บทที่ 2 เด็กใหม่

บทที่ 2 เด็กใหม่

ณคุณเดินออกจากห้องทำงานของเฮดเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู เห็นข้อความที่น้องสาวส่งมาค้างอยู่ว่า

‘พี่ณอยู่ไหนอะ ลูกน้องพี่มารุมล้อมเนียร์ใหญ่เลย ช่วยด้วยเนียร์กลัว’

เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วพิมพ์ตอบไปว่า

‘อยู่เฉยๆ เดี๋ยวพี่ลงไปหา’

ในใจกังวลปนห่วง เพราะน้องสาวเขา นาเนียร์เป็นคนไม่ยอมคน และโลกของเฮดเตอร์ก็ไม่ใช่ที่สำหรับใครที่ชอบตั้งคำถามหรือขัดคำสั่ง

ณคุณรู้ดีว่าน้องสาวเขามีไฟในใจ แต่ไฟแบบนั้นมันเป็นได้ทั้งพลังและเชื้อเพลิงทำลายตัวเอง ถ้าเผลอปะทะกับเฮดเตอร์โดยไม่รู้ทางหนีทีไล่ ก็อาจจะจนมุมจนไม่มีทางหนี

เมื่อเดินลงมายังโถงกลางของอาคาร ณคุณก็เห็นนาเนียร์นั่งอยู่ที่มุมเดิมแต่น้องๆ เขาต่างยืนล้อมเธอราวกับกลุ่มเสือหิวกำลังต้อนเหยื่อ แต่ใบหน้าเธอยังเรียบนิ่งแต่แววตากลับคุกรุ่นราวกับพร้อมจะลุกขึ้นเถียงใครสักคนได้ทุกเมื่อ

“พี่ณ!” นาเนียร์ทักทันทีที่เห็นเขา ก่อนจะส่งสัญญาณให้พี่ชายว่าช่วยด้วย

“เบาๆ หน่อยพวกมึง เดี๋ยวน้องกูตกใจหมด” ณคุณเดินเข้าไปใกล้ ก้มลงพูดเสียงเบา “กลับบ้านไป เราสองคนต้องคุยกันนะ”

นาราขมวดคิ้ว ก่อนจะก้มหน้ารู้สึกผิด

“เรื่องเฮียเตอร์ขับรถเกือบชนหนูเหรอ”

“รู้นี่ว่าพี่จะถามอะไร เพราะงั้นเตรียมคำตอบดีๆ”

นาเนียร์พยักหน้าหงึก พลางก้มหน้าหลบสายตาพี่ชาย

ณคุณมองน้องสาวอย่างระอา ปนเอ็นดู

“ถ้าเราอยากอยู่ที่นี่โดยไม่ให้พี่ลำบากใจ เราก็อย่าดื้อ เฮียเตอร์เขาอารมณ์ร้อน”

“เข้าใจค่ะพี่ณ” นาเนียร์พยักหน้าแต่สายตายังรู้สึกผิดในที “น้องจะอยู่จุดที่เขาให้อยู่ จะไม่สร้างปัญหาให้พี่ณ”

ณคุณยิ้มเจื่อน…ใช่ นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการและกลัวที่สุด เพราะนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาต้องทำงานกับน้องสาวตัวเอง

ด้านบนของอาคาร เฮดเตอร์ยืนพิงขอบกระจก มองลงมายังโถงกลาง เขาเห็นสองพี่น้องคุยกันจากมุมสูง เขาสังเกตการแสดงออกของหญิงสาวคนนั้น ต่อหน้าคนอื่นเธอดูเข้มแข็งและแข็งกร้าวไม่ยอมคน ทว่าต่อหน้าพี่ชายกลับเหมือนลูกแมวน้อยชอบอ้อน

“ไม่ใช่แค่สายตาแล้วล่ะ…” เขาพึมพำกับตัวเอง “…ท่าทางก็ไม่ยอมใครเหมือนกัน”

รอยยิ้มหยันบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากชายหนุ่ม

เกมเริ่มขึ้นแล้ว และเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนโดยเฉพาะ ‘น้องของลูกน้อง’ มาทำให้สมดุลในโลกของเขาเปลี่ยนแปลงไปได้ง่ายๆ อย่างแน่นอน

หลายนาทีต่อมา ณคุณพานาเนียร์เดินลัดเลาะไปตามทางเดินภายในอาคารซึ่งเป็นสำนักงานหลักของทีมแข่งรถ ‘Fury Circuit’ ทีมที่ขึ้นชื่อเรื่องระเบียบวินัยและความเคร่งครัดภายใต้การนำของเฮดเตอร์

เสียงรองเท้าสองคู่กระทบพื้นสะท้อนแผ่วเบาไปตามผนังโลหะสีเข้ม ผนังด้านหนึ่งติดกระจกใสเผยให้เห็นลานทดลองรถที่อยู่เบื้องล่าง พนักงานบางส่วนเดินผ่านด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่เมื่อเห็นณคุณ พวกเขาต่างยกมือทักทายอย่างเคารพ

นาเนียร์เดินอย่างสงบ ไม่ซุกซน ไม่ถามจุกจิก ดวงตาของเธอกวาดมองรอบตัวอย่างพินิจ ไม่ใช่แบบนักท่องเที่ยวที่ตื่นเต้น แต่แบบคนที่ต้องการเข้าใจมากกว่าแค่เห็น

“ที่นี่คือห้องควบคุมหลัก” ณคุณชะลอฝีเท้าแล้วเอ่ยเสียงเบา “พี่ดูแลเรื่องการวางกลยุทธ์และข้อมูลรถแข่งทั้งหมดจากตรงนี้”

นาเนียร์พยักหน้า

“มันเหมือนสนามรบแบบมีแผงควบคุมเลยนะคะ เหมือนการรบที่ไม่ใช้ปืน แต่ใช้สมองกับความเร็ว”

ณคุณหันมามองน้องด้วยแววตาแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มน้อยๆ

“พูดได้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะเรา”

“ก็ต้องเป็นสิคะ ถ้าไม่อยากให้พี่ณอายใครที่ลากเด็กดื้อมาเดินเพ่นพ่านในสนามของเขา” เธอพูดติดตลก แต่น้ำเสียงไม่ได้ล้อเลียน ทว่ากลับจริงจังในที

ณคุณถอนหายใจแล้วยิ้มเจื่อน ก่อนจะพาน้องเดินต่อไปยังอาคารอีกหลัง ซึ่งตั้งอยู่ติดกับลานแข่ง อาคารเก็บรถแข่งส่วนตัวของเฮดเตอร์

ประตูเหล็กเปิดออกด้วยเสียงกลไกเบาๆ และแสงสว่างจากเพดานก็เผยให้เห็นรถแข่งไฮเทคหลายคันจอดเรียงราย ราวกับผลงานศิลปะในแกลเลอรี่มูลค่าหลายสิบล้าน

นาเนียร์เงียบไปนานขณะมองดูรถแต่ละคัน สีหน้าเธอนิ่งสนิท มีเพียงแววตาที่เปล่งประกายอย่างสงบ

“สวยเหมือนสัตว์ป่าในกรงเลยนะคะ” เธอเอ่ยเบาๆ “ดูสงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยพลังน่ากลัว ถ้าหลุดออกไป คงควบคุมไม่ได้ง่ายๆ”

“นั่นแหละที่พี่อยากให้เรารู้” ณคุณพูดขึ้นช้าๆ “ที่นี่…มันไม่ใช่ที่สำหรับคนที่แค่เดินดูเฉยๆ แล้วจะเข้าใจทุกอย่าง มันมีแรงกดดัน มีกฎของมัน และถ้ามีใครพลาดแม้แต่นิดเดียว มันอาจไม่ใช่แค่เรื่องของการแข่งขันอีกต่อไป”

นาเนียร์ไม่ตอบในทันที เธอยกมือแตะกระจกที่กั้นระหว่างโถงกับลานเก็บรถ ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“น้องจะไม่ทำให้พี่ณลำบากใจค่ะ”

ณคุณหันมาสบตาน้องสาวอีกครั้ง แววตาเธอยังเหมือนเดิม…นิ่ง สงบ แต่หนักแน่นจนน่าแปลกใจ

เสียงฝีเท้าของทั้งสองค่อยๆ จางลงในโถงเงียบ ก่อนจะมีเสียงเบาๆ ดังขึ้นจากอินเตอร์คอมใกล้เพดาน

“ณ…ให้คนมาเอาเอกสารห้องกูด้วย”

ณคุณหยุดเดินเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองกล้องวงจรปิดที่เงียบงันบนมุมเสา

“ครับเฮีย” เขาหันไปมองน้องสาว “ดูเหมือนจะมีงานให้เราทำแล้วนะ”

นาเนียร์เพียงพยักหน้าเบาๆ …แต่แววตาเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เนียร์โกรธง่ายหายเร็วนะ พี่ณก็คงรู้ว่าน้องสาวตัวเองเป็นคนยังไง แต่เฮียเตอร์ของพี่ณน่ะ เขาจะมีอคติกับเนียร์ไหมไม่รู้นะ”

“อืม ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ไปริที่ห้องควบคุม”

“ค่ะ”

นาเนียร์เดินตามทางที่พี่ชายบอก ด้วยฝีเท้าเรียบสงบ แต่ในใจกลับเต้นแรงอย่างประหลาด…ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่อาจเป็นเพราะไม่แน่ใจว่าเธอควรจะจัดวางตัวเองอย่างไรเมื่อต้องเผชิญหน้ากับ ‘เฮียเตอร์ของพี่ณ’

ประตูกระจกขุ่นเบื้องหน้าเปิดออกโดยอัตโนมัติเมื่อเธอเดินเข้าใกล้ กลิ่นเย็นๆ ของเครื่องปรับอากาศและเอกสารหนังสือผสมกันคล้ายห้องประชุมใหญ่ในบริษัทยักษ์ เฮดเตอร์ยืนอยู่ด้านใน กำลังเปิดแฟ้มหนาอยู่หน้าชั้นเอกสารเหล็กที่เรียงรายเป็นระเบียบ เขาหันมามองเพียงชั่ววินาที ก่อนจะปรายสายตากลับไปที่เอกสารตรงหน้า

“มาช้า”

นาเนียร์ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะรีบขยับเข้ามาใกล้ เธอพยายามควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉย

“ขอโทษค่ะ…เนียร์เพิ่งมาครั้งแรก ยังไม่คุ้นทาง”

เฮดเตอร์ปิดแฟ้มในมือดัง ปึ้ก! แล้วหยิบอีกแฟ้มส่งให้เธอโดยไม่พูดอะไร นาเนียร์ยื่นมือไปรับอย่างระมัดระวัง แม้ในใจจะรู้สึกเหมือนยืนอยู่กลางแรงอัดของสนามแข่งก็ไม่ปาน

“แฟ้มนี้สำหรับส่งฝ่ายกลยุทธ์” เขาเอ่ยเสียงนิ่ง “อย่าทำตก อย่าทำหาย อย่าเปิดดู ถ้าไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์เข้าอ่าน”

“ค่ะ…เข้าใจแล้วค่ะ”

สายตาคมของเฮดเตอร์เลื่อนขึ้นมาสบกับเธอตรงๆ เป็นครั้งแรก แววตานั้นไม่ใช่แค่ประเมิน แต่มันเหมือนชั่งน้ำหนัก…ราวกับกำลังพิจารณาว่าเธอเหมาะจะอยู่ในสนามของเขาหรือไม่

“ไม่ใช่เพราะเป็นน้องของไอ้ณแล้วจะได้สิทธิพิเศษอะไรที่นี่ จำไว้ให้ดี”

นาเนียร์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“เนียร์ไม่ได้คาดหวังสิทธิพิเศษค่ะ แค่อยากทำหน้าที่ให้ดีที่สุดโดยไม่ให้ใครต้องเดือดร้อน…โดยเฉพาะพี่ณ”

เฮดเตอร์เลิกคิ้วเพียงเล็กน้อย แววตาไม่เผยความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น ก่อนจะหันกลับไปยังโต๊ะทำงานของเขาอีกครั้ง

“งั้นก็พิสูจน์ให้เห็นด้วยการกระทำ ไม่ใช่คำพูด”

นาเนียร์ก้มศีรษะเล็กน้อย

“ค่ะ…จะทำให้ได้”

เธอหมุนตัวกลับและเดินออกจากห้องนั้นอย่างเงียบงัน แม้หัวใจจะยังเต้นแรงไม่หยุด แต่ฝีเท้าไม่สั่น และสายตาก็ไม่หันกลับไปมองอีกเลย

บนโต๊ะ เฮดเตอร์หยุดการจัดเอกสารชั่วครู่ เขายกมือขึ้นลูบกรามตัวเองเบาๆ พลางพึมพำ

“…รู้จักพูด…แต่ก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี”

สายตาคมกริบเหลือบมองจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพในมุมต่างๆ ของสำนักงาน และภาพหนึ่งคือโถงทางเดินที่นาเนียร์เพิ่งเดินผ่าน

และเขายังจับตามองอยู่

—————————————

จ้องนานๆ ระวังน้องท้องนะลุง 😆