บทที่ 3 ระยะใกล้สายตา

บทที่ 3 ระยะใกล้สายตา

หลังจากวันแรกที่ได้เจอหน้าเฮดเตอร์ในห้องทำงานอันเงียบขรึม นาเนียร์นึกว่าจะได้เจอเขาน้อยเสียยิ่งกว่าพนักงานทั่วๆ ไป ทว่าเธอกลับเริ่มสังเกตได้ว่าไม่เป็นเช่นนั้น

วันถัดมา…

ขณะที่เธอกำลังช่วยฝ่ายเอกสารจัดเรียงไฟล์เข้าตู้ เฮดเตอร์ก็เดินเข้ามาพร้อมกลุ่มลูกน้อง เขามองเธอแวบหนึ่งขณะเดินผ่านไป แวบหนึ่งที่ทำให้นาเนียร์สะดุดมือจนแฟ้มเกือบร่วง

อีกวันหนึ่ง…

เธอไปส่งเอกสารที่ห้องควบคุมตามคำสั่งของพี่ชาย แต่ยังไม่ทันจะเปิดประตูเข้าไป เสียงประตูอีกฝั่งก็เปิดพรวดออกมา เฮดเตอร์เดินออกมาพอดี ทั้งสองเกือบชนกันกลางทางเดิน

“ระวัง”

เขาเอ่ยสั้นๆ พร้อมขยับหลบให้น้อยที่สุดราวกับบอกกลายๆ ว่าเธอต้องเป็นฝ่ายหลบ

นาเนียร์ก้มหน้างุดๆ แล้วเดินผ่านไปแบบไม่พูดอะไร

ทั้งที่ใจอยากประชดว่าฉันเดินอยู่ก่อนนะคะ

แต่พอเจอกันบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจะในห้องทำงาน ในห้องซ่อม ห้องประกอบรถ ทางเดิน หรือแม้แต่ในห้องพักกินข้าวพนักงานที่เขาแทบไม่เคยไป เธอก็เริ่มได้เรียนรู้ว่า…ไม่ใช่แค่เธอที่ไม่เข้าใจเขา แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจเธอเช่นกัน

และดูเหมือนว่าโชคชะตาจะไม่ปล่อยให้เขาหลบหน้าเธอได้นานนัก

แม้ลูกน้องของเฮดเตอร์จะเจอหน้าเจ้านายวันละแค่สองเวลา ตอนเช้าเมื่อประชุมงาน กับตอนเย็นตอนสรุปผลการฝึกซ้อมในสนาม แต่นาเนียร์กลับเจอเขาวันละหลายครั้งอย่างน่าประหลาด

เธอบอกกับณคุณทีเล่นทีจริงว่า

“หรือเฮียเขาคิดว่าหนูจะลอบวางระเบิดที่นี่กันแน่ ถึงต้องโผล่มาเฝ้าบ่อยขนาดนี้”

ณคุณแค่หัวเราะแห้งๆ ไม่ตอบอะไร เขาเองก็เริ่มสังเกตเหมือนกัน…

เย็นวันหนึ่ง หลังจากเลิกงาน ทั้งสองพี่น้องกำลังจะกลับบ้านพร้อมกัน ขณะที่เดินออกจากตัวอาคารสู่ลานจอดรถที่เริ่มมีแสงไฟสีส้มจากเสาไฟกะพริบเป็นจังหวะ นาเนียร์ก็เอ่ยขึ้นพลางยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย

“พี่ณ~” เสียงเธอออดอ้อนขึ้นจังหวะ

ณคุณเหลือบตามามองด้วยความระแวงในน้ำเสียง

“อะไรอีกล่ะเนียร์…”

“แวะกินโจ๊กหมูก่อนกลับได้ไหมคะ น้องหิวมากเลย” เธอลูบท้องแบบเวอร์ๆ “แล้ววันนี้ก็ทำหน้าที่อย่างดีเลยนะ อ่านเอกสารก็ไม่ถามเลยสักคำ! นั่งฟังฝ่ายกลยุทธ์อธิบายจนง่วงจะตายอยู่แล้ว”

“แลกกับอะไร?”

ณคุณถามกลับทันที พร้อมรอยยิ้มรู้ทัน

“แลกกับการอ่านหนังสือเตรียมสอบคืนนี้ค่ะ” นาเนียร์ยิ้มหวานอย่างมั่นใจ “สองบทเต็มๆ ไม่งอแง”

“สามบท”

“สองครึ่ง”

ณคุณหัวเราะเบาๆ แล้วพยักหน้า

“ก็ได้…แต่พี่กินโจ๊กเปล่า เนียร์จ่าย”

“อ้าวววววววว พี่ณ~!”

เสียงบ่นออดอ้อนของเธอดังคลอไประหว่างทางที่ทั้งสองเดินไปยังรถ ท่ามกลางอากาศยามเย็นที่เริ่มเย็นลง ความสัมพันธ์พี่น้องดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้นทีละน้อย

แต่ไม่ไกลจากนั้นนัก จากหน้าต่างชั้นบนสุดของอาคาร ใครคนหนึ่งยังคงยืนพิงกระจก มองลงมาในเงามืด

เฮดเตอร์เห็นทั้งสองกำลังพูดคุย หัวเราะ และเดินเคียงกันไป

เขาไม่พูดอะไร…เพียงแค่เหยียดริมฝีปากเล็กน้อย คล้ายรอยยิ้มที่ไม่แน่ชัดว่าเป็นเย้ยหยัน หรือแค่มองเกมที่เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ…เขาจะยังไม่หยุดเฝ้าดูเธอ

และไม่คิดจะปล่อยผ่านอะไรทั้งนั้น

มาถึงร้านโจ๊กเจ้าประจำ นาเนียร์ก็ไม่รเช้ารีบลงไปสั่งโจ๊กพิเศษสองถ้วยและเดินไปหยิบปาท่องโก๋กรอบที่ห้อยอยู่ข้างรถเข็นมาสามห่อ

“เป็นไง กดดันมากไหม”

“ไม่นะ เนียร์ทำได้สบายมาก แต่ก็ระแวงว่าจะโดนเฮียเตอร์ของพี่ณดุเอาสักวัน”

“ไม่หรอก ถ้าเราไม่ทำอะไรให้เฮียแกหงุดหงิด”

“เฮียอารมณ์แปรปรวนขนาดนั้น เนียร์ไม่รู้หรอกว่าวันไหนหวยจะออกที่เนียร์บ้าง”

“เอาน่า ก็ดีหว่าเราอยู่บ้านคนเดียว มาอยู่ใกล้พี่ ในสายตายพี่พี่ก็หายห่วง”

“รักพี่ณนะ อย่าเป็นอะไรไปก่อนเนียร์ประสบความสำเร็จนะ รอดูน้องคนนี้ก่อนนะ”

“ครับ…ตัวแสบ”

บ่ายวันถัดมา ท้องฟ้าครึ้มด้วยเมฆหนา แต่ลมร้อนยังพัดแรงตามสไตล์ฤดูฝนที่ไม่แน่ไม่นอน

เสียงแจ้งเตือนจากระบบกลางของอาคารดังขึ้นสั้นๆ เป็นสัญญาณว่าทีมวิศวกรกลุ่มหนึ่งได้รับคำสั่งลงสนามทดสอบรถคันใหม่ที่เพิ่งประกอบเสร็จ เฮดเตอร์เป็นคนอนุมัติด้วยตัวเอง และที่น่าแปลกคือ…เขายังเรียกชื่อบางคนให้ลงไปร่วมดูการทดสอบด้วย

รวมถึง นาเนียร์

“ลงสนามไปดูการทดสอบของรุ่น GT-R Spec Z”

เสียงพี่ชายพูดขึ้นระหว่างส่งแฟ้มงานให้เธอ

นาเนียร์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย

“จริงเหรอคะ? รถคันนั้นคือคันที่เคยขึ้นปกแม็กฯ ตอนต้นปีใช่ไหม!”

“ใช่ แต่ยังไม่เคยลงสนามจริง” ณคุณหัวเราะเบาๆ กับท่าทางกระตือรือร้นของน้องสาว “ไปดูได้ แต่อย่าจุ้น ถ้าถูกไล่ก็รีบเดินกลับทันที”

นาเนียร์ยิ้มกว้าง

“รับทราบค่ะ!”

สนามทดสอบกว้างใหญ่ราวสนามบินร้างมีลู่วิ่งคดเคี้ยวตัดสลับโค้งสั้นโค้งยาวเหมือนงูเงินทอดตัวกลางคอนกรีต เธอก้าวลงจากรถโดยสารเล็กๆ พร้อมทีมช่างและวิศวกรอีกกลุ่ม ทุกคนต่างใส่เสื้อทีมกันฝุ่นกับหูฟังเรียบร้อย ส่วนเธอ แม้จะไม่ได้แต่งตัวเต็มยศ แต่ก็ดูไม่ขัดตา

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มอยู่ไกลๆ ก่อนจะปรากฏร่างของ GT-R Spec Z คันใหม่ล่าสุดที่เพิ่งถูกนำออกจากโรงเก็บ

ตัวถังสีเทาเมทัลลิกสะท้อนแสงจ้าแบบด้าน มีเส้นสายเฉียบคมและโครงสร้างที่ดุดันราวกับเครื่องจักรสงครามล้ำยุค มันเคลื่อนตัวช้าๆ เข้าสู่ลู่วิ่งทดสอบ

เฮดเตอร์ยืนอยู่ตรงจุดควบคุมกลางสนาม ล้อมรอบด้วยลูกน้องคนสนิทหลายคน เขาเห็นนาเนียร์เดินเข้ามาในรัศมีสายตา เขาไม่ได้เรียกหาเธอ แต่ก็ไม่ได้ห้าม

นาเนียร์เดินเข้ามาใกล้แบบเก้ๆ กังๆ แล้วหยุดห่างออกไปเล็กน้อย สายตาเธอไม่ยอมละจากรถแม้แต่วินาทีเดียว

“เหมือนเสือดำที่รอเวลาพุ่งออกจากกรงเลยค่ะ…”

เธอพึมพำออกมาโดยไม่รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ใกล้เธอที่สุด…คือเจ้าของสนามทดสอบนี้

“เสือดำเหรอ” เสียงขรึมๆ ดังขึ้นจากข้างตัว ทำให้เธอสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันไปเห็นเฮดเตอร์ยืนอยู่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “มันมากกว่าที่เธอคิด”

นาเนียร์พยายามเก็บสีหน้า ไม่ให้เผลอยิ้มแก้เก้อ

“ขอโทษค่ะ เผลอพูดออกไปแบบไม่คิด”

“ก็ดี…อย่างน้อยก็ยังดูเป็นคนมีตา” เขาเอ่ยพลางหันกลับไปมองสนาม “ถ้าเข้าใจว่ารถพวกนี้แค่สวย แล้วไม่รู้ว่ามันเกิดมาเพื่ออะไร ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินเข้าใกล้มัน”

“เข้าใจค่ะ” เธอตอบสั้นๆ และเงียบไปอีกครู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “เนียร์แค่อยากเห็นมันในสนามจริงๆ สักครั้ง”

เฮดเตอร์ไม่ตอบ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ เขาขยับถอยไปนิดเดียวเพื่อให้เธอยืนข้างเขาได้พอดีโดยไม่ละเมิดเส้นของเขาเกินไป

แล้วเสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่รถ GT-R คันนั้นจะพุ่งทะยานไปตามเส้นทางราวกับกระสุนเหล็ก มันเลี้ยวเฉียบ ม้วนตัวตามแรงเหวี่ยงอย่างน่าทึ่ง เสียงล้อบดกับพื้นสนามดังกึกก้อง ทุกโค้งทุกจังหวะเต็มไปด้วยแรงอัดที่แค่ยืนมองอยู่ไกลก็รู้สึกได้ถึงความเร็วที่แทบฉีกลมหายใจให้ขาดสะบั้น

นาเนียร์ยืนนิ่ง สองตามองไม่กะพริบ ริมฝีปากแย้มยิ้มอย่างไม่รู้ตัว

เฮดเตอร์เหลือบมองเธอเพียงนิดเดียว…สีหน้านิ่งเฉยของเขาไม่เผยอะไร ทว่าในใจกลับยอมรับเงียบๆ ว่าเธอมีบางอย่างที่น่าจับตามอง

“ไอ้ณไม่เคยเล่าเรื่องเธอ และมันไม่เคยบอกว่าเธอชอบรถ”

“เรื่องพี่ณเนียร์ไม่รู้ แต่เรื่องรถก็พอรู้อยู่บ้างค่ะ และอยากลองนั่งหลังพวงมาลัยสักครั้ง…”

———————————

อย่าเห็นว่าหลงน้องนัวเนียร์นะฮะเฮีย 🤭

สนุกไหมมม ถ้าสนุกฝากคอมเมนต์ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ❣️