก่อนแล้ว

“ไปกันเถอะ” จากนั้นเขาก็เดินนำทั้งสองคนออกไปจากคลับทันที

คล้อยหลังของรชต แพรพิไลก็หันมาให้ความสนใจครองขวัญต่อ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะหา ‘สิ่งนั้น’ เจอแล้ว เพราะเมื่อครู่เห็นรื้อค้นกระเป๋าด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน เมื่อเจอแล้วก็เอาเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ในช่องใส่เหรียญ จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วหันไปมองชาคริตครู่หนึ่งเหมือนส่งสัญญาณอะไรสักอย่างแล้วเดินออกจากคลับไป

แพรพิไลรอประมาณหนึ่งนาทีจึงเดินตามออกไปบ้าง โดยเดินอ้อยอิ่งจนกระทั่งเห็นรถของครองขวัญขับพ้นประตูไปแล้วจึงรีบสาวเท้าจนเกือบวิ่งไปที่รถของตัวเอง แล้วขับตามรถของครองขวัญไปห่าง ๆ อย่างไม่ให้คลาดสายตา

หญิงสาวขับรถตามครองขวัญมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงคอนโดมิเนียมกลางเก่ากลางใหม่ย่านชานเมือง ความคิดที่ว่าครองขวัญแอบนัดคู่ขาไว้เริ่มตีกลับเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง เธอเห็นครองขวัญจอดรถไว้ที่ด้านหลังอาคารซึ่งเป็นมุมมืด ไม่มีไฟส่องสว่างจึงรีบขับไปจอดอีกด้านเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย

แพรพิไลแอบมองครองขวัญจากทางกระจกหลังแล้วหัวคิ้วก็ค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันเรื่อย ๆ เมื่อมีปริศนาให้ต้องขบคิดอีกแล้ว

“นี่มันที่ไหนกันเนี่ยดูลับ ๆ ล่อ ๆ แล้วทำไมต้องมีคนยืนเฝ้าหน้าประตูตั้งสองคน”