บทที่ 1

“นี่มันบ้าอะไรกัน” คริสทุบโต๊ะทำงานดังปัง เมื่อเห็นข่าวว่าอดีตคนรักของน้องสาวประกาศแต่งงานในเร็ววันนี้ ทั้งๆ ที่น้องสาวเขาเพิ่งเสียชีวิตและยังไม่ได้ทำบุญครบหนึ่งร้อยวันเสียด้วยซ้ำ

ขนาดเขายังทำใจไม่ได้กับความสูญเสียที่เกิดขึ้น ทว่าอีกฝ่ายกลับมีความสุขถึงขนาดจะแต่งงานสร้างครอบครัว แบบนั้นมันยุติธรรมแล้วหรือ รวมไปถึงอยากรู้นักว่าผู้หญิงที่ว่าเป็นใคร นั่นทำให้คริสเลื่อนวันเดินทางไปเมืองไทยให้เร็วขึ้นอีกเล็กน้อย

“ค่ะบอส”

“จองตั๋วเครื่องบินไปเมืองไทยให้ผมหน่อย”

“บอสจะเดินทางวันไหนคะ”

“เร็วที่สุด”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจัดการให้” เมื่อสั่งงานเลขาส่วนตัวแล้ว ผู้บริหารหนุ่มที่รับผิดชอบดูแลธุรกิจของบริษัทยักษ์ใหญ่ข้ามชาติค่อยๆ เอนหลังพิงเก้าอี้ทำงาน

เขาย้ายมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้สี่ปีแล้วแม้จะไกลบ้านเกิดและไกลจากน้องสาวที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของเขาก็ตาม แต่ช่วงแรกที่มาคริสเหมือนคนบ้า การย้ายมาอยู่ไกลบ้านแถมยังถูกคนรักบอกเลิกอย่างเย็นชาทำให้เขารู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น งานก็ต้องเรียนรู้และรับผิดชอบ กว่าที่เขาจะพาตัวเองก้าวผ่านทุกอย่างในช่วงเวลานั้นมาได้ก็สาหัสไม่น้อย 

งานเขากำลังรุ่งส่วนเรื่องความรักเขาพักยาวเพราะไม่อยากคิดจริงจังกับใครจนต้องเจ็บปวดบางตายอย่างในตอนนั้นแต่ความเศร้าก็มาเยือนเมื่อจู่ๆ น้องสาวก็ฆ่าตัวตาย เขาได้รับจดหมายลาตายจากปลายรุ้งที่พร่ำพรรณนาถึงความรักที่ไม่สมหวังและจะตายหากอีกฝ่ายขอเลิก หากเขาได้รับจดหมายฉบับนั้นล่วงหน้าสักหน่อยก็คงดี ไม่ใช่ได้รับมันก็ต่อเมื่อสายไปแล้วแบบนี้

ทันทีที่รู้ข่าวเขาก็บินกลับมาจัดงานศพของปลายรุ้ง ถึงได้รู้จากปากของคนรักน้องสาวว่าปลายรุ้งเป็นโรคซึมเศร้าและเรียกร้องความสนใจแบบนี้อยู่ตลอด เขาถึงกับตกใจเพราะที่ผ่านมาไม่เคยรู้เลยจริงๆ ว่าน้องกำลังป่วยถ้ารู้เขาคงรีบหาทางรักษา

เมื่อเสร็จสิ้นงานศพเขาก็บินกลับต่างประเทศทันที ยิ่งไม่มีน้องรออยู่ที่เมืองไทยอีกแล้วต่อจากนี้เขาคงปักหลักใช้ชีวิตที่บอสตันไปจนวันตาย แต่จู่ๆ กลับรู้สึกสังหรณ์ใจว่ามันต้องมีอะไรซุกซ่อนอยู่ใต้การเสียชีวิตของปลายรุ้ง คนที่ร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายเสียให้ได้ในตอนนั้นทำไมถึงตัดสินใจแต่งงานอย่างสายฟ้าแลบ

คริสเดินทางไปที่เมืองไทยทันทีที่ได้ตั๋วเครื่องบิน แม้สำนักงานใหญ่จะอยู่บอสตันแต่ผู้บริหารระดับสูงอย่างเขานั้นสามารถทำงานได้จากทั่วทุกมุมโลก ทันทีที่ลงเครื่องชายหนุ่มแวะไปคือวัด เขาวางกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ไว้ตรงหน้าที่เก็บอัฐิของน้องสาว

“สบายดีไหมรุ้ง” เสียงอบอุ่นแต่ก็แฝงความเจ็บปวดเอ่ยถามน้องสาวขึ้น หลังจากพ่อกับแม่เสียเขาในฐานะพี่ชายจึงรับหน้าที่เลี้ยงดูน้องสาวเพียงคนเดียวมาตั้งแต่เล็กๆ แต่เพราะครอบครัวไม่ได้สร้างธุรกิจไว้ให้สานต่อหนทางเดียวที่จะทำให้เขามีเงินคือต้องเรียนเก่งและทำงานกับบริษัทชั้นนำให้ได้

คริสทุ่มเททั้งลมหายใจและจิตวิญญาณในที่สุดก็สามารถทำได้ทุกอย่าง เวลานี้เขามีหน้าที่การงานที่มั่นคงมีเงินที่สามารถซื้ออะไรก็ได้ที่ต้องการ บ้าน รถ สินค้าแบรนด์เนมหรืออยากไปเที่ยวที่ไหนบนโลกก็ไปได้ทันที ชีวิตเขากับน้องดีขึ้นมากๆ แล้ว แต่ทำไมเวลาแห่งความสุขมันถึงแสนสั้นโดยเฉพาะปลายรุ้งที่จู่ๆ ก็ฆ่าตัวตาย ทำให้ตอนนี้เขาได้สูญเสียสมาชิกของครอบครัวเพียงคนเดียวไปแล้ว

มือหนายกขึ้นขยับแว่นกันแดดเล็กน้อยก่อนจะมองรูปของน้องสาวที่เวลานี้ติดอยู่หน้าที่เก็บอัฐิภายในวัดผ่านเลนส์สีชา เมื่อสามเดือนก่อนเขาบินกลับมาเมืองไทยเพื่อร่วมงานศพของน้องสาวแล้วครั้งหนึ่ง แต่การประกาศข่าวดีของอดีตคนรักน้องสาวก็ทำให้เขาตัดสินใจบินกลับมาก่อนครบกำหนดทำบุญหนึ่งร้อยวันของปลายรุ้ง

“ชุดนี้เหมาะกับคุณ สวย สง่า” ปราณเอ่ยชมว่าที่เจ้าสาวที่เวลานี้อยู่ในชุดเจ้าสาวแสนสวย วันนี้เธอกับเขาเข้ามาที่ร้านเวดดิ้งเพื่อลองชุดกัน มีทั้งชุดแต่งงานชุดไทยที่ใช้สำหรับพิธีหมั้นและชุดอาฟเตอร์ปาร์ตี้ ทุกอย่างเขาพร้อมที่จะเนรมิตให้ว่าที่เจ้าสาวคนสวย

“ขอบคุณค่ะ” ลลิตาส่งยิ้มให้ปราณ เพราะเจ้าสาวสวยเหลือเกินทำให้ชายหนุ่มอดใจไม่ไหวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเซลฟี่กับเธอ ซึ่งลลิตาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี 

หลังเสร็จธุระจากร้านเวดดิ้งทั้งคู่ก็ตรงไปยังโรงแรมอันเป็นสถานที่จัดงานแต่งงาน แม้งานสำคัญครั้งนี้จะฉุกละหุกมากไปหน่อยทว่าปราณก็ใช้เงินแก้ปัญหาจนทุกอย่างลุล่วงไปได้ด้วยดี ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยอยากแต่งงานกับใครมาก่อนกระทั่งได้เจอลลิตา 

เธอเป็นคนจิตใจดีและไม่เคยเอาเรื่องในอดีตของเขามาเป็นกำแพง นั่นทำให้เขารู้สึกผิดที่ทำตัวเหลวแหลกและสัญญาว่าหลังจากนี้จะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น ให้เธอได้ภูมิใจ

ระหว่างที่ลลิตาคุยกับออแกไนซ์เรื่องรายละเอียดยิบย่อยอยู่นั้น ปราณก็นำรูปที่ได้ถ่ายกับเธอไว้โพสต์ลงในโซเชียลมีเดียส่วนตัวพร้อมกับแท็กข้อความหวานๆ ให้ทุกคนที่เห็นได้อิจฉาซึ่งหนึ่งในหลายๆ คนที่เห็นรูปก็คือคริส เพราะเขาแอบตามโซเชียลมีเดียของปราณอยู่เงียบๆ มาตั้งแต่คบหากับปลายรุ้งน้องสาว

“ทำไมถึงเป็นเธอ…ลลิตา”