LOGINShare
บทที่ 6 ไม่ได้ขอ (1)
publish date:
2026-02-13 21:58:38ในเช้าวันใหม่ที่เงียบสงบ แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งบางลงมากระทบโต๊ะอาหารขนาดยาวที่ตกแต่งไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นกาแฟร้อนลอยคลุ้งเคล้ากลิ่นขนมปังอบใหม่ ชวนให้นึกถึงบ้านที่อบอุ่นในอุดมคติ
พิงค์เดินลงบันไดมาในชุดนิสิตเข้ารูป สวมทับด้วยคาร์ดิแกนสีชมพูอ่อนพอดีตัว ผมยาวเหยียดถูกดัดเป็นคลื่นแล้วรวบขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างเอาใจใส่ บนนั้นยังติดกิ๊บติดผมรูปโบว์สีดำประดับดอกคาเมเลียสีขาวของชาแนลไว้ด้วย กระเป๋าและรองเท้าหนังสีดำ รวมถึงต่างหู สร้อยข้อมือ นาฬิกาข้อมือ และสร้อยคอคอลเลคชั่นดอกคาเมเลียฝังเพชรของแบรนด์เดียวกัน ช่วยขับให้ลุควันนี้ดูหรูหราแต่น่ารักน่าทะนุถนอม
พิงค์ชอบดอกคาเมเลียมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เพราะแบบนี้ ทุกครั้งที่ชาแนลปล่อยเครื่องประดับ รวมถึงกระเป๋าและรองเท้าที่เกี่ยวข้องกับดอกคาเมเลียออกมา คิมหันต์จะสั่งให้ร้านขายของแบรนด์เนมในเครือคิมหันต์คอร์ปอเรชั่นส่งข้าวของพวกนั้นมาให้พิงค์ทุกชิ้น
และก็เหมือนทุกครั้ง ของพวกนี้ที่เธอเอาออกมาใช้ ถูกส่งถึงเธอก่อนจะวางขายในร้านด้วยซ้ำ
พิงค์ตั้งใจแต่งมาให้เขาดู แต่คนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะไม่เงยหน้ามอง
สีหน้าคิมหันต์เรียบเฉย เขาพลิกหน้าหนังสือพิมพ์อย่างไม่รีบร้อน เหมือนไม่มีอะไรน่าสนใจไปกว่าข่าวเศรษฐกิจตรงหน้า
เชอะ...
พิงค์นั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามเขา จังหวะนั้นแม่บ้านสูงวัยก็เข้ามารินนมให้คุณหนูอย่างรู้หน้าที่
พิงค์ส่งยิ้มให้แม่บ้านจางๆ ก่อนยิ้มหวาน พูดไม่ดังไม่เบา
“วันนี้พิงค์มีเดทกับคนใหม่ค่ะ”
เสียงใสๆ ถูกปล่อยออกมาเหมือนโยนก้อนหินลงบนผิวน้ำเรียบ แม่บ้านสูงวัยแทบอยากจะสลายหายตัวไปจากตรงนี้ หล่อนรู้ดีว่าคุณหนูไม่ได้พูดกับตัวเอง แต่พูดกับ ‘คุณป๊า’
พอเหลียวมองไปทางนายจ้าง แม่บ้านสูงวัยก็เห็นว่ามือที่จับหนังสือพิมพ์ของนายจ้างแข็งค้าง แต่เขายังคงไม่เงยหน้าขึ้นมา
“ฉันไม่อนุญาต” น้ำเสียงคิมหันต์ราบเรียบ แต่หนักแน่น
พิงค์ยิ้มหวานขึ้นอีก “พิงค์เคยบอกแล้วนะคะ พิงค์ไม่ได้ขออนุญาตค่ะ”
เธอหยิบแซนด์วิชขึ้นมากัดอย่างอารมณ์ดี แล้วดื่มนมตามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นก็ลุกเดินออกจากโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งความเงียบงันไว้เบื้องหลัง
แม่บ้านสูงวัยอดเหลียวมองนายจ้างของตัวเองไม่ได้
ตอนนี้คิมหันต์กำหนังสือพิมพ์ในมือแน่นจนมันยับ
ช่วงสายที่ตึกสำนักงานใหญ่ของคิมหันต์คอร์ปอเรชั่น รายงานกองหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างเป็นระเบียบ
แฟ้มสีเข้มด้านบนสุดติดป้ายหัวข้อชัดเจน
‘ความเคลื่อนไหวของคุณหนู’
เมื่อเปิดออก คิมหันต์เห็นภาพถ่ายจากในมหาวิทยาลัยเรียงต่อกันเป็นชุด
ภาพเธอเดินคู่กับผู้ชายที่เขาไม่รู้จัก...ภาพเธอนั่งคุยและหัวเราะกับผู้ชายหลายคน...ภาพเธอรับดอกไม้และของขวัญจากพวกเด็กเมื่อวานซืนในมหาวิทยาลัย แต่ละช็อตถูกจับภาพในระยะที่ใกล้พอจะทำให้คนมองภาพรู้สึกไม่สบายใจ
บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงัด
วีกิจเลขาคนสนิทรายงานอย่างระมัดระวัง “หลังจากภาพที่คุณหนูถ่ายคู่กับคุณก้องไกรถูกเผยแพร่ออกไป คนที่เคยไม่กล้าเข้าใกล้ ตอนนี้เริ่มรุกจีบหนักมากเลยครับ”
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงสายตาคมกริบที่ไล่มองภาพทีละใบ
วีกิจยังคงรายงานต่อไป “มีหลายคนเสนอจะพาไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยครับ”
คิมหันต์กำปากกาในมือแน่น ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นทั้งที่เจ้าตัวยังคงไม่เงยหน้า
“เที่ยวต่างจังหวัด...แบบไหน?”
วีกิจลอบกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนตอบ “ค้างคืนครับ”
บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันที
คิมหันต์พูดสั้นๆ “ชื่อ”
เลขาวีรีบส่งเอกสารอีกแฟ้มให้เจ้านาย
คิมหันต์เปิดแฟ้มพลิกเอกสารดูเพียงไม่กี่วินาที ก่อนปิดแฟ้มลงเสียงดัง
“ไอ้พวกนี้…” เขาบอกเสียงเย็น “หาเรื่องเอามันออกจากมหาวิทยาลัยซะ เข้าใจใช่ไหมว่าต้องทำยังไง”
วีกิจชะงักไปทันที “นายครับ ระดับนั้นอาจจะ...”
“ฉันไม่ได้ถามว่าได้ไหม” เขาเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบเหมือนใบมีด “ฉันถามว่าเข้าใจไหม”
แต่นั่น...นั่นมันมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศนะคร้าบ...
วีกิจรู้สึกเหมือนลำคอแห้งผาก
“…ครับ” เขาได้แต่รับคำอย่างเสียไม่ได้ ไม่กล้าโต้แย้งอะไรอีก เพราะแค่สีหน้าเจ้านายก็อธิบายหมดแล้วทุกอย่าง
ตอนนี้ไม่ใช่โหมดเหตุผล
Latest chapter
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (ตอนจบ)
บ้านพักที่พวกเขาเดินทางไปถึง เป็นคฤหาสน์ที่ดูเก่าแก่หลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากความวุ่นวายของเมือง รอบนอกคฤหาสน์มีต้นไม้สูงใหญ่เรียงราย มีรั้วเหล็กขนาดใหญ่ และมีอาณาบริเวณกว้างขวางจนพิงค์มองแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ฉากในภาพยนตร์ฝรั่งย้อนยุคอย่าง เดอะบริดเจอร์ตันพิงค์กาดตามองความอลังการตรงหน้าแล้วอดถามไม่ได้ “นี่บ้านพักเหรอคะ?”“อืม”“ใหญ่เกินไปรึเปล่าคะ”คิมหันต์ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “ฉันก็คิดเหมือนกัน แต่คฤหาสน์หลังนี้เป็นสมบัติตกทอดจากปู่”พิงค์หันขวับ“เป็นของคุณปู่ของคุณ?”“ตอนนี้เป็นของฉัน” คิมหันต์ตอบง่ายๆ แล้วจูงมือลูกบุญธรรมที่กลายเป็นภรรยาเดินเข้าไปด้านในเพิ่งจะเดินเข้ามาถึงห้องรับแขก โทรศัพท์ของคิมหันต์ก็ดังขึ้นเธอหันมองทันทีคิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาเธอพิงค์หรี่ตาถาม “เรื่องงานอีกแล้งเหรอคะ?”“อาจจะ”“คุณคิมหันต์”คิมหันต์แบมือทั้งสองข้างขึ้นชูเหนือหัว เป็นนัยว่ายอมแพ้ “ฉันแค่จะดูว่าใครโทรมา”“แล้วถ้าเป็นเรื่องงานล่ะ?”“ฉันก็จะ...” คิมหันต์เมิมริมฝีปากเข้าหากัน เพราะนึกคำจะพูดไม่ทันพิงค์กอดอกถาม “จะอะไรคะ?”“จะให้มาร์โกรับ”พิงค์ยิ้มอย่างพอใจ “ดีค
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (2)
เวลาผ่านไปอีกหลายวันนับจากวันนั้น...ในที่สุด คิมหันต์ก็ยอมทำตามคำสั่งของแพทย์อย่างที่พิงค์บังคับเอาไว้ทุกอย่างอย่างน้อย...ก็เกือบทุกอย่าง“คุณคิมหันต์ อย่าขยับค่ะ” เสียงของพิงค์ดังขึ้นภายในห้องพักฟื้น ขณะที่คิมหันต์กำลังพยายามยื่นมือไปหยิบเสื้อสูทที่แขวนอยู่ไม่ไกลชายหนุ่มชะงักทันที เขาหันกลับมามองภรรยาที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งวางอยู่บนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องเขาเขม็ง“ฉันแค่จะหยิบเสื้อ”“พิงค์เห็นค่ะ”“งั้นก็รู้สิว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”พิงค์ยกคิ้วขึ้น “คนโดนยิงเพิ่งจะได้ออกจากโรงพยาบาล เขาจะพยายามเอื้อมมือไปหยิบของเองแบบคุณเหรอคะ?”คิมหันต์ตอบเสียงเบา “ฉันแขนเจ็บ ไม่ได้พิการ”“เถียงอีกแล้ว”“ฉันแค่พูดความจริง”“งั้นพิงค์ก็พูดความจริงเหมือนกันค่ะ” พิงค์ลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปหยิบเสื้อสูทตัวนั้นมาส่งให้เขา “คุณเป็นคนไข้ที่ดื้อที่สุดเท่าที่พิงค์เคยเจอมา”คิมหันต์รับเสื้อสูทจากมือเธอมาสวม ด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม “แต่เธอก็ยังรักคนไข้คนนี้อยู่ดี”“...คนหลงตัวเอง...” เธอพึมพำ“ขอบคุณครับ”“พิงค์ไม่ได้ชม!”เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นภายในห้องหลังจากนั้นไม่นาน
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (1)
ริมฝีปากของคิมหันต์แตะไล้อยู่บนริมฝีปากของพิงค์เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผละออกจากริมฝีปากเนียนนุ่มพิงค์ยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา มือเล็กๆ ของเธอโอบอยู่รอบตัวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งที่ภายในใจเต็มไปด้วยความคิดมากมายอิตาลี…ตระกูลวาเลนเต้...ไคลน์…และคำว่า ‘ดอนน่า’ผ่านไปครู่หนึ่ง พิงค์ถึงสังเกตเห็นว่าคิมหันต์มองเธออยู่“มองอะไรคะ?”เสียงของพิงค์ทำให้คิมหันต์ยิ้มน้อยๆ “มองภรรยา”“พิงค์ถามจริงๆ ค่ะ”“ฉันก็ตอบจริงๆ”พิงค์ขมวดคิ้วใส่ แต่คิมหันต์ยิ้มกว้างขึ้น เขาใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บลูบเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา“เรื่องดอนกับดอนน่า...เธอเข้าใจไหม” เขาถาม“คุณหมายถึงดอนที่เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย...พิงค์รู้ค่ะ พิงค์เคยดูหนังมา”“เรื่องจริงก็ไม่ค่อยต่างกันนักหรอก”“เหรอคะ” พิงค์ถามด้วยความแปลกใจมากกว่ากังวล“...เธอกล้ากว่าที่ฉันคิด...” คิมหันต์จูบหน้าผากเธอเบาๆ อย่างห้ามใจไม่อยู่“พิงค์เนี่ยนะคะ?”“อืม...”“ที่จริงแล้วพิงค์กลัวจะตาย”“แต่เธอก็ยังบอกว่าจะไปกับฉัน แถมอารมณ์ยังดูปกติกว่าที่ฉันคิด”พิงค์นิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินใช่...เธอไม่ได้กลัวมากเท่าที่ตัวเองคิด...ตั้งแต่วันที่รู้
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (จบ)
ภายในห้องสอบสวน ความเงียบยังคงกดทับอยู่เหนือโต๊ะตัวเดิมธีรภพยังคงนั่งอยู่ตรงข้ามเรวัตร โดยมีออสตินยืนเยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย แขนทั้งสองข้างของออสตินกอดอก ดวงตาคู่คมของเขาจับจ้องทนายหนุ่มอยู่งียบๆ โดยไม่พูดอะไร“ตอนนี้คุณกำลังกลัวอะไร”คำถามของธีรภพยังคงค้างอยู่กลางห้องเรวัตรนิ่งไปนาน นานจนเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่เหนือศีรษะ กลายเป็นเสียงเดียวที่ทุกคนได้ยิน ในที่สุดเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ “ผู้การคิดว่าผมกลัวอะไรล่ะครับ?”ธีรภพตอบทันที “กลัวตาย”รอยยิ้มของเรวัตรหายไป “ไม่ใช่”ธีรภพเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเรวัตรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย “ถ้าผมแค่กลัวตาย เรื่องมันคงง่ายกว่านี้มาก”ออสตินหรี่ตาลงธีรภพยังคงเลิกคิ้วมองเงียบๆ ปล่อยให้ชายตรงหน้าพูดต่อ“คนอย่างผม...” เรวัตรหัวเราะเยาะตัวเอง “อยู่ในวงการกฎหมายมานานพอที่จะรู้ว่าการติดคุกไม่ใช่จุดจบของชีวิต...ต่อให้โดนโทษเป็นสิบปี ถ้าได้ลดโทษบ่อยๆ แป๊บๆ ก็ได้ออกจากคุก แล้วถ้ามีเงิน...คุณจะซื้อได้แม้กระทั่งคน...คนคุ้มกันในคุกตัวเป้งๆ”“อืม”เรวัตรพึมพำเหมือนหมดอาลัยตายอยาก “ก็ตามนั้น...คนมีเงินมีอำนาจติดคุก
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (3)
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในอาคารสำนักงานของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง ไฟบางส่วนยังคงเปิดสว่างอยู่ทั้งที่เวลาล่วงเลยเข้าสู่กลางดึกชั้นบนสุดของอาคารเงียบสนิท ไม่มีพนักงาน ไม่มีเสียงเครื่องถ่ายเอกสาร ไม่มีเสียงโทรศัพท์สำนักงาน แต่ห้องห้องหนึ่งกลับยังมีคนอยู่ภายในห้องห้องนั้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขากำลังมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งเต็มไปด้วยรายการธุรกรรมทางการเงินจู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นเมื่อเขาหยิบขึ้นมาดู สีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที เพราะข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มีเพียงไม่กี่คำ“ตำรวจรู้เรื่องแล้ว”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับ“ระดับไหน?”ข้อความถูกอ่านทันที แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา ทำให้สีหน้าของเขาซีดขาวลงกว่าเดิม“บุก”ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นทันที “บุก?” เขารีบลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินไปยังตู้เอกสารด้านหลังห้อง จากนั้นก็เปิดลิ้นชักอย่างรวดเร็วแฟ้มหลายเล่มถูกหยิบออกมา จากนั้นก็เป็นฮาร์ดดิสก์ แฟลชไดรฟ์ โทรศัพท์สำรอง เอกสารการโอนเงิน และกล่องโลหะขนาดเล็กอีกหนึ่งกล่องเขากำลังจะกวาดทุกอย่างลงกระเป๋า โทรศัพท์มือถือก็สั่น
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (2)
หลังคำถามของธีรภพ ภายในห้องสอบสวนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน“คุณกลัวเขามากขนาดนั้นเลยหรือ?”เรวัตรไม่ได้ตอบ เขาเพียงก้มหน้ามองโต๊ะ ราวกับกำลังชั่งใจว่าควรจะพูดอะไรต่อ และอะไรที่ไม่ควรหลุดปากพูดออกมาอย่างเด็ดขาดแต่ในอีกห้องหนึ่งด้านหลังกระจก เสียงโทรศัพท์ของออสตินกลับสั่นขึ้น เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย‘คิมหันต์’ออสตินกดรับสายด้วยความสงสัย “ว่าไง?”เสียงของคิมหันต์ดังมาตามสายทันที “พ่ออยู่กับผู้การธีรภพใช่ไหม?”ออสตินหันไปมองธีรภผ่านกระจก ก่อนตอบน้ำเสียงจริงจัง “ใช่”“เรื่องเรวัตร?”“ลูกรู้แล้ว?”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาเรียบๆ “ผมรู้เรื่องซองแล้ว”ออสตินหรี่ตาลง ก่อนถาม “ใครบอก?”“ไม่สำคัญครับ” คิมหันต์ตอบสั้นๆ ก่อนพูดต่อ “สิ่งสำคัญคือ พ่อเปิดซองหรือยัง?”ออสตินมองผ่านกระจกเข้าไปในห้องสอบสวน พลางพูด “เปิดแล้ว”“ข้างในมีอะไร?”ออสตินกำลังจะบอกปัด แต่ธีรภพที่เดินมาที่ห้องฝั่งทางนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยกมือขึ้นโบกมือให้ “บอกไอ้หลานชายไป”ออสตินจึงตอบตามตรง “เอกสารโอนเงินปลอม ที่มีรหัสในระบบของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง อ
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 34 ภาพที่ควบคุมได้
ห้องประชุมชั้นบนสุดของคิมหันต์คอร์ปอเรชั่นเปิดไฟสว่างตั้งแต่เช้าโต๊ะยาวสีเข้มสะท้อนเงาคนที่นั่งเรียงกันอยู่รอบด้านอย่างชัดเจน หน้าจอขนาดใหญ่ด้านหน้าห้องแสดงกราฟหุ้น และเส้นกราฟบางอย่างที่พุ่งขึ้นเป็นเส้นชันสีแดงสด ตัดกับพื้นหลังสีดำกราฟแสดงยอดการค้นหา ยอดการแชร์ จำนวนบทความข่าว ทุกอย่างพุ่งขึ้นไป
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 33 รอยร้าว (จบ)
เสียงจากหูฟังขนาดเล็กดังขึ้นในหูคิมหันต์“นายครับ”เป็นเสียงวีกิจคิมหันต์ถอนสายตาจากพิงค์ เดินออกมาจากห้องนิรภัยเมื่อกลับขึ้นไปที่ด้านบน ก็พบว่าวีกิจยืนรออยู่“มีอะไร”“มีความเคลื่อนไหวใหม่ครับ” วีกิจรีบรายงาน “มีคลิปใหม่ถูกปล่อยออกมา...”คิมหันต์ชะงักเมื่อได้ยิน“คลิปอะไร”วีกิจลังเลเล็กน้อย ก่อน
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 32 พาหนี (จบ)
ประตูห้องนิรภัยเปิดออกด้วยเสียงกลไกที่หนักแน่น ชั่วอึดใจนั้น เขาดันเธอให้เดินเข้าไปด้านในพิงค์ทรุดตัวลงนั่งทันทีที่เขาปล่อยมือ น้ำตารินไหลออกมาเงียบๆครั้งนี้เธอไม่ได้พยายามกลั้นเอาไว้อีกแล้ว“ทำไมคุณต้องทำแบบนี้…” เสียงเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินคิมหันต์ยังคงยืนมองเธอจากหน้าประตู มือที่วางอยู่บนแผงค
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 12 วันแรก (4)
รถบัสปรับอากาศสภาพใหม่เอี่ยมสองคันเลี้ยวออกจากถนนใหญ่เข้าสู่ถนนที่ค่อยๆ แคบลงเรื่อยๆ ตึกปูนห้างร้านค่อยๆ หายไปจากสายตา เหลือเพียงบ้านชั้นเดียวสลับกับร้านก๋วยเตี๋ยวริมทางและแผงขายขนมสายไหมผ่านไปไม่นาน ทิวทัศน์เปลี่ยนเป็นทุ่งนาสีเขียวเข้มที่ทอดยาวสุดสายตา ด้านหน้ารถมีเด็กสองคนปั่นจักรยานคันเล็กจ้อยสว
You May Also Like
ในนามภรรยาของตาย
อิมฮายอน (poxnnxdda)11.5K viewsวิศวะมาเฟียเพื่อน(ไม่)รัก
หอมชา13.9K viewsประธานมาเฟียร้ายรัก
กาแฟหอมกรุ่น39.7K viewsเมียชั่วคราว
ชะนีติดมันส์11.3K viewsLUV My Sweet Heart รักหมดใจยัยสวีทฮาร์ต
Phat_sara706 viewsBAD GUYS พิษรัก มาเฟียแฟนเก่า
ยี่สิบห้าเมษา ฯ.237 viewsรัก(ลับ)ของมาเฟีย
มุกมายา1.7K viewsMafia's Fate พันธะรักมาเฟีย
ยี่สิบห้าเมษา ฯ.269 views
