เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5 สั่นไหว (5)
วันที่เผยแพร่:
2026-02-13 07:20:48“พิงค์” เขาบอกเสียงเรียบ “ถอยออกไปนั่งดีๆ”
พิงค์ไม่คิดจะรุกมากกว่านี้ให้เสียเรื่อง เธอถอยออกมานั่งข้างๆ แต่ยังคงอยู่ห่างจากคิมหันต์แค่เล็กน้อย
ภายใต้ความเงียบงัน เผลอแป๊บเดียว รถก็แล่นเข้าเขตทางเข้าคฤหาสน์ที่เงียบสงบ
พิงค์แอบชำเลืองมองคนด้านข้าง ดวงตาฉายแววซุกซน
“คืนนี้สนุกดีนะคะ” เธอบอกทำลายความเงียบ
“ตรงไหน”
“ตอนที่มีคนมารับค่ะ”
“ฉันไม่ได้ไปรับ”
“อ้อ” พิงค์พยักหน้าหงึกหงัก “มายึดตัว”
เธอหันไปมองเขาตรงๆ
“ป๊าให้คนคอยตามพิงค์ทำไมคะ” เธอแกล้งกอดอก ทำน้ำเสียงไม่พอใจ “แล้วไหนจะคนที่คว่ำถาดอาหารใส่พี่ก้องอีก”
“ฉันแค่ดูแลเธอ...” คำว่าตามปกติยังไม่ทันหลุดออกมาจากริมฝีปาก พิงค์สวนกลับทันที
“หรือควบคุม?”
เขาชะงักไปเสี้ยววินาที
“มันต่างกัน”
“จริงเหรอคะ” เธอจ้องลึกลงในตาเขาเหมือนตั้งใจจะจับผิด “ป๊าแน่ใจนะคะ”
เขาไม่ตอบ
“มันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่นะคะ” พิงค์จงใจเอาเรื่องเส้นมาล้อเขา เธออมยิ้มก่อนบอกชัดถ้อยชัดคำ “อย่าหวงลูกสาวนักสิคะ”
คำว่า ‘ลูกสาว’ ทำคิ้วเขาขมวดเข้าหากันทันที
“ป๊าไม่ต้องการความรักของพิงค์...” พิงค์พูดต่อเสียงหวาน “แต่คนอื่นต้องการนะคะ...หลายคนด้วย”
“แก่แดด” เขาสวน
“อายุยี่สิบแล้ว จะมีแฟนก็ไม่แปลกนี่คะ”
“ฉันไม่ให้มี”
พิงค์โต้กลับทันที “พิงค์จะมีค่ะ” เธอเอียงคอน้อยๆ พูดด้วยรอยยิ้ม “พิงค์ไม่เคยมองผู้ชายคนอื่นนอกจากป๊าเลย พิงค์อยากให้โอกาสตัวเองได้มองคนอื่นบ้าง...ไม่ได้เหรอคะ?”
เส้นเลือดที่ขมับคิมหันต์เต้นตุบๆ เขาดุเสียงเขียว “หยุดไอ้ที่ทำอยู่ซะ อย่าล้อเล่นกับผู้ชาย” เขาลดเสียงลงเมื่อรู้ตัวว่าเพิ่งตะโกนใส่หน้าเธอ “...เธอไม่รู้หรอกว่าผู้ชายพวกนั้นทำอะไรได้บ้าง”
พิงค์เอียงคอมากขึ้นอีกหน่อย ถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อสุดๆ “ทำอะไรเหรอคะ”
“พิงค์...” คิมหันต์ไม่เคยต้องปวดหัวหนักขนาดนี้มาก่อน เขาอยากจะพูดให้พิงค์เข้าใจว่าไอ้ที่ทำๆ อยู่มันอันตรายยังไงบ้าง แต่ก็ไม่อยากเอาเรื่องพรรค์นั้นมาใส่หัวเธอ
เขาจะพูดได้ยังไง ว่าคนพวกนั้นอาจจะแตะต้องเธอ กอดเธอ จูบเธอ กดเธอลงกับเตียง แล้วก็...
ยิ่งคิดคิมหันต์ก็ยิ่งร้อนใจ
“พิงค์ก็แค่อยากลองมีคนรัก” พิงค์บ่น น้ำเสียงแง่งอน
“อย่าเที่ยวไปลองกับผู้ชายพวกนั้น”
พิงค์ขยับเข้าชิดติดตัวคิมหันต์ทันที ริมฝีปากน้อยๆ ขยับยิงคำถามสำคัญใส่เขา
“งั้นลองกับป๊าได้ไหมคะ”
เอี๊ยด
จู่ๆ คนขับก็เหยียบเบรกรุนแรงจนทุกอย่างพุ่งไปข้างหน้า
คิมหันต์คว้าแขนพิงค์ไว้ทัน อีกมือโอบไหล่เธอไว้ ป้องกันไม่ให้กระทบกระแทก ร่างทั้งสองอิงแอบแนบชิดกะทันหัน ใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจ
กลิ่นแชมพูและน้ำหอมอ่อนๆ รวมถึงไออุ่นจากผิวเนื้อ ทำให้คำถามมื่อครู่ของพิงค์ผุดขึ้นมาในหัวของคิมหันต์อย่างช่วยไม่ได้
เธอบอกว่าอยากลอง...กับฉัน?
พิงค์เงยหน้าขึ้น ดวงตาใสซื่อจ้องริมฝีปากเขาตาไม่กะพริบ
โลกภายนอกวุ่นวาย เพราะดูเหมือนจะมีอะไรสักอย่างตัดหน้ารถ แต่ภายในรถเงียบสนิท พวกเขาทั้งไม่ได้ยินอะไร และไม่มีใครมีแก่ใจจะสนใจอะไรทั้งนั้น
เธอบอกว่าจะลอง...
“อย่าท้าทายฉัน” คิมหันต์บอกเสียงต่ำ
พิงค์ไม่ถอยหนี เธอค่อยๆ ขยับเข้าใกล้เขาอีกนิด ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน
ลมหายใจหอมๆ ของเธอไล้ผ่านผิวเขา หัวใจคิมหันต์เต้นกระหน่ำผิดจังหวะ สายตาลดลงมองริมฝีปากเย้ายวนโดยอัตโนมัติ
เป็นอีกครั้งที่คิมหันต์ต้องกลืนน้ำลายลงคอ ครั้งนี้เขารับรู้ได้ถึงความหิวกระหาย
นี่ไม่ใช่ความรู้สึกเอ็นดู ไม่ใช่ความรู้สึกของผู้ปกครอง มันเป็นอย่างอื่น อย่างอื่น...ที่เขาไม่ควรรู้สึก แต่ตอนนี้ปฏิเสธมันไม่ได้แล้ว
เขาผละออกจากเธอก่อนที่จะเผลอเลื่อนริมฝีปากไปประกบกัน
ในวินาทีนั้นเอง เขารู้ตัวชัดเจนที่สุด
เขาไม่ได้มองเธอเป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว
บทล่าสุด
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (ตอนจบ)
บ้านพักที่พวกเขาเดินทางไปถึง เป็นคฤหาสน์ที่ดูเก่าแก่หลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากความวุ่นวายของเมือง รอบนอกคฤหาสน์มีต้นไม้สูงใหญ่เรียงราย มีรั้วเหล็กขนาดใหญ่ และมีอาณาบริเวณกว้างขวางจนพิงค์มองแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ฉากในภาพยนตร์ฝรั่งย้อนยุคอย่าง เดอะบริดเจอร์ตันพิงค์กาดตามองความอลังการตรงหน้าแล้วอดถามไม่ได้ “นี่บ้านพักเหรอคะ?”“อืม”“ใหญ่เกินไปรึเปล่าคะ”คิมหันต์ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “ฉันก็คิดเหมือนกัน แต่คฤหาสน์หลังนี้เป็นสมบัติตกทอดจากปู่”พิงค์หันขวับ“เป็นของคุณปู่ของคุณ?”“ตอนนี้เป็นของฉัน” คิมหันต์ตอบง่ายๆ แล้วจูงมือลูกบุญธรรมที่กลายเป็นภรรยาเดินเข้าไปด้านในเพิ่งจะเดินเข้ามาถึงห้องรับแขก โทรศัพท์ของคิมหันต์ก็ดังขึ้นเธอหันมองทันทีคิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาเธอพิงค์หรี่ตาถาม “เรื่องงานอีกแล้งเหรอคะ?”“อาจจะ”“คุณคิมหันต์”คิมหันต์แบมือทั้งสองข้างขึ้นชูเหนือหัว เป็นนัยว่ายอมแพ้ “ฉันแค่จะดูว่าใครโทรมา”“แล้วถ้าเป็นเรื่องงานล่ะ?”“ฉันก็จะ...” คิมหันต์เมิมริมฝีปากเข้าหากัน เพราะนึกคำจะพูดไม่ทันพิงค์กอดอกถาม “จะอะไรคะ?”“จะให้มาร์โกรับ”พิงค์ยิ้มอย่างพอใจ “ดีค
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (2)
เวลาผ่านไปอีกหลายวันนับจากวันนั้น...ในที่สุด คิมหันต์ก็ยอมทำตามคำสั่งของแพทย์อย่างที่พิงค์บังคับเอาไว้ทุกอย่างอย่างน้อย...ก็เกือบทุกอย่าง“คุณคิมหันต์ อย่าขยับค่ะ” เสียงของพิงค์ดังขึ้นภายในห้องพักฟื้น ขณะที่คิมหันต์กำลังพยายามยื่นมือไปหยิบเสื้อสูทที่แขวนอยู่ไม่ไกลชายหนุ่มชะงักทันที เขาหันกลับมามองภรรยาที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งวางอยู่บนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องเขาเขม็ง“ฉันแค่จะหยิบเสื้อ”“พิงค์เห็นค่ะ”“งั้นก็รู้สิว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”พิงค์ยกคิ้วขึ้น “คนโดนยิงเพิ่งจะได้ออกจากโรงพยาบาล เขาจะพยายามเอื้อมมือไปหยิบของเองแบบคุณเหรอคะ?”คิมหันต์ตอบเสียงเบา “ฉันแขนเจ็บ ไม่ได้พิการ”“เถียงอีกแล้ว”“ฉันแค่พูดความจริง”“งั้นพิงค์ก็พูดความจริงเหมือนกันค่ะ” พิงค์ลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปหยิบเสื้อสูทตัวนั้นมาส่งให้เขา “คุณเป็นคนไข้ที่ดื้อที่สุดเท่าที่พิงค์เคยเจอมา”คิมหันต์รับเสื้อสูทจากมือเธอมาสวม ด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม “แต่เธอก็ยังรักคนไข้คนนี้อยู่ดี”“...คนหลงตัวเอง...” เธอพึมพำ“ขอบคุณครับ”“พิงค์ไม่ได้ชม!”เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นภายในห้องหลังจากนั้นไม่นาน
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 91 กลับสู่รากเหง้า (1)
ริมฝีปากของคิมหันต์แตะไล้อยู่บนริมฝีปากของพิงค์เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ผละออกจากริมฝีปากเนียนนุ่มพิงค์ยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา มือเล็กๆ ของเธอโอบอยู่รอบตัวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งที่ภายในใจเต็มไปด้วยความคิดมากมายอิตาลี…ตระกูลวาเลนเต้...ไคลน์…และคำว่า ‘ดอนน่า’ผ่านไปครู่หนึ่ง พิงค์ถึงสังเกตเห็นว่าคิมหันต์มองเธออยู่“มองอะไรคะ?”เสียงของพิงค์ทำให้คิมหันต์ยิ้มน้อยๆ “มองภรรยา”“พิงค์ถามจริงๆ ค่ะ”“ฉันก็ตอบจริงๆ”พิงค์ขมวดคิ้วใส่ แต่คิมหันต์ยิ้มกว้างขึ้น เขาใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บลูบเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา“เรื่องดอนกับดอนน่า...เธอเข้าใจไหม” เขาถาม“คุณหมายถึงดอนที่เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย...พิงค์รู้ค่ะ พิงค์เคยดูหนังมา”“เรื่องจริงก็ไม่ค่อยต่างกันนักหรอก”“เหรอคะ” พิงค์ถามด้วยความแปลกใจมากกว่ากังวล“...เธอกล้ากว่าที่ฉันคิด...” คิมหันต์จูบหน้าผากเธอเบาๆ อย่างห้ามใจไม่อยู่“พิงค์เนี่ยนะคะ?”“อืม...”“ที่จริงแล้วพิงค์กลัวจะตาย”“แต่เธอก็ยังบอกว่าจะไปกับฉัน แถมอารมณ์ยังดูปกติกว่าที่ฉันคิด”พิงค์นิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินใช่...เธอไม่ได้กลัวมากเท่าที่ตัวเองคิด...ตั้งแต่วันที่รู้
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (จบ)
ภายในห้องสอบสวน ความเงียบยังคงกดทับอยู่เหนือโต๊ะตัวเดิมธีรภพยังคงนั่งอยู่ตรงข้ามเรวัตร โดยมีออสตินยืนเยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย แขนทั้งสองข้างของออสตินกอดอก ดวงตาคู่คมของเขาจับจ้องทนายหนุ่มอยู่งียบๆ โดยไม่พูดอะไร“ตอนนี้คุณกำลังกลัวอะไร”คำถามของธีรภพยังคงค้างอยู่กลางห้องเรวัตรนิ่งไปนาน นานจนเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่เหนือศีรษะ กลายเป็นเสียงเดียวที่ทุกคนได้ยิน ในที่สุดเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ “ผู้การคิดว่าผมกลัวอะไรล่ะครับ?”ธีรภพตอบทันที “กลัวตาย”รอยยิ้มของเรวัตรหายไป “ไม่ใช่”ธีรภพเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเรวัตรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย “ถ้าผมแค่กลัวตาย เรื่องมันคงง่ายกว่านี้มาก”ออสตินหรี่ตาลงธีรภพยังคงเลิกคิ้วมองเงียบๆ ปล่อยให้ชายตรงหน้าพูดต่อ“คนอย่างผม...” เรวัตรหัวเราะเยาะตัวเอง “อยู่ในวงการกฎหมายมานานพอที่จะรู้ว่าการติดคุกไม่ใช่จุดจบของชีวิต...ต่อให้โดนโทษเป็นสิบปี ถ้าได้ลดโทษบ่อยๆ แป๊บๆ ก็ได้ออกจากคุก แล้วถ้ามีเงิน...คุณจะซื้อได้แม้กระทั่งคน...คนคุ้มกันในคุกตัวเป้งๆ”“อืม”เรวัตรพึมพำเหมือนหมดอาลัยตายอยาก “ก็ตามนั้น...คนมีเงินมีอำนาจติดคุก
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (3)
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในอาคารสำนักงานของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง ไฟบางส่วนยังคงเปิดสว่างอยู่ทั้งที่เวลาล่วงเลยเข้าสู่กลางดึกชั้นบนสุดของอาคารเงียบสนิท ไม่มีพนักงาน ไม่มีเสียงเครื่องถ่ายเอกสาร ไม่มีเสียงโทรศัพท์สำนักงาน แต่ห้องห้องหนึ่งกลับยังมีคนอยู่ภายในห้องห้องนั้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขากำลังมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งเต็มไปด้วยรายการธุรกรรมทางการเงินจู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นเมื่อเขาหยิบขึ้นมาดู สีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที เพราะข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มีเพียงไม่กี่คำ“ตำรวจรู้เรื่องแล้ว”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับ“ระดับไหน?”ข้อความถูกอ่านทันที แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา ทำให้สีหน้าของเขาซีดขาวลงกว่าเดิม“บุก”ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นทันที “บุก?” เขารีบลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินไปยังตู้เอกสารด้านหลังห้อง จากนั้นก็เปิดลิ้นชักอย่างรวดเร็วแฟ้มหลายเล่มถูกหยิบออกมา จากนั้นก็เป็นฮาร์ดดิสก์ แฟลชไดรฟ์ โทรศัพท์สำรอง เอกสารการโอนเงิน และกล่องโลหะขนาดเล็กอีกหนึ่งกล่องเขากำลังจะกวาดทุกอย่างลงกระเป๋า โทรศัพท์มือถือก็สั่น
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 90 หลักฐาน (2)
หลังคำถามของธีรภพ ภายในห้องสอบสวนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน“คุณกลัวเขามากขนาดนั้นเลยหรือ?”เรวัตรไม่ได้ตอบ เขาเพียงก้มหน้ามองโต๊ะ ราวกับกำลังชั่งใจว่าควรจะพูดอะไรต่อ และอะไรที่ไม่ควรหลุดปากพูดออกมาอย่างเด็ดขาดแต่ในอีกห้องหนึ่งด้านหลังกระจก เสียงโทรศัพท์ของออสตินกลับสั่นขึ้น เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย‘คิมหันต์’ออสตินกดรับสายด้วยความสงสัย “ว่าไง?”เสียงของคิมหันต์ดังมาตามสายทันที “พ่ออยู่กับผู้การธีรภพใช่ไหม?”ออสตินหันไปมองธีรภผ่านกระจก ก่อนตอบน้ำเสียงจริงจัง “ใช่”“เรื่องเรวัตร?”“ลูกรู้แล้ว?”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาเรียบๆ “ผมรู้เรื่องซองแล้ว”ออสตินหรี่ตาลง ก่อนถาม “ใครบอก?”“ไม่สำคัญครับ” คิมหันต์ตอบสั้นๆ ก่อนพูดต่อ “สิ่งสำคัญคือ พ่อเปิดซองหรือยัง?”ออสตินมองผ่านกระจกเข้าไปในห้องสอบสวน พลางพูด “เปิดแล้ว”“ข้างในมีอะไร?”ออสตินกำลังจะบอกปัด แต่ธีรภพที่เดินมาที่ห้องฝั่งทางนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยกมือขึ้นโบกมือให้ “บอกไอ้หลานชายไป”ออสตินจึงตอบตามตรง “เอกสารโอนเงินปลอม ที่มีรหัสในระบบของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง อ
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 2 เดทที่อยากให้ถูกเห็น (2)
ณ ชั้น 48 ชั้นที่มีเพียงโต๊ะเลขาและห้องทำงานประธานบริษัทวีกิจ เลขาคนสนิทของคิมหันต์ เปิดประตูกระจกก้าวเข้ามาพร้อมแท็บเล็ต“นายครับ”คิมหันต์ที่กำลังจรดปากกาเซ็นลายเซ็นไม่ได้เงยหน้าขึ้นดู“พูด”“คุณหนูพิงค์ออกเดทครับ”ปลายปากกาหยุดค้างกลางลายเซ็น ห้องทั้งห้องเงียบสงัดลงทันทีเลขาวีไม่รู้แล้วว่าควรทำ
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 2 เดทที่อยากให้ถูกเห็น (1)
สามวันหลังคืนวันเกิดพิงค์ยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว ภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นสาวสวยผิวขาวจัดในชุดเดรสสีครีมเรียบๆ เธอเลือกต่างหูมุกเม็ดเล็กแทนเพชรเม็ดโต ขับให้ลุคนี้ยิ่งดูเป็นธรรมชาติ น่ารัก และเข้าถึงง่ายนี่เป็นภาพลักษณ์ที่เหมาะที่สุดสำหรับเดทแรกตอนนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่น พร้
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 1 ระยะต้องห้าม (2)
คิมหันต์ไพล่นึกไปถึงเรื่องราวในอดีตในห้องพักผู้ป่วยที่ควรเงียบสงบ กลับไม่ได้มีแค่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แต่เต็มไปด้วยเสียงตะโกนและเสียงถกเถียง“ฉันเป็นอาแท้ๆ!”“ฉันเป็นป้า หลานสาวต้องอยู่กับป้าสิ!”“ฉันเป็นลุง เป็นพี่ชายคนโต ฉันจะดูแลหลานเอง!”“ใช่ค่ะ ให้ลุงกับป้าสะใภ้ดูแลดีที่สุด ป้าสะใภ้จะช่วยดูแลหนู
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 1 ระยะต้องห้าม (1)
รถซีดานสีดำเงาวับแล่นออกจากหน้าคฤหาสน์ตระกูล วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง อย่างรวดเร็ว ประตูที่ปิดสนิทช่วยตัดเสียงรบกวนจากโลกภายนอก เหลือเพียงความเงียบเชียบจนน่าอึดอัดในห้องโดยสารตอนหลังคิมหันต์นั่งหลังตรง ดวงตาจับอยู่ที่หน้าต่าง แต่ไม่ได้มองวิวเมืองยามเช้าเลยแม้แต่น้อยนิ้วเขายกขึ้นจัดปมเน็กไทอีกครั้
บางทีคุณอาจจะชอบ
บุปผาของมาเฟีย
นัวร์เนีย12.9K viewsสยบรักเสือร้าย
มดตัวจี๊ด9.2K viewsนรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]
ชะนีติดมันส์11.9K viewsกรงขังรักคุณหมอ Hot Nerd
ณดารินทร์26.4K viewsของหวงมาเฟียโคตรอันตราย
พริ้มพรายา84 viewsกฎรักพันธะทายาทมาเฟีย
พิมธารา754 viewsพันธนาการรัก ยัยซื่อบื้อ
ไอดีลม61 viewsพลิกบทนางร้ายขอหย่าสามีมาเฟียคลั่งรัก
ญาดาวดี ณ รัตติกาล3.4K views
