LOGINShare
บทที่ 4 ความฝันของนาเนียร์
Last Updated:
2025-09-19 19:36:27บทที่ 4 ความฝันของนาเนียร์
“หึหึ” เฮดเตอร์หัวเราะในคออย่างเงียบเชียบ เขากอดอกยืนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเย็นราวกับวิเคราะห์เครื่องยนต์กลไกมากกว่ามนุษย์
มุมปากเขาเหยียดเป็นรอยยิ้มบางๆ ไม่ใช่รอยยิ้มเป็นมิตร ไม่ใช่เยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เจออะไรบางอย่างที่ ‘ผิดปกติจากที่ควรจะเป็น’
“อยากนั่งหลังพวงมาลัยเหรอ…” เขาทวนคำช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “…ไม่คิดเหรอว่าแค่ยืนดูอยู่ห่างๆ จะปลอดภัยกว่า”
นาเนียร์ไม่ได้ตอบในทันที ดวงตาเธอกลับจ้องตรงกลับไป แม้จะมีแววลังเลน้อยๆ แต่ก็ไม่หลบสายตาเขา
“บางทีก็คิดค่ะ…แต่เนียร์ไม่เคยชอบอยู่ห่างๆ อะไรที่ตัวเองสนใจ”
เธอเอ่ยเรียบๆ แต่มั่นคง ไม่อวดดี ทว่าก็ไม่อ่อนแอ
คำตอบนั้นทำให้เฮดเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่แววตาคล้ายจะพินิจเธอลึกขึ้นอีกระดับ คล้ายเครื่องจับแรงสั่นสะเทือนที่เริ่มตรวจพบแรงบิดที่ไม่เคยมีในระบบ
“…ไอ้ณเลี้ยงมายังไงนะ ถึงได้กล้าแบบนี้” เขาพึมพำ แต่ไม่ใช่กับเธอ พูดกับตัวเองเสียมากกว่าก่อนจะหันกลับไปมองรถในสนามอีกครั้ง
GT-R Spec Z วิ่งครบรอบที่สามแล้ว เสียงเครื่องยังแน่น เสถียร และควบคุมได้ดีเยี่ยม ทีมวิศวกรรอบสนามเริ่มปรบมือเบาๆ ให้กับผลงานที่เป็นรูปธรรมของเดือนแห่งการประกอบ
เฮดเตอร์หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นแนบปาก พูดคำสั่งสั้นๆ
“นำรถกลับเข้าพื้นที่พัก รอเช็กระบบภายในอีกทีตอนห้าโมง” จากนั้นเขาก็หันกลับมาทางนาเนียร์อีกครั้ง “เธอชอบรถ…แต่ยังไม่ได้พิสูจน์ว่าเข้าใจมัน”
เขาก้าวเข้าใกล้เธอไปเล็กน้อย สีหน้าขรึมจริงจัง
“ถ้าอยากลองนั่งหลังพวงมาลัยสักครั้ง…ก็พิสูจน์ให้เห็นก่อนว่ามีค่าพอจะนั่งตรงนั้น”
นาเนียร์ยืนนิ่ง ยอมรับคำพูดนั้นโดยไม่โต้กลับ เธอรู้…สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่แค่คำท้าทาย แต่มันคือเงื่อนไข คือบททดสอบในเกมที่เธอก้าวเข้ามาแล้วอย่างไม่อาจหันหลังกลับ
และใช่
เธอจะพิสูจน์มัน
เพราะบางสิ่งในดวงตาเย็นชาคู่นั้น…เธอก็อยากมองทะลุเหมือนกัน
ทันทีที่ร่างสูงของเฮดเตอร์เดินหายลับไปทางประตูทางเข้าด้านใน พร้อมกลุ่มวิศวกรระดับหัวหน้าที่เดินตามหลังอย่างมีระเบียบ สนามทดสอบก็คล้ายเบาลงในบรรยากาศทันที เหมือนแรงกดดันที่เคยกดทับอยู่เมื่อครู่ถูกยกออกไปในพริบตา
นาเนียร์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องไปยังร่องล้อบนจุดออกตัวสนาม เหมือนจิตใจยังตามแรงเครื่องยนต์ไปไม่ทัน
“เนียร์!” เสียงของณคุณดังขึ้นพร้อมฝีเท้าเร่งรีบ เขาเดินตรงเข้ามาหาน้องสาว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “เมื่อกี้พี่เห็นเฮียเดินออกไปทางนี้…เขาว่าหรือดุอะไรเราหรือเปล่า?”
นาเนียร์หันมาช้าๆ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
“ไม่ค่ะ ไม่ได้ดุ…แค่คุยนิดหน่อย”
“คุย?” ณคุณขมวดคิ้ว “เฮียเตอร์เนี่ยนะคุยเฉยๆ…”
“ก็แบบ…พูดน้อยๆ น่ะค่ะ” เธอหัวเราะน้อยๆ แต่ไม่ถึงกับตลก “แต่พี่ณไม่ต้องห่วง เขาไม่ได้กัดหนู ไม่ได้ไล่ ไม่ได้ขู่ เขาแค่…เป็นเขา”
ณคุณยังมองเธอไม่วางตา ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงฉายแววไม่ไว้วางใจ
“แน่ใจนะว่าโอเค เฮียเขาไม่ชอบให้ใครเดินเพ่นพ่านแถวสนามแบบนี้ ต่อให้เป็นน้องใครก็ตาม”
นาเนียร์พยักหน้ารับ
“แน่ใจค่ะ…หนูโอเค และหนูก็ไม่ได้ทำอะไรผิดด้วย”
ณคุณยังคงถอนหายใจในแบบพี่ชายที่กลัวว่าน้องจะเดินเข้าไปในรังเสือโดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เพียงแค่มองหน้าน้องสาวอีกครั้งเหมือนกำลังชั่งใจว่า
ควรพอเท่านี้หรือไปต่อดี
“…งั้นดีแล้ว” เขาพึมพำในที่สุด ก่อนจะพูดเปลี่ยนเรื่อง “ไป เดี๋ยวพี่พากลับ แวะกินอะไรมั้ย หรือจะรีบกลับไปอ่านหนังสือ?”
นาเนียร์ยิ้ม
“เอาเป็นว่าแวะกินก่อน แล้วค่อยกลับไปอ่านแบบเต็มสติก็แล้วกันค่ะ”
ณคุณหัวเราะเบาๆ พลางลูบหัวน้องสาวอย่างเอ็นดูปนเหนื่อยใจ
“พี่ไม่น่าต่อราคากับเราน้อยกว่าสามบทเลยจริงๆ…”
เสียงหัวเราะเบาๆ ของทั้งสองคลอเคลียอยู่ท่ามกลางลมยามบ่ายที่พัดผ่านสนามทดสอบว่างเปล่าเบา แต่แน่นแฟ้น
ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังความบังเอิญที่เธอได้เจอกับเขาบ่อยขึ้นเรื่อยๆ กำลังกลายเป็นอะไรที่มากกว่านั้น…และอาจจะเริ่มซับซ้อนกว่าที่ใครคิดไว้มากนัก
นาเนียร์เดินแยกตัวออกมาจากพี่ชายเพื่อไปเอาของที่โต๊ะทำงานในห้องเอกสาร เธอเดินผ่านกลุ่มลูกน้องของณคุณก็ค้อมศีรษะทักทายตามมารยาท
“น้องนาเนียร์ เย็นนี้ว่างไหมครับ”
“เอ่อ…”
“พอดีพวกพี่ว่าจะไปกินเลี้ยงกันหน่อย อยากชวนน้องไปด้วย”
“เนียร์ต้องถามพี่ณก่อนค่ะ ถ้าพี่ณอนุญาตก็ได้ไป”
“ไม่อนุญาตครับ น้องกูต้องกลับไปอ่านหนังสือเตรียมสอบ”
“อ๋า…เซ็งเลย พี่ณขัดคอฉิบ”
“น้อยๆ หน่อยพวกมึง”
“ไอ้ณ มึงก็ต้องไปด้วย” เสียงของเฮดเตอร์ดังขึ้นทำให้เสียงหัวเราะของทุกคนเงียบไป เพราะทุกสายตากำลังมองไปที่เขาอยู่
“เอ่อ…ผมต้องไปส่งน้องที่บ้านก่อน”
“ไม่เป็นไรพี่ณ น้องกลับเองได้”
“เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้าน”
“นี่น้องพี่ณนะ เรื่องแค่นี้สบายมาก”
ณคุณมองหน้าน้องสาวก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
“ไม่ได้หรอก พี่มีเราคนเดียว เดี๋ยวพี่แวะส่งเราก่อนก็ได้”
เฮดเตอร์ยืนกอดอกอยู่ห่างจากกลุ่มลูกน้องไม่กี่ก้าว ร่างสูงในชุดดำเรียบไร้โลโก้ แต่กลับทำให้ทุกสายตาต้องลดระดับสายตาลงอย่างไม่รู้ตัว แม้เขาจะพูดน้อย แต่แค่เสียงเดียวก็เหมือนเครื่องเบรกแรงสูงที่หยุดบทสนทนาทุกทิศทางได้ทันที
“เดี๋ยวเอารถกูไปก็ได้” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย ทว่าแฝงแรงกดดันจนทุกคนที่ยืนอยู่รอบนั้นพลันนิ่งเงียบอีกระลอก “…กูจะนั่งไปด้วย”
นาเนียร์ที่กำลังยิ้มแห้งๆ อยู่ระหว่างพี่ชายกับกลุ่มลูกน้องของเขา ถึงกับกะพริบตาปริบๆ หันไปมองเฮดเตอร์ที่ยืนอยู่ในท่าทางเรียบเฉยเหมือนพูดเรื่องอุณหภูมิของน้ำฝน
ณคุณหันขวับทันที
“เฮียไม่ต้องลำบากหรอกครับ เดี๋ยวผมส่งเองได้”
“ไม่ลำบาก” เฮดเตอร์ตอบทันควัน “ถือว่าเส้นทางเดียวกัน กูแค่จะไปดูสถานที่ใหม่แถวๆ นั้น แล้วจะได้คุยเรื่องสัญญารถกับมึงต่อด้วยเลย”
เสียงเงียบงันปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ลูกน้องบางคนจะแอบสบตากันอย่างอดขำไม่ได้
แล้วใครบางคนก็กระซิบเบาๆ
“โห…สายเปย์แบบไม่ตั้งใจหรือเปล่าวะ”
นาเนียร์แสร้งยิ้ม แต่ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ จะปฏิเสธก็ใช่ที่ จะเงียบก็เหมือนยอมรับกลายๆ เธอเลยเลือกเอ่ยขึ้นเบาๆ อย่างระมัดระวัง
“ถ้าเฮียเตอร์จะผ่านแถวนั้นอยู่แล้ว…เนียร์คงไม่รบกวนมากใช่ไหมคะ”
เฮดเตอร์ไม่ตอบตรงๆ เขาเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อย มองเธอราวกับจะบอกว่า ‘ถามทำไมในเมื่อฉันพูดแล้ว’ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปโดยไม่ต้องรอใคร
“ไปเจอกันที่หน้าตึก ห้านาที” เขาทิ้งท้ายเรียบๆ
ณคุณยืนนิ่งอยู่อีกครู่ ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วหันมาทางน้องสาว
“ห้ามพูดอะไรแปลกๆ ห้ามเถียง ห้ามซักถาม ห้ามแซวเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
นาเนียร์พยักหน้าเร็ว
“เข้าใจค่ะ”
“…แล้วก็ห้ามเงียบเกินไปด้วย เดี๋ยวจะดูน่าสงสัย”
“พี่ณอะ!”
เสียงหัวเราะเบาๆ ผ่อนคลายขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่ แม้ในใจจะยังงงๆ ว่าทำไมเจ้านายถึงอยากนั่งรถไปด้วย
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือนาเนียร์กำลังจะได้นั่งรถคันเดียวกับเฮดเตอร์ครั้งแรก และแน่นอนว่าไม่น่าจะเงียบ อย่างที่เธอหวังไว้เลย
Latest chapter
ระยะนี้อันตราย ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2เช้าวันหยุดในบ้านหลังใหญ่บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก ห้องโถงกลางถูกจัดแต่งด้วยดอกไม้สีขาวสลับชมพูอ่อน กลิ่นหอมอวลไปทั่วจนสร้างความอบอุ่นราวกับงานหมั้นเล็กๆ ที่แฝงไปด้วยความหมายยิ่งใหญ่กันต์กำลังช่วยช่างจัดดอกไม้ยกแจกันไปตั้งตรงมุมโต๊ะอย่างตั้งใจ“พวกนายวางตรงนี้สิ จะได้บาลานซ์กับเวที” เขาพูดพร้อมหันไปเช็กตำแหน่งต้นหนยืนพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น พลางก้มหน้ากางแผนผังการจัดโต๊ะ“นี่พวกแขกผู้ใหญ่ต้องนั่งฝั่งไหนกันแน่ เฮดเตอร์ถ้าไม่รีบตอบ เดี๋ยวพรุ่งนี้คนมาแล้วจะมั่วกันหมดนะเว้ย”ลีอองหัวเราะพลางยกถาดแก้วน้ำมาวางเรียงบนโต๊ะรับแขก“ใจเย็นๆ หน่อยเถอะไอ้ต้น มึงก็เหมือนแม่บ้านไปทุกทีแล้วนะ”เสียงหยอกล้อทำให้เฮดเตอร์ที่นั่งตรวจเช็กรายชื่อแขกอยู่เงยหน้าขึ้น เขายิ้มบางๆ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากเพื่อนสนิทที่ร่วมลงแรงกันเต็มที่ระหว่างที่ทุกคนกำลังวุ่นอยู่ เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางประตูบ้าน ก่อนจะปรากฏร่างชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้ามีเค้าโครงคล้ายเฮดเตอร์ไม่ผิดเพี้ยน“เซอร์ไพรส์!”ทุกสายตาหันไปทันที เฮดเตอร์ชะงักไปชั่วอึดใจ ก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูง ดวงตาคมวาวด้วยความดีใจ“ไอ้คิว!”ร่างส
ระยะนี้อันตราย ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1ย่างเข้าสู่ปีที่สี่ของการเป็นนักเรียนแพทย์ การเจอกันกับเฮดเตอร์ก็น้อยลงตามตารางเรียนที่มากขึ้น และเป็นปีสี่ของนาเนียร์ที่ต้องขึ้นชั้นคลินิกและได้ราวน์คนไข้จริงๆ กับอาจารย์หมอเสียงโทรศัพท์สั่นและดังเบาๆ อยู่ในกระเป๋าเสื้อของนาเนียร์ เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนเคาน์เตอร์แล้วเดินไปหลบมุมเพื่อรับสายของเฮดเตอร์“เฮีย เนียร์ยุ่งอยู่ค่ะ มีอะไรด่วนไหม”(เปล่า แค่คิดถึงเด็กดื้อน่ะ)“อ๋อ คิดถึงเหมือนกันนะคะ อย่าน้อยใจนะที่เนียร์ไม่มีเวลาให้ ช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆ”เสียงถอนหายใจทุ้มต่ำลอดผ่านมาทางสายคล้ายจะกลั้นความน้อยใจเอาไว้ไม่มิด(รู้หรอกว่าเรายุ่ง แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า…ตอนนี้ใครกันแน่ที่อยู่กับเนียร์มากกว่าเฮีย)น้ำเสียงติดกระเซ้า ทว่ามีความน้อยใจแฝงอยู่จนหัวใจนาเนียร์สะดุ้ง เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามอธิบายเสียงเบา“ไม่มีใครทั้งนั้นค่ะเฮีย มีแต่คนไข้กับอาจารย์หมอ เนียร์อยากให้เฮียเข้าใจนะ”เฮดเตอร์หัวเราะหึเบาๆ แต่ก็ยังไม่อาจปิดบังความรู้สึกในใจได้(แต่เฮียก็ยังอยากให้เราเจอกันบ้าง…ไม่ใช่แค่ได้ยินเสียงผ่านโทรศัพท์แบบนี้)มือที่จับโทรศัพท์ของนาเนียร์สั่นน้อยๆ เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึกแล้วตอบด
ระยะนี้อันตราย บทที่ 55 บทส่งท้าย
บทที่ 55 บทส่งท้ายเปิดเทอมปีสองของนักศึกษาแพทย์มาได้ไม่กี่สัปดาห์ แต่นาเนียร์ก็สัมผัสได้ถึงความหนักหน่วงที่ต่างจากเดิม ทั้งชั่วโมงเรียนที่ยาวนานกว่าปีแรก และเนื้อหาวิชาที่เข้มข้นขึ้นจนแทบไม่มีเวลาหายใจ เธอมักกลับมาบ้านหรือคอนโดพร้อมกับความเหนื่อยล้าเต็มสองแขน แต่สิ่งที่แตกต่างจากเมื่อก่อนคือเธอไม่เคยต้องแบกรับเพียงลำพังอีกแล้วเฮดเตอร์เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แม้ยังคงนิสัยเจ้าเล่ห์และแฝงความกวนประสาทอยู่ตลอด แต่เวลามีเธออยู่ใกล้กลับกลายเป็นคนใจเย็นลงอย่างน่าประหลาด ยิ่งหลังจากผ่านเรื่องราวมากมาย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แน่นแฟ้นขึ้นจนเหมือนหายใจด้วยจังหวะเดียวกันเย็นวันหนึ่งหลังเลิกเรียน นาเนียร์เดินก้มหน้าก้มตาออกมาจากมหาวิทยาลัยอย่างอิดโรย แต่ทันทีที่เห็นร่างสูงคุ้นตายืนพิงรถหรูรออยู่ หัวใจที่หนักอึ้งกลับเบาสบายอย่างน่าประหลาด“เฮียขา…” เสียงหวานอ้อนดังขึ้นทันทีที่ก้าวเข้ามาใกล้ เธอยกแขนคล้องเอวเขาแน่นเหมือนหาที่พักพิงเฮดเตอร์ก้มลงสบตา ดวงตาคมอ่อนแสงลงอย่างไม่รู้ตัว มือหนายกขึ้นลูบผมเธอเบาๆ“เหนื่อยอีกแล้วใช่ไหมตัวเล็ก”เธอพยักหน้าหงึกๆ พลางซบลงกับอกกว้าง“เหนื่อยมากเลยค่ะ วันนี้เรี
ระยะนี้อันตราย บทที่ 54 เด็กขี้อ้อน
บทที่ 54 เด็กขี้อ้อนหลายเดือนต่อมานาเนียร์เดินมาหาเฮดเตอร์ที่ยืนรออยู่หน้าบ้านด้วยท่าทางอิดโรยสุดๆ ทันทีที่ปลายรองเท้าและกับปลายรองเท้าเขา แขนสองข้างก็อ้าออกและสวมกอดเอวสอบอัตโนมัติ“ขออ้อนหน่อย เรียนเหนื่อยมาทั่งอาทิตย์เลย”“อยากกินอะไรอร่อยๆ ไหม เฮียตามใจเราหนึ่งวัน”“ไม่อยากกินอะไรเลยค่ะ อยากนอนบนตัวเฮียมากกว่า”“ขี้อ้อนจริงๆ นะเรา”“น้อยๆ หน่อยน้องสาว” เสียงณคุณดังขึ้นจากทางด้านหลังนาเนียร์ เขาถือถุงผ้าใบโปรดของน้องสาวมายื่นให้เฮดเตอร์พลางยกมือขึ้นไปแตะหน้าผากน้องด้วยความมันเขี้ยว “ฝากด้วยเฮีย บ่นว่าเหนื่อยตั้งแต่ไปรับมาจากมหา‘ลัยแล้ว”“อืม แล้วมึงจะเข้าบริษัทตอนไหน ถ้าเข้าไปกูฝากดูรถแข่งด้วย”“อีกหนึ่งชั่วโมงเฮีย”“อืม”“ไปเถอะ อยากนอนแล้ว” นาเนียร์หันไปยกมือไหว้พี่ชาย แล้วเดินอ้อมไปขึ้นรถอีกฝั่งเองเมื่อเห็นแบบนั้นเฮดเตอร์จึงเชิดหน้าน้อยๆ ให้ณคุณแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ“เหนื่อยขนาดนั้นเลย?”“มากค่ะ เรียนว่าหนักแล้วนะ อาจารย์บอกว่าเทอมสองจะต้องเรียนผ่าอาจารย์ใหญ่แล้ว ขนลุกไม่หาย”“ก็เราเลือกเอง”“ก็จริงค่ะ แค่บ่นให้ฟันเฉยๆ สนใจมาเป็นอาจารย์ใหญ่ให้เนียร์ลองผ่าเล่นๆ ไหม”“ตลก
ระยะนี้อันตราย บทที่ 53 แฟนหรือพ่อ?
บทที่ 53 แฟนหรือพ่อ?หลังกลับจากไปเยี่ยมครอบครัวเฮดเตอร์ นาเนียร์ก็เข้าสู่โหมดปกติ เธอเรียนเช้าเลิกค่ำ บางวันก็ดึกเพราะทำรายงานกับกลุ่มเพื่อน ส่วนเฮดเตอร์ก็รับหน้าที่คอยส่งข้าวส่งน้ำเช่นเคย และเขายังเป็นที่รู้จักของเพื่อนๆ ในกลุ่มของนาเนียร์อีก“เฮีย”“หืม?” เขารีบวางโทรศัพท์แล้วหันหน้ามองนาเนียร์ทันที“อาทิตย์นี้ขอนอนหอกับรูมเมทนะคะ อาทิตย์หน้าค่อยจะไปค้างกับเฮียที่คอนโด”เฮดเตอร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำขอจากปากเธอ ดวงตาคมกริบที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความผ่อนคลายค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นแววเคร่งขรึม แต่ก็ยังมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่“ทำไมล่ะ” เสียงทุ้มถามเรียบๆ แต่แฝงน้ำหนักบางอย่างที่นาเนียร์ฟังออกเธอยกมือขึ้นเสยผมทัดหู เกิดอาการประหม่าเล็กๆ“ก็…อยากอยู่ทำงานกับเพื่อนๆ ให้เสร็จ จะได้ไม่เกรงใจเฮีย อีกอย่าง…นอนหอบ้างก็ดีเหมือนกันค่ะ เนียร์กลัวว่าเฮียจะลำบาก ต้องคอยรับส่งทุกวัน”เฮดเตอร์กอดอก เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าเหมือนกำลังชั่งใจระหว่างความหวงแหนกับความเข้าใจ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอเบาๆ“พูดซะดีเชียวนะ” เขาโน้มตัวมาข้างหน้า เอื้อมมือแตะปลายคางมนให้เงยหน้าขึ้นสบตา “แ
ระยะนี้อันตราย บทที่ 52 ครอบครัวของเฮดเตอร์
บทที่ 52 ครอบครัวของเฮดเตอร์ในห้องทำงานของเฮดเตอร์ ณคุณเดินตามทั้งสองมา และได้เอ่ยขึ้นเสียงเรียบเมื่อเห็นเฮดเตอร์รั้งใบหน้าน้องสาวไปจูบเบาๆ ต่อหน้าต่อตาเขา“เฮียก็เบาๆ หน่อยแล้วกัน ผมไม่อยากให้นาเนียร์เสียอนาคตที่จะเป็นหมอตอนนี้”“รู้หรอกน่า”“ก็…เบาๆ หน่อย”“พี่ณ…”“เรานั่นแหละตัวดีเลย แล้วจะกลับบ้านเลยไหม หรือจะกลับไปนอนที่หอพัก?” ณคุณเอ่ยถามนาเนียร์ ทว่าเฮดเตอร์กลับโอบเอวบางไว้หลวมๆ“นาเนียร์จะกลับไปนอนที่คอนโดกับกู”“โอเค” ณคุณส่ายหน้าเบาๆ อย่างเอือมระอาใจ แล้วหันหลังเดินออกมาจากห้องทำงานของเฮดเตอร์ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลงตามร่างสูงของณคุณ ความเงียบก็เข้ามาแทนที่ เฮดเตอร์ยังคงโอบเอวนาเนียร์ไว้แน่น ร่างสูงโน้มตัวลงเล็กน้อยจนปลายจมูกเฉียดผิวแก้มใสของเธอ“พี่ณของเธอนี่แม่ง…ทำอย่างกับฉันจะกินเธอตรงนี้เลย” เขาเอ่ยเสียงทุ้ม แฝงรอยหัวเราะในลำคออย่างขี้เล่นนาเนียร์หน้าแดงจัด รีบผลักแผ่วๆ ที่อกหนา แต่กลับไม่ขยับแม้แต่น้อย เพราะเฮดเตอร์จงใจยืนขวางเอาไว้ ดวงตาคมสบมองเธอแน่วแน่ ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์“ว่าแต่…” เขาโน้มเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด “ถ้าจะเดินจับมือไปด้วยกันจริงๆ แบบที่ถามต
You may also like
เจ้าสาวมาเฟีย
มดตัวจี๊ด31.3K viewsพันธะ(รัก)เมียบำเรอ
ชะนีติดมันส์28.4K viewsหลงกลรัก มาเฟียเถื่อน
MaRich_7.2K viewsสัญญารักมาเฟียร้าย
โซลสตาร์ seoulstar24.5K viewsBAD (LOST) LOVE ทวงรักนางร้าย
Badstyle_2.4K viewsหนี้รักภรรยาจำเป็น
JAOTUNTEE2.2K viewsกรงรักกับดักมาเฟีย
Chacheese.497 viewsปมร้าวรอยรัก
แสงเทียน120 views
