Compartir

บทที่ 2 เดทที่อยากให้ถูกเห็น (2)

last update Fecha de publicación: 2026-02-06 22:09:30

ณ ชั้น 48 ชั้นที่มีเพียงโต๊ะเลขาและห้องทำงานประธานบริษัท

วีกิจ เลขาคนสนิทของคิมหันต์ เปิดประตูกระจกก้าวเข้ามาพร้อมแท็บเล็ต

“นายครับ”

คิมหันต์ที่กำลังจรดปากกาเซ็นลายเซ็นไม่ได้เงยหน้าขึ้นดู

“พูด”

“คุณหนูพิงค์ออกเดทครับ”

ปลายปากกาหยุดค้างกลางลายเซ็น ห้องทั้งห้องเงียบสงัดลงทันที

เลขาวีไม่รู้แล้วว่าควรทำยังไงดี เขาตัดสินใจรายงานต่อ “นี่ครับ”

ทันทีที่เลขาวางแท็บเล็ตลงตรงหน้า คิมหันต์ก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

บนหน้าจอแท็บเล็ต มีภาพพิงค์ถ่ายรูปคู่กับเด็กหนุ่มแปลกหน้า

เธอในวันนี้แต่งตัวทำผมสวยน่ารัก รอยยิ้มของเธอสดใส นัยน์ตาของเธอเป็นประกาย เธอดู...มีความสุข?

แต่คนที่ดูจะมีความสุขมากกว่าก็คือเจ้าของไอจี

คิมหันต์อ่านชื่อนั้นด้วยความหงุดหงิด

ก้องไกร?

เหอะ ชื่อเหมือนหลุดมาจากทะเบียนบ้านยุค 80

เมื่อมองรอยยิ้มของพิงค์นานหน่อย คิมหันต์ก็สังเกตเห็นเงาอักษรตัว K

นี่มัน...โลโก้ของร้านอาหารที่อยู่ใต้ตึก?

คิมหันต์มองตัวอักษรนั้นด้วยแววตาเย็นเยียบ เลขาวีและบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน

ท่ามกลางความเงียบงัน คิมหันต์ถามเสียงเรียบ “ไอ้หน้าจืดนี่ลูกใคร”

เลขาวีเลื่อนไอจีลงให้ดูรูปถ่ายครอบครัวในโพสต์ก่อนหน้า ปากก็อธิบาย “ชื่อก้องไกรครับ เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับคุณหนู อยู่ปีสี่แต่ยังมีอำนาจในสภานิสิต เรียนอยู่ในภาควิชาบริหาร สาขาวิชาการจัดการเพื่อเป็นผู้ประกอบการธุรกิจ เป็นลูกเจ้าของบริษัทผลิตเกมน้องใหม่ที่กำลังมาแรง ดูเหมือนว่าเกมลอร์ดออฟเลเจนด์ที่คุณหนูพิงค์แอบเล่นก็เป็นของบริษัทนี้”

“แอบไปสนิทสนมกันเพราะเกมรึเปล่า”

วีกิจตอบทันที “ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอนครับ คุณหนูมีเพื่อนในเกมลอร์ดออฟเลเจนด์แค่สี่คนเท่านั้นครับ ทั้งหมดเป็นผู้หญิง”

คิมหันต์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถาม

“นิสัยกับพฤติกรรมล่ะ”

“กำลังตรวจสอบครับ”

“ตรวจสอบไปถึงพ่อแม่พี่น้องญาติสนิทด้วย ครอบครัวที่ดูสนิทสนมกันในภาพถ่าย ถ้าไม่ใช่สร้างภาพเก่ง ก็สันดานเดียวกันทั้งตระกูล”

“ครับ?” เลขาวีพยายามรักษาสีหน้าสุดชีวิต

คิมหันต์เลื่อนไอจีกลับขึ้นมาดูรูปคู่ระหว่างพิงค์กับก้องไกรอีกครั้ง สายตาหยุดลงที่รอยยิ้มของพิงค์

รอยยิ้มแบบนี้เขารู้จักดี

เธอมักจะยิ้มแบบนี้ เวลาที่ต้องการอะไรสักอย่าง

เธอต้องการอะไร?

อย่าบอกนะว่าเป็นไอ้เด็กนี่?

“เดี๋ยวก่อน” คิมหันต์เคาะนิ้วชี้ลงบนโต๊ะช้าๆ แต่หนักแน่น

เจ้านายเคาะนิ้วแบบนี้ทีไรก็มีคนเจอหายนะทุกที วีกิจกลั้นหายใจรอฟัง

“ส่งทีมรักษาความปลอดภัยไปเพิ่ม”

“ครับ?” เลขาวีงุนงง

สะ ส่งไปทำไม?

ประโยคถัดมาของคิมหันต์คือคำตอบ “เผื่อว่าไอ้หน้าจืดนั่นมันคิดจะทำอะไร”

ทำอะไร? ในร้านอาหารเนี่ยนะ?

วีกิจชะงักค้าง ส่วนบอดี้การ์ดด้านหลังต่างพากันเม้มปากแน่น กลัวหลุดขำ

คุณคิมหันต์กำลังหวงลูกสาว! หอ วอ งอ หวง หวงตัวโตเท่าตึกเลย!

“ต้องเพิ่มแบบไม่ให้พิงค์รู้ตัว” เขากำชับ

“ครับ”

“แล้วก็...” เขาหยุดคิดเล็กน้อย ก่อนบอกเน้นถ้อยเน้นคำ “อย่าให้มันแตะตัวพิงค์”

“ครับนาย” เลขาวีรับคำหน้านิ่ง แต่ในใจแอบนึกถึงคำว่า FUCK!

ทีมรักษาความปลอดภัยของคิมหันต์คอร์ปอเรชั่นคัดเลือกมาจากกลุ่มทหารรับจ้างเจนสงคราม แต่ละคนค่าจ้างแพงลิบ โดยปกติแล้วจะเรียกใช้ก็แค่ในเวลาสำคัญๆ เท่านั้น แต่นอกจากเจ้านายเขาจะส่งคนพวกนี้คอยตามอารักขาลูกสาวแล้ว ครั้งนี้เจ้านายเขายังเรียกใช้เพิ่มก็แค่เพราะหวงคน?

แล้วยังจะต้องส่งไปแบบไม่ให้คุณหนูรู้ตัวอีก!

จะให้ทำยังไง จะให้ปลอมตัวไปงั้นเรอะ?

ฉุกละหุกแบบนี้ มันจะไปแนบเนียนได้ยังไง!

วีกิจเกือบเผลอยกนิ้วกลางขึ้นดันแว่นตาแทนนิ้วชี้ เขาพยายามคิดจนหัวแทบจะระเบิด ว่าจะสั่งงานทีมรักษาความปลอดภัยยังไงดี เจ้านายถึงจะไม่ดูเป็นคนไร้สาระ

เมื่อเดินออกมาพ้นห้อง วีกิจที่เก็บอาการมานานก็ถอนหายใจยาว

เลขาหนุ่มลอบบ่นเบาๆ “เฮ้อ...หวงชัดๆ หวงแบบไม่รู้ตัว หวงจนหน้าหงิกหน้างอ หวงจนใช้ทรัพยากรแบบผิดๆ”

วีกิจได้แต่หวังว่ารุ่นพี่ของคุณหนูคนนั้นจะไม่ใช่พวกมือไว ไม่อย่างนั้น...

บรื๋อ...แค่นึกถึงเรื่องที่จะเกิดกับก้องไกรและครอบครัว เขาก็ขนลุกแล้ว

ที่ด้านล่างตึก ข้างในร้านอาหาร เสียงหัวเราะของพิงค์กังวานใส

เธอขยับช้อนตักไอศครีมป้อนให้คู่เดทตามคำขอแบบทีเล่นทีจริงของเขา

ชั่วอึดใจนั้น คนหุ่นหมีในชุดแต่งกายหลากหลายที่ดูก็รู้ว่ามาจากทีมรักษาความปลอดภัยต่างเข้าประจำจุด

พิงค์ยิ้มกว้างขึ้นอีก

คุณป๊า...ดูเหมือนว่าเส้นหนาๆ ที่คุณเคยขีดไว้ จะเริ่มสั่นแล้วนะคะ

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย   บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (ตอนจบ)

    บ้านพักที่พวกเขาเดินทางไปถึง เป็นคฤหาสน์ที่ดูเก่าแก่หลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากความวุ่นวายของเมือง รอบนอกคฤหาสน์มีต้นไม้สูงใหญ่เรียงราย มีรั้วเหล็กขนาดใหญ่ และมีอาณาบริเวณกว้างขวางจนพิงค์มองแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ฉากในภาพยนตร์ฝรั่งย้อนยุคอย่าง เดอะบริดเจอร์ตันพิงค์กาดตามองความอลังการตรงหน้าแล้วอดถามไม่ได้ “นี่บ้านพักเหรอคะ?”“อืม”“ใหญ่เกินไปรึเปล่าคะ”คิมหันต์ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “ฉันก็คิดเหมือนกัน แต่คฤหาสน์หลังนี้เป็นสมบัติตกทอดจากปู่”พิงค์หันขวับ“เป็นของคุณปู่ของคุณ?”“ตอนนี้เป็นของฉัน” คิมหันต์ตอบง่ายๆ แล้วจูงมือลูกบุญธรรมที่กลายเป็นภรรยาเดินเข้าไปด้านในเพิ่งจะเดินเข้ามาถึงห้องรับแขก โทรศัพท์ของคิมหันต์ก็ดังขึ้นเธอหันมองทันทีคิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาเธอพิงค์หรี่ตาถาม “เรื่องงานอีกแล้งเหรอคะ?”“อาจจะ”“คุณคิมหันต์”คิมหันต์แบมือทั้งสองข้างขึ้นชูเหนือหัว เป็นนัยว่ายอมแพ้ “ฉันแค่จะดูว่าใครโทรมา”“แล้วถ้าเป็นเรื่องงานล่ะ?”“ฉันก็จะ...” คิมหันต์เมิมริมฝีปากเข้าหากัน เพราะนึกคำจะพูดไม่ทันพิงค์กอดอกถาม “จะอะไรคะ?”“จะให้มาร์โกรับ”พิงค์ยิ้มอย่างพอใจ “ดีค

  • ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย   บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (2)

    เวลาผ่านไปอีกหลายวันนับจากวันนั้น...ในที่สุด คิมหันต์ก็ยอมทำตามคำสั่งของแพทย์อย่างที่พิงค์บังคับเอาไว้ทุกอย่างอย่างน้อย...ก็เกือบทุกอย่าง“คุณคิมหันต์ อย่าขยับค่ะ” เสียงของพิงค์ดังขึ้นภายในห้องพักฟื้น ขณะที่คิมหันต์กำลังพยายามยื่นมือไปหยิบเสื้อสูทที่แขวนอยู่ไม่ไกลชายหนุ่มชะงักทันที เขาหันกลับมามองภรรยาที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งวางอยู่บนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องเขาเขม็ง“ฉันแค่จะหยิบเสื้อ”“พิงค์เห็นค่ะ”“งั้นก็รู้สิว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”พิงค์ยกคิ้วขึ้น “คนโดนยิงเพิ่งจะได้ออกจากโรงพยาบาล เขาจะพยายามเอื้อมมือไปหยิบของเองแบบคุณเหรอคะ?”คิมหันต์ตอบเสียงเบา “ฉันแขนเจ็บ ไม่ได้พิการ”“เถียงอีกแล้ว”“ฉันแค่พูดความจริง”“งั้นพิงค์ก็พูดความจริงเหมือนกันค่ะ” พิงค์ลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปหยิบเสื้อสูทตัวนั้นมาส่งให้เขา “คุณเป็นคนไข้ที่ดื้อที่สุดเท่าที่พิงค์เคยเจอมา”คิมหันต์รับเสื้อสูทจากมือเธอมาสวม ด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม “แต่เธอก็ยังรักคนไข้คนนี้อยู่ดี”“...คนหลงตัวเอง...” เธอพึมพำ“ขอบคุณครับ”“พิงค์ไม่ได้ชม!”เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นภายในห้องหลังจากนั้นไม่นาน

  • ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย   บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (1)

    ริมฝีปากของคิมหันต์แตะไล้อยู่บนริมฝีปากของพิงค์เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผละออกจากริมฝีปากเนียนนุ่มพิงค์ยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา มือเล็กๆ ของเธอโอบอยู่รอบตัวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งที่ภายในใจเต็มไปด้วยความคิดมากมายอิตาลี…ตระกูลวาเลนเต้...ไคลน์…และคำว่า ‘ดอนน่า’ผ่านไปครู่หนึ่ง พิงค์ถึงสังเกตเห็นว่าคิมหันต์มองเธออยู่“มองอะไรคะ?”เสียงของพิงค์ทำให้คิมหันต์ยิ้มน้อยๆ “มองภรรยา”“พิงค์ถามจริงๆ ค่ะ”“ฉันก็ตอบจริงๆ”พิงค์ขมวดคิ้วใส่ แต่คิมหันต์ยิ้มกว้างขึ้น เขาใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บลูบเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา“เรื่องดอนกับดอนน่า...เธอเข้าใจไหม” เขาถาม“คุณหมายถึงดอนที่เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย...พิงค์รู้ค่ะ พิงค์เคยดูหนังมา”“เรื่องจริงก็ไม่ค่อยต่างกันนักหรอก”“เหรอคะ” พิงค์ถามด้วยความแปลกใจมากกว่ากังวล“...เธอกล้ากว่าที่ฉันคิด...” คิมหันต์จูบหน้าผากเธอเบาๆ อย่างห้ามใจไม่อยู่“พิงค์เนี่ยนะคะ?”“อืม...”“ที่จริงแล้วพิงค์กลัวจะตาย”“แต่เธอก็ยังบอกว่าจะไปกับฉัน แถมอารมณ์ยังดูปกติกว่าที่ฉันคิด”พิงค์นิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินใช่...เธอไม่ได้กลัวมากเท่าที่ตัวเองคิด...ตั้งแต่วันที่รู้

  • ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย   บทที่ 90 หลักฐาน (จบ)

    ภายในห้องสอบสวน ความเงียบยังคงกดทับอยู่เหนือโต๊ะตัวเดิมธีรภพยังคงนั่งอยู่ตรงข้ามเรวัตร โดยมีออสตินยืนเยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย แขนทั้งสองข้างของออสตินกอดอก ดวงตาคู่คมของเขาจับจ้องทนายหนุ่มอยู่งียบๆ โดยไม่พูดอะไร“ตอนนี้คุณกำลังกลัวอะไร”คำถามของธีรภพยังคงค้างอยู่กลางห้องเรวัตรนิ่งไปนาน นานจนเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่เหนือศีรษะ กลายเป็นเสียงเดียวที่ทุกคนได้ยิน ในที่สุดเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ “ผู้การคิดว่าผมกลัวอะไรล่ะครับ?”ธีรภพตอบทันที “กลัวตาย”รอยยิ้มของเรวัตรหายไป “ไม่ใช่”ธีรภพเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเรวัตรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย “ถ้าผมแค่กลัวตาย เรื่องมันคงง่ายกว่านี้มาก”ออสตินหรี่ตาลงธีรภพยังคงเลิกคิ้วมองเงียบๆ ปล่อยให้ชายตรงหน้าพูดต่อ“คนอย่างผม...” เรวัตรหัวเราะเยาะตัวเอง “อยู่ในวงการกฎหมายมานานพอที่จะรู้ว่าการติดคุกไม่ใช่จุดจบของชีวิต...ต่อให้โดนโทษเป็นสิบปี ถ้าได้ลดโทษบ่อยๆ แป๊บๆ ก็ได้ออกจากคุก แล้วถ้ามีเงิน...คุณจะซื้อได้แม้กระทั่งคน...คนคุ้มกันในคุกตัวเป้งๆ”“อืม”เรวัตรพึมพำเหมือนหมดอาลัยตายอยาก “ก็ตามนั้น...คนมีเงินมีอำนาจติดคุก

  • ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย   บทที่ 90 หลักฐาน (3)

    ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในอาคารสำนักงานของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง ไฟบางส่วนยังคงเปิดสว่างอยู่ทั้งที่เวลาล่วงเลยเข้าสู่กลางดึกชั้นบนสุดของอาคารเงียบสนิท ไม่มีพนักงาน ไม่มีเสียงเครื่องถ่ายเอกสาร ไม่มีเสียงโทรศัพท์สำนักงาน แต่ห้องห้องหนึ่งกลับยังมีคนอยู่ภายในห้องห้องนั้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขากำลังมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งเต็มไปด้วยรายการธุรกรรมทางการเงินจู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นเมื่อเขาหยิบขึ้นมาดู สีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที เพราะข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มีเพียงไม่กี่คำ“ตำรวจรู้เรื่องแล้ว”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับ“ระดับไหน?”ข้อความถูกอ่านทันที แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา ทำให้สีหน้าของเขาซีดขาวลงกว่าเดิม“บุก”ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นทันที “บุก?” เขารีบลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินไปยังตู้เอกสารด้านหลังห้อง จากนั้นก็เปิดลิ้นชักอย่างรวดเร็วแฟ้มหลายเล่มถูกหยิบออกมา จากนั้นก็เป็นฮาร์ดดิสก์ แฟลชไดรฟ์ โทรศัพท์สำรอง เอกสารการโอนเงิน และกล่องโลหะขนาดเล็กอีกหนึ่งกล่องเขากำลังจะกวาดทุกอย่างลงกระเป๋า โทรศัพท์มือถือก็สั่น

  • ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย   บทที่ 90 หลักฐาน (2)

    หลังคำถามของธีรภพ ภายในห้องสอบสวนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน“คุณกลัวเขามากขนาดนั้นเลยหรือ?”เรวัตรไม่ได้ตอบ เขาเพียงก้มหน้ามองโต๊ะ ราวกับกำลังชั่งใจว่าควรจะพูดอะไรต่อ และอะไรที่ไม่ควรหลุดปากพูดออกมาอย่างเด็ดขาดแต่ในอีกห้องหนึ่งด้านหลังกระจก เสียงโทรศัพท์ของออสตินกลับสั่นขึ้น เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย‘คิมหันต์’ออสตินกดรับสายด้วยความสงสัย “ว่าไง?”เสียงของคิมหันต์ดังมาตามสายทันที “พ่ออยู่กับผู้การธีรภพใช่ไหม?”ออสตินหันไปมองธีรภผ่านกระจก ก่อนตอบน้ำเสียงจริงจัง “ใช่”“เรื่องเรวัตร?”“ลูกรู้แล้ว?”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาเรียบๆ “ผมรู้เรื่องซองแล้ว”ออสตินหรี่ตาลง ก่อนถาม “ใครบอก?”“ไม่สำคัญครับ” คิมหันต์ตอบสั้นๆ ก่อนพูดต่อ “สิ่งสำคัญคือ พ่อเปิดซองหรือยัง?”ออสตินมองผ่านกระจกเข้าไปในห้องสอบสวน พลางพูด “เปิดแล้ว”“ข้างในมีอะไร?”ออสตินกำลังจะบอกปัด แต่ธีรภพที่เดินมาที่ห้องฝั่งทางนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยกมือขึ้นโบกมือให้ “บอกไอ้หลานชายไป”ออสตินจึงตอบตามตรง “เอกสารโอนเงินปลอม ที่มีรหัสในระบบของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง อ

  • ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย   บทที่ 34 ภาพที่ควบคุมได้

    ห้องประชุมชั้นบนสุดของคิมหันต์คอร์ปอเรชั่นเปิดไฟสว่างตั้งแต่เช้าโต๊ะยาวสีเข้มสะท้อนเงาคนที่นั่งเรียงกันอยู่รอบด้านอย่างชัดเจน หน้าจอขนาดใหญ่ด้านหน้าห้องแสดงกราฟหุ้น และเส้นกราฟบางอย่างที่พุ่งขึ้นเป็นเส้นชันสีแดงสด ตัดกับพื้นหลังสีดำกราฟแสดงยอดการค้นหา ยอดการแชร์ จำนวนบทความข่าว ทุกอย่างพุ่งขึ้นไป

  • ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย   บทที่ 33 รอยร้าว (จบ)

    เสียงจากหูฟังขนาดเล็กดังขึ้นในหูคิมหันต์“นายครับ”เป็นเสียงวีกิจคิมหันต์ถอนสายตาจากพิงค์ เดินออกมาจากห้องนิรภัยเมื่อกลับขึ้นไปที่ด้านบน ก็พบว่าวีกิจยืนรออยู่“มีอะไร”“มีความเคลื่อนไหวใหม่ครับ” วีกิจรีบรายงาน “มีคลิปใหม่ถูกปล่อยออกมา...”คิมหันต์ชะงักเมื่อได้ยิน“คลิปอะไร”วีกิจลังเลเล็กน้อย ก่อน

  • ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย   บทที่ 32 พาหนี (จบ)

    ประตูห้องนิรภัยเปิดออกด้วยเสียงกลไกที่หนักแน่น ชั่วอึดใจนั้น เขาดันเธอให้เดินเข้าไปด้านในพิงค์ทรุดตัวลงนั่งทันทีที่เขาปล่อยมือ น้ำตารินไหลออกมาเงียบๆครั้งนี้เธอไม่ได้พยายามกลั้นเอาไว้อีกแล้ว“ทำไมคุณต้องทำแบบนี้…” เสียงเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินคิมหันต์ยังคงยืนมองเธอจากหน้าประตู มือที่วางอยู่บนแผงค

  • ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย   บทที่ 12 วันแรก (4)

    รถบัสปรับอากาศสภาพใหม่เอี่ยมสองคันเลี้ยวออกจากถนนใหญ่เข้าสู่ถนนที่ค่อยๆ แคบลงเรื่อยๆ ตึกปูนห้างร้านค่อยๆ หายไปจากสายตา เหลือเพียงบ้านชั้นเดียวสลับกับร้านก๋วยเตี๋ยวริมทางและแผงขายขนมสายไหมผ่านไปไม่นาน ทิวทัศน์เปลี่ยนเป็นทุ่งนาสีเขียวเข้มที่ทอดยาวสุดสายตา ด้านหน้ารถมีเด็กสองคนปั่นจักรยานคันเล็กจ้อยสว

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status