บทที่ 1 ตัวจุ้น

บทที่ 1 ตัวจุ้น

เฮดเตอร์ขมวดคิ้วมองเด็กสาวในชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนที่ยังนั่งนิ่งอยู่ตรงมุมห้องซ่อม ใบหน้าเล็กๆ ที่เขาจำได้แม่นแทบไม่ต้องนึกซ้ำ เธอคือเด็กนักเรียนบนทางม้าลายนั่นแน่นอน

“เธอว่าไงนะ?” เสียงเข้มเอ่ยถาม พร้อมขยับเข้ามาใกล้

นาเนียร์หน้าเจื่อนไปในทันที ถึงจะยังไม่ชอบหน้าเขานัก แต่ก็รู้ดีว่าเหตุการณ์วันนั้นถึงจะไม่ใช่ความผิดเธอเต็มร้อย แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่มีส่วน เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน สะพายกระเป๋าเล็กข้างตัวไว้แน่นก่อนจะโค้งให้เขา

“ขอโทษค่ะ…”

เฮดเตอร์เลิกคิ้ว ไม่คิดว่าเด็กจะยอมลดศักดิ์ศรีลงง่ายขนาดนี้

“ขอโทษเรื่องอะไร?”

“ขอโทษที่เถียงลุงเสียงดังกลางถนนวันนั้น…ถึงหนูจะยังคิดว่าลุงผิดอยู่ก็เถอะ” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตยังคงแฝงความดื้ออยู่จางๆ

เฮดเตอร์หัวเราะหึในลำคอ สายตามองไปทางณคุณที่ยืนพิงโต๊ะอยู่ด้านข้างเหมือนรอดูสถานการณ์ เขาหันกลับมาหาเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง

“จำไว้ ครั้งหน้าอย่าพูดก่อนคิด และอย่าข้ามถนนโดยไม่ดูรถ ถึงจะไฟเขียวก็เถอะ ขับพลาดขึ้นมา คนเจ็บมันไม่ใช่ฉัน” เสียงของเขาไม่ได้ดุดันเหมือนวันนั้น แต่ก็ยังคงหนักแน่นและจริงจัง

นาเนียร์พยักหน้า

“ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ”

“แล้วนี่อะไร เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”

“เฮียครับ นี่นาเนียร์ น้องสาวผม”

“น้องมึง?”

“ครับ คือว่า…” ณคุณยังไม่ได้ทันพูดต่อให้จบประโยค เฮดเตอร์ก็เอ่ยขึ้นแทรกทันที

“มาตามพี่กลับบ้านหรือไง”

“เปล่าค่ะ แค่อยากหารายได้ช่วงปิดเทอม ก็เลย…” เธอรีบพูดสวน ดวงตาฉายแววดื้อดึงทันควัน

“ผมเลยพาน้องมาสมัครงานกับเฮียครับ”

“สมัครงานกับกู?”

“ครับ”

เฮดเตอร์มองเธออย่างพิจารณา ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะปรายตามองไปทางณคุณ

“น้องมึงนี่…ไหวเหรอ?”

“น่าจะไหวนะครับ น้องดื้อแค่ปาก แต่ขยันนะเฮีย” ณคุณยิ้มเจื่อนๆ พลางตบบ่าน้องสาวเบาๆ “ถ้านาเนียร์ไม่ทำปัญหาอะไรก็ให้ลองสักวันสองวันก่อนได้ไหมครับ งานเล็กๆ น้อยๆ ในศูนย์ก็ได้”

เฮดเตอร์ขมวดคิ้วยุ่ง มองหน้านาเนียร์อีกครั้ง คราวนี้เธอก้มหน้าหลบสายตาเขาทันที ก่อนที่ณคุณจะพูดขึ้นอีก

“แค่ช่วยดูออเดอร์ของที่มาส่ง หรือช่วยเช็กของก็พอครับ ไม่ให้ยุ่งงานหลักแน่นอน”

เฮดเตอร์ยังคงนิ่ง ราวกับกำลังชั่งใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

“ก็ได้ ลองดูวันสองวัน ถ้ามีปัญหาไล่ออกทันที เข้าใจไหม?”

นาเนียร์เบิกตากว้าง ก่อนจะรีบพยักหน้าแรงๆ

“เข้าใจค่ะ! ขอบคุณนะคะคุณลุง เอ๊ย! เฮียเตอร์!”

“ถ้าเรียกลุงอีก เธอ…” เขาขมวดคิ้ว ไม่ชอบใจเลยสักนิดที่ถูกเรียกว่า ‘ลุง’ ซ้ำสอง

นาเนียร์กลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว แต่ก็พยักหน้ารับอย่างตั้งใจ “ค่ะ เฮีย~” น้ำเสียงเธอช่างยียวนจนน่าหมั่นไส้

ณคุณยิ้มแห้ง อยากปาดเหงื่อออกจากหน้าเหลือเกิน ขณะที่เฮดเตอร์กรอกตาใส่เด็กสาวแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง

นาเนียร์หันมาหาพี่ชาย กวักมือดีใจจนดูเหมือนเด็กประถม

“เย้~ เนียร์ได้งานแล้ว! ขอบคุณพี่ณนะคะ”

“อย่าเพิ่งดีใจไป…ถ้าเราทำลุง เอ้ย เฮียเตอร์ไม่พอใจ วันเดียวก็โดนไล่กลับบ้านได้ เข้าใจไหม?” ณคุณตีปากตัวเองเบาๆ เมื่อเผลอเรียกตามน้องสาว

“เข้าใจค่าาาา~” เธอลากเสียงยาว

ลูกน้องคยอื่นๆ ก็พลอยดีใจกับเธอด้วย บ้างก็ชูสองนิ้วให้ บ้างก็มาหยอดคำหวานแต่ก็ถูกสกัดดาวรุ่นโดยณคุณ

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการทำงานในรังเสือ ที่นาเนียร์ยังไม่รู้เลยว่า…เธอกำลังจะเข้าไปป่วนโลกที่ ‘ลุงหัวร้อน’ อย่างเฮดเตอร์สงบไว้ด้วยน้ำแข็งบางๆ มานานแค่ไหนแล้ว

ห้านาทีต่อมา…

เสียงเคาะโต๊ะเบาๆ ดังขึ้นหลังจากเฮดเตอร์เดินกลับเข้าห้องทำงานของเขาไม่นาน

“ไอ้ณ มึงเข้ามาคุยกับกูหน่อย”

น้ำเสียงเรียบเย็นของเขาดังลอดออกมาจากบานประตูแง้ม

ณคุณชะงักกลางคันระหว่างที่กำลังจะยื่นแก้วน้ำให้เพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง เขาหันไปมองประตูนั้นเล็กน้อยก่อนถอนหายใจอย่างรู้ชะตา แล้ววางแก้วลงบนโต๊ะ

“แป๊บ เดี๋ยวมา” เขาบอกกับเพื่อน ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนั้นด้วยสีหน้าครึ่งจริงจังครึ่งระแวง

“ปิดประตูด้วย”

เฮดเตอร์ยังคงนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตาเหลือบมองณคุณผ่านขอบแว่นตาดำที่เขาเพิ่งถอดออก

ณคุณปิดประตูอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเจ้านาย

“มีอะไรหรือเปล่าครับเฮีย”

เฮดเตอร์ไม่ตอบทันที เขาใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะเหมือนคนครุ่นคิดอยู่ แล้วจึงเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ

“เด็กคนนั้น…น้องสาวมึง”

“ครับ นาเนียร์” ณคุณพยักหน้าทันที “เธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ผมเลย”

เฮดเตอร์นิ่ง

“นิสัยเป็นยังไง”

“ซน ดื้อมาก หัวรั้น แต่ไม่เคยสร้างปัญหาให้ใครครับ แถมยังรับผิดชอบดีด้วย น้องอยากทำงานช่วงปิดเทอม จะได้รู้จักการหาเงิน ไม่ได้อยากมาเที่ยวเล่น”

เฮดเตอร์ยังไม่พูดอะไร เขาหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ ก่อนพูดเสียงต่ำแต่ชัดเจน

“กูไม่ชอบเอาคนนอกเข้ามาในทีม รู้ใช่ไหม?”

ณคุณพยักหน้า

“รู้ครับ แต่เนียร์ไม่ใช่คนนอกสำหรับผมหรอกครับ และผมรับรองได้ว่าเธอจะไม่สร้างปัญหาให้เฮียแน่นอน”

เฮดเตอร์หรี่ตาลงเล็กน้อย

“วันก่อนกูเกือบขับรถชนน้องมึง รู้ไหม”

ณคุณส่ายหน้าเบาๆ นาเนียร์ไม่ยอมเล่าอะไรเลย และเขาสำรวจร่างกายน้องดีแล้ว ไม่มีตรงไหนบาดเจ็บจึงไม่ได้เอะใจหรือเอ่ยถามใดๆ

“เฮียเกือบขับรถชนน้องผม”

“เออ น้องมึงแม่งข้ามถนนไม่ดูรถ ดีไม่ชน ไม่งั้นมึงได้ร้องไห้สามวันเจ็ดวันแน่ แม่ง แถมยังมาด่ากูอีก เรียกกูลุงๆ เหมือนคนแก่!”

“นาเนียร์รักความถูกต้อง ผมขอโทษแทนน้องด้วยครับ”

“กูก็หัวร้อนจริงๆ” เฮดเตอร์พูดพลางยักไหล่ ก่อนจะทิ้งตัวพิงเก้าอี้อีกครั้ง สีหน้าครุ่นคิดขึ้นมาใหม่ “กูไม่ติดเรื่องที่เธอเป็นน้องมึงหรอก แต่ที่กูจะไม่ทนคือ ถ้าเธอเอาความวุ่นวายมาให้กู กับให้ที่นี่”

“ผมเข้าใจครับ ผมจะดูแลเธอเอง ถ้าเธอทำอะไรไม่เข้าท่า ผมเป็นคนรับผิดชอบเอง”

เฮดเตอร์พยักหน้าเบาๆ ดวงตาคมยังไม่ละไปจากณคุณ

“ถ้าน้องมึงจุ้นจ้านไม่เข้าตากูเมื่อไร ทุกอย่างจบทันที และถ้าน้องมึงทำให้ลูกน้องกูเสียผู้เสียคนนะ”

“เฮีย!” ณคุณอ้าปากค้าง “นี่คิดว่าน้องผมจะมาป่วนถึงขั้นนั้นเลยเหรอครับ”

“กับสายตาแบบนั้น…กูไม่ไว้ใจ” เฮดเตอร์ยกมุมปากขึ้นน้อยๆ อย่างคล้ายเย้ย เขาไม่ได้พูดเล่น แต่ก็ไม่ได้เอาจริงแบบเจ้านายเคร่งขรึมทั่วไป

“สายตาแบบไหนครับ?”

“สายตาแบบ…เด็กที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ไง” เฮดเตอร์ยกคิ้วเล็กน้อย “แล้วก็ดูเหมือนจะหมั่นไส้กูเข้าไส้ด้วย”

“ฮ่าๆ ผมคิดว่าน้องจำเฮียได้แม่นเลยครับ ตั้งแต่แรกเห็นก็ปะทะกันเลยทีเดียว”

“งั้นก็ฝากไว้ในความดูแลมึง ถ้าเธอล้ำเส้นเมื่อไร…อย่าหาว่ากูไม่เตือน”

“ครับเฮีย” ณคุณรับคำเรียบๆ แม้จะรู้ว่าต่อจากนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่น้องสาวเขาก็ต้องผ่านบททดสอบนี้ไปให้ได้

เพราะที่นี่…คือโลกของเฮดเตอร์ เจ้านายขี้หงุดหงิดและหัวร้อน ที่ไม่ง่ายสำหรับใครหน้าไหนทั้งนั้น

————————————

ลุงระวังหลงน้องนัวเนียร์นะ 🤭