เมียแต่งที่ไร้รัก

บ้านไพศาลทรัพย์

""ถ้าพ่อคิดว่าการที่บังคับให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่พ่อหามา แล้วจะหยุดผมได้ พ่อคิดผิดครับ""

ปรินทร์วางช้อนกินข้าวในมือก่อนที่จะลุกออกจากโต๊ะกินข้าวไป มื้อเช้าสุดแสนอร่อยที่ป้าอ่อนจัดเตรียมเอาไว้ให้คุณชายคนโปรดยังไม่ได้ถูกตักเข้าปากสักคำ เพราะมีเรื่องให้ต้องผิดใจกับผู้เป็นพ่อเสียก่อน........

""พี่อ่อนเก็บเลย""

""แต่คุณเมฆยังไม่ได้ทานเลยนะคะ""

""ผมทานไม่ลงล่ะ""

""อย่าว่าพี่ยุ่งเรื่องเจ้านายเลยนะคะ พี่คิดว่าคุณเมฆควรจะให้อิสระกับคุณปรินทร์ค่ะ""

""เพราะว่าผมให้อิสระกับคุณปรินทร์ของพี่ไงครับ มันถึงได้ไปคว้าเอาลูกสาวของไอ้อำนาจมาเป็นเมีย""

ป้าอ่อนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อที่จะไม่ให้คนเป็นเจ้านายเห็น......

""พี่อ่อนก็รู้ว่าแม่ไอ้กรณ์ตายเพราะอะไร ถึงแม้ว่าวันนี้ไอ้อำนาจมันจะไปนอนอยู่ในคุก แต่ผมก็ไม่มีทางที่จะให้ไอ้กรณ์ไปคว้าลูกมันมาทำเมีย หรือเข้ามาอยู่ในตระกูลผมแน่นอน""

""แต่เรื่องนี้ คุณกรณ์ไม่เคยรู้นะคะ""

ป้าอ่อนพูดขึ้นก่อนที่จะมองไปที่รูปของคุณหญิงวารินที่แขวนอยู่กลางบ้าน.....

เหตุการณ์เมื่อ 12 ปีที่แล้ว

""คุณรินคะพี่ว่าให้พี่ไปซื้อให้เองที่ห้างก็ได้นะคะ คุณหญิงเพิ่งผ่าตัดหัวใจมาได้ 2 อาทิตย์เอง พี่เกรงว่าแผลจะยังไม่หายดีค่ะ""

""พี่อ่อนคะ รินหายแล้วค่ะ ให้รินได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างนะคะ นอนเตรียมตัวผ่าตัด รวมพักฟื้นเป็นเดือนแล้วรินเบื่อมากๆค่ะ ให้รินไปด้วยนะคะพี่อ่อน""

""แต่ถ้าคุณเมฆรู้เราถูกต้องเอ็ดแน่ๆค่ะ""

""ก็อย่าให้รู้สิคะ วันนี้รินอยากทำของโปรดคุณเมฆขอรินไปด้วยนะคะ นะพี่อ่อนนะ รินสัญญาว่าจะดูแลตัวเองค่ะ""

""ก็ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวพี่ไปบอกดินให้เตรียมรถนะคะ""

""ค่ะ""

การไปซื้อวัตถุดิบที่ห้างทุกอย่างผ่านไปด้วยดี จนกระทั่งขากลับจู่ๆรถก็ถูกผู้ประสงค์ร้ายประกบ 2 ฝั่งก่อนที่จะถูกถล่มยิงทั้ง 2 ด้าน คุณหญิงวารินถูกกระสุนเจาะเข้าที่หน้าและศีรษะเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ดินคนขับรถเสียชีวิตที่โรงบาลมีเพียงป้าอ่อนที่ถูกยิงเข้าด้านข้างสาหัสแต่สุดท้ายก็รอดมาได้ และเป็นคนเดียวที่จำเหตุการณ์วันนั้นได้ดีจนถึงทุกวันนี้..........

งานศพของคุณหญิงวารินถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติแต่ลูกชายคนเดียวอย่างปกรณ์ไม่สามารถมาร่วมงานได้เพราะเพิ่งบินไปเรียนต่อเมืองนอกได้เพียงอาทิตย์เดียว คดีความถูกสาวไปถึงตัวคนบงการ ที่เป็นคู่แข่งทางธุรกิจส่งออกอาวุธเถื่อนเพียงเดียวของคุณเมฆในตอนนั้น แม้ว่าตอนนี้ผ่านมา 12 ปี แต่บาดแผลนี้ก็ยังเป็นบาดแผลที่คนทั้งบ้านไม่สามารถลบเลือนได้.........

""ผมรักและเคารพพี่อ่อนไม่ต่างจากญาติผู้ใหญ่คนนึงนะครับ แต่เรื่องนี้ผมยอมไม่ได้จริงๆ หรือพี่อยากให้ลูกของฆาตกรมาอยู่ร่วมบ้านกับเรา เรื่องนี้ผมขอจริงๆครับ""

""ค่ะ คุณเมฆ""

""วันนี้ผมอาจจะกลับดึกนะครับมีเคลียร์งานกับเจ้าสัว ไม่ต้องตั้งโต๊ะเผื่อผม ผมไปล่ะ""

เมฆเมฆานายใหญ่ของบ้านเดินออกจากห้องอาหารก่อนจะขึ้นรถเพื่อเข้าตรวจโรงงาน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารเป็นเหตุการณ์ที่ค่อนข้างจะปกติสำหรับพ่อลูก เพราะตั้งแต่ลูกชายเสียแม่ไป ก็ตั้งแง่กับพ่อมาตลอดว่าเป็นเพราะพ่อที่ทำให้เเม่จากเค้าไป เหตุการณ์ลอบยิงในวันนั้นฝั่งผู้ก่อเหตุเข้าใจว่าเป็นเมฆที่อยู่บนรถจึงกราดยิงเพื่อหมายจะดับชีวิต.......

บริษัท ปกรณ์การแพทย์

""หน้าเครียดมากเลยนะคะ มีอะไรให้นิสาช่วยมั๊ยคะ""

""ไม่มีอะ ออกไปได้แล้วเดี๋ยววันนี้เบลจะเข้ามาห้ามทำอะไรให้แฟนฉันสงสัยในตัวเธอ""

""ค่ะ""

เลขาสาวสวยคนสนิทเดินออกจากห้องทำงานของเจ้านายด้วยอารมณ์ที่ไม่พอใจแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ ความสัมพันธ์ลับๆของตนเองกับเจ้านายที่คนแทบทั้งบริษัทรับรู้แต่ไม่มีใครกล้าปริปากพูดเรื่องนี้ต่อหน้าปกรณ์เลยสักคนเดียว เพราะเกรงว่าจะถูกไล่ออกเหมือนกับคนก่อนๆที่ก้าวล่วง.......

""อะไรๆก็ เบลๆๆๆๆ สักวันเถอะอีนิตาจะไม่ทน ถ้ากูไม่ได้ใครหน้าไหนก็อย่าหวังเถอะมึง""

นิตาบ่นอุบด้วยความหงุดหงิดเพราะตั้งแต่ปกรณ์คบหากับเบล ตนเองก็เป็นได้เพียงแค่คนลองรับอารมณ์ในวันที่ปกรณ์ไม่มีใคร ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ปกรณ์เรียกหาตนเองอยู่ตลอดเวลาไม่เคยห่าง ถึงขั้นขึ้นแท่นเลขาคนสำคัญที่สามารถตัดสินใจหลายๆอย่างแทนเจ้าของบริษัทอย่างปกรณ์ได้ แต่ตอนนี้เธอเข้าหน้าเค้าแทบไม่ติดเลยสักครั้ง........

เวลา 12:00 น.

หน้าห้องทำงานปกรณ์

""ฉันมาหาพี่กรณ์""

""เชิญด้านในค่ะคุณเบล""

แม้จะไม่อยากมองหน้าแต่ก็ต้องทำหน้าที่เลขาหน้าห้อง โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าสีหน้าและน้ำเสียงของตัวเองทำให้คนรักของปกรณ์รู้สึกสงสัยมากเพียงใด.......

""พี่กรณ์คะ เบลคิดถึง""

เสียงหวานดังเข้ามาตั้งแต่ประตูห้องทพอให้ปกรณ์รีบวางปากกาในมือแล้วหันมาหาแฟนสาวทันที......

""พี่ก็คิดถึงเบลครับ กินไรมาหรือยัง""

""ยังเลยค่ะ เบลว่าจะมากินพี่กรณ์ ไม่ใช่สิกินพร้อมพี่กรณ์ต่างหาก""

""หืมมม ปากหวานนะเรา งั้นพี่ว่าเราไปหาอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่า""

""สำหรับพี่กรณ์ยังมีอะไรอร่อยกว่าหนูอีกหรอคะ เสียใจจัง""

""สำหรับพี่ไม่มีอะไรอร่อยกว่าหนูเบลแล้วครับ แต่ถ้าเรายังอยู่กันตรงนี้พี่เกรงว่าหนูจะไม่ได้กินข้าวแน่ๆ""

""พี่กรณ์อะ ไปกินข้าวดีกว่าค่ะ""

คู่รักเดินทางมาถึงร้านอาหารหรูบนยอดตึกสูงวิวแม่น้ำใหญ่ ก่อนที่จะสั่งอาหารมากมายชนิดที่ว่าเหมือนมากันเป็น 10 คน......

""พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ""

""ค่ะ รีบมานะคะ อย่ามัวแต่ไปมองสาว ถ้าเบลรู้เบลเอาพี่ตายแน่""

""สายตาของพี่มีไว้ทองเบลคนเดียวครับ เดี๋ยวพี่รีบมา""

ปกรณ์เดินตรงมายังห้องน้ำมือสองข้างล้วงกระเป๋า สายตาไม่ได้มองทางเดินแต่กลับมองไปด้านนอกตึกที่เป็นวิวแม่น้ำ ตุ้บบ โอ๊ยย!!......

""เดินยังไงของคุณเนี่ย คนเดินมาไม่เห็นหรือไงวะ""

ร่างบางในชุดนักศึกษาล้มลวไปนั่งอยู่ที่พื้นก่อนจะลุกขึ้นมาปัดกระโปรงตัวเองอย่างส่งๆ

""แต่คุณเป็นคนเดินมาชนฉันค่ะ ตาคุณไม่มองทาง เดินแบบนี้ต่อให้ 10 คนอยู่ตรงหน้าคุณก็คงจะชนอยู่ดี ชนคนอื่นแล้วยังจะไม่มีมารยาท""

อัยยาร่างบางในชุดนักศึกษาที่ถูกชน ตวาดใส่คนตรงหน้าอย่างหัวเสีย เพราะตัวเองออกมาส่งของให้ลูกค้าแล้วตอนนี้ก็ต้องรีบไปดูแม่เลี้ยงที่โรงบาลเพราะหมอโทรมา ก่อนจะกลับเข้ามหาลัยเวลาที่มีก็น้อยมากพอแล้ว ยังจะถูกคนไม่มีมารยาทชนจนกระเด็นแล้วโวยวายใส่อีก......