บทที่ 5 เริ่มเข้าตา

บทที่ 5 เริ่มเข้าตา

รถ SUV สีดำด้านของเฮดเตอร์แล่นเข้าจอดชิดริมรั้วบ้านหลังเล็กในซอยเงียบสงบ ย่านชานเมืองที่ไม่พลุกพล่านแต่ก็ดูมีชีวิต มีเสียงเด็กขี่จักรยานสวนกันไปมา และกลิ่นหอมของกับข้าวลอยอวลมาจากบ้านข้างๆ

บ้านของณคุณเป็นบ้านสองชั้นทรงเรียบหลังไม่ใหญ่แต่ดูสะอาดและอบอุ่น สนามหน้าบ้านมีไม้ดอกปลูกเรียงราย แม้จะไม่มากนักแต่ก็ชวนให้รู้ว่าคนในบ้านดูแลที่นี่ด้วยใจจริง

นาเนียร์เปิดประตูรถก่อนจะหันกลับมาพูดกับพี่ชาย

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่ณ…ขอบคุณเฮียเตอร์ด้วยค่ะ”

เธอเอ่ยพร้อมค้อมศีรษะเล็กน้อยไปทางที่นั่งข้างคนขับ

เฮดเตอร์ไม่ตอบอะไรในทันที เขาเพียงแต่มองผ่านกระจกหน้ารถออกไปยังตัวบ้าน สายตานิ่งสงบแต่มีบางอย่างที่จับความรู้สึกได้ยากยิ่ง

บ้านของณคุณเรียบง่ายมากกว่าที่เขาคาดไว้ มันไม่หรูหรา ไม่โอ่อ่า…แต่กลับมีความมั่นคงบางอย่างที่เขามองไม่วางตา

มันคือที่มา คือพื้นที่ปลอดภัยที่สร้างคนอย่างณคุณขึ้นมา และตอนนี้เขาเห็นว่านาเนียร์เองก็เติบโตมาจากที่เดียวกัน

เฮดเตอร์เลื่อนสายตากลับไปมองเธอ หญิงสาวในชุดเรียบร้อยที่ยังไม่ถอดคราบเด็กนักเรียนออกเสียที แต่กลับมีบางอย่างในแววตาที่ไม่ได้เป็นเด็กเลยแม้แต่น้อย

เธอไหว้เขาด้วยมือเรียบร้อย แล้วเปิดประตูเข้าไปในบ้านด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม ไม่เร่งรีบ ไม่ประจบ ไม่กลัว

เขายังคงมองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นไปจนเธอเดินพ้นรั้วหน้าบ้าน แล้วหันกลับมาโบกมือลาให้พี่ชายเบาๆ ก่อนจะหายเข้าไปในตัวบ้าน

เฮดเตอร์ยังคงนิ่งเงียบอยู่ข้างคนขับ

ณคุณเหลือบมองเขา แล้วตัดสินใจพูดขึ้นเบาๆ

“บ้านไม่ใหญ่ครับ แต่ก็พอให้มีที่ให้ยืนโดยไม่ต้องก้มหน้าให้ใคร”

เฮดเตอร์ไม่ตอบ เขาเพียงกระตุกมุมปากน้อยๆ ราวกับรับฟังโดยไม่แสดงความเห็น ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“น้องมึง…ไม่ใช่คนที่ควรให้เดินหลงเข้าไปในวงจรนี้”

ณคุณนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้าเบาๆ

“ผมรู้ครับ ผมก็ไม่อยากให้เธอเดินเข้ามา…แต่ถ้าเธอเลือกแล้ว ผมจะไม่ยอมให้เธอเดินโดยไม่มีใครระวังหลัง”

เฮดเตอร์ปรายตามองเขานิดหนึ่ง จากนั้นณคุณจึงเหยียบคันเร่งเบาๆ พารถคันใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้าน แม้รถจะแล่นห่างออกมาเรื่อยๆ แต่ในกระจกมองหลัง เฮดเตอร์ยังคงเห็นประตูบ้านหลังนั้นปิดลงช้าๆ

และเขาก็ยังไม่ละสายตาจากมัน จนกระทั่งลับสายตาไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ร้านอาหารในย่านชานเมืองที่ไม่ไกลจากเขตสนามรถ เป็นร้านแนวลอฟต์กึ่งผับกึ่งเรือนอาหาร มีเสียงดนตรีสดเบาๆ ลอยคลออยู่ในบรรยากาศ มีกลิ่นหอมของเนื้อย่าง ลอยตลบผสมกลิ่นเหล้าเบียร์และเสียงหัวเราะของลูกทีมที่กำลังปลดปล่อยหลังวันทำงานหนัก

ไฟสีวอร์มโทนทำให้บรรยากาศดูไม่แข็งกระด้างจนเกินไป โต๊ะยาวด้านในสุดถูกจับจองโดยทีมของเฮดเตอร์ ลูกน้องหลายคนเริ่มยกแก้วชนกัน เสียงแซวเสียงคุยเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมเสียงหัวเราะสนุกสนาน

เฮดเตอร์นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้านิ่งขรึมเช่นเคย แก้วเหล้าในมือถูกจิบเพียงนิด ราวกับแค่ให้เข้ากับสถานการณ์ เขาไม่ได้พูดมากนัก แต่อยู่ในสายตาทุกคนเสมอ แม้จะไม่ใช่คนเริ่มบทสนทนา แต่ทุกครั้งที่พูดออกมา…ทั้งโต๊ะก็เงียบลงโดยอัตโนมัติ

ณคุณนั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ เขามองบรรยากาศรอบตัวสลับกับหันไปมองโทรศัพท์ราวกับกำลังคิดถึงบางอย่าง หรือบางคน…

ตัดภาพไปยังบ้านหลังเล็ก

เสียงกระทะดังฉ่า! ขณะที่นาเนียร์ตอกไข่สองฟองลงในชามเล็ก ใส่น้ำปลา พริกไทย และหอมหัวใหญ่ซอยบางๆ แล้วตีให้เข้ากัน เธอเทไข่ลงกระทะแล้วเอียงด้ามเบาๆ ให้ไข่กระจายตัวทั่วพื้นร้อนๆ อย่างชำนาญ

กลิ่นไข่เจียวลอยหอมอบอวลไปทั่วครัวเล็กๆ

แสงไฟจากหลอดนีออนสีขาวในบ้านสะท้อนลงบนโต๊ะกินข้าวซึ่งเต็มไปด้วยหนังสือกางอยู่สามสี่เล่ม ทั้งหนังสือเรียนและโน้ตจดติวต่างๆ วางกระจายล้อมจานข้าวธรรมดาๆ ใบหนึ่ง

นาเนียร์นั่งลงกับพื้นพรมข้างโต๊ะ เอาไข่เจียวกับข้าวสวยวางไว้บนถาดเตี้ยๆ เธอตักคำเล็กๆ เข้าปากพลางอ่านหนังสือไปด้วย ตาคอยเหลือบมองนาฬิกาบนผนังที่เดินช้าอย่างน่าเบื่อ

ในบ้านเงียบเกือบสนิท มีเพียงเสียงแมวของข้างบ้านร้องลอดหน้าต่างเข้ามาเป็นพักๆ กับเสียงกระดิ่งลมเบาๆ ที่แขวนไว้นอกระเบียง

เธอถอนหายใจน้อยๆ แล้วเขียนบางอย่างลงในสมุดติว ก่อนจะหยุดมองตัวอักษรแล้วนิ่งไปสักพัก

…ไม่ใช่เพราะคิดไม่ออก แต่เพราะจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของพวกพี่ๆ ลูกน้องพี่ณที่ร้านอาหารลอยขึ้นมาในหัว

ไม่รู้ว่าพี่ณได้กินอะไรหรือยัง…แล้วเฮียเตอร์ล่ะ ยังคงทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรในใจอยู่หรือเปล่า

นาเนียร์ส่ายหน้าน้อยๆ ไล่ความคิดนั้นทิ้ง แล้วหันกลับมาสนใจหนังสือ มือขวายังช้อนไว้แน่น ในขณะที่ใจเธอ…ไม่ได้แนบสนิทกับบ้านเท่าเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

“เราน่าจะขอไปด้วยกับพี่ณ…เฮ้อ…ยายนาเนียร์ ทำไมปากหนักแบบนี้เนี่ย” เธอปิดหนังสือแล้วตักข้าวเข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ้ย

และเมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอก็กลับมานั่งดูทีวีรอพี่ชายอยู่ด้านนอกห้องนอน รอจนกว่าพี่ชายจะกลับมา

ตีหนึ่งกว่าๆ ไฟถนนหน้าบ้านเปิดสว่างเพียงพอให้มองเห็นรถยนต์สีดำด้านจอดชิดขอบฟุตบาทหน้าบ้านหลังเล็ก

เสียงประตูรถเปิดดัง แกร๊ก ก่อนที่เฮดเตอร์ในเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมเม็ดบนสุดจะก้าวลงมายืนตรงหน้ารถ เขาอ้อมมาด้านข้าง ช่วยเปิดประตูอีกฝั่งหนึ่งให้คนที่นั่งอยู่ด้านในได้ลงมา

ณคุณที่ใบหน้าเริ่มแดงจัดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ค่อยๆ โน้มตัวออกมาช้าๆ อย่างคนเสียการทรงตัว

“เฮีย…ผมไหวๆ เดี๋ยวผมลงเอง…” แต่เขาก็เซจนเกือบล้ม ดีที่เฮดเตอร์คว้าแขนไว้ทัน

“แน่ใจว่าไหว?” น้ำเสียงของเฮดเตอร์ยังเรียบขรึมเช่นเคย แต่แววตาฉายความเอือมปนห่วงแวบหนึ่ง “กูกินมากกว่ามึงอีก ยังไม่แผ่วเลย”

นาเนียร์รีบวิ่งออกมาจากหน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถ

“พี่ณ!” เธอร้องเสียงแผ่ว รีบเข้ามาช่วยอีกแรงทันที “ขอบคุณค่ะเฮียเตอร์”

เฮดเตอร์พยักหน้าเบาๆ โดยไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้นาเนียร์เข้าไปรับตัวพี่ชายแทน เขาก้มมองภาพสองพี่น้องตรงหน้าแวบหนึ่ง…ภาพผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่พยุงผู้ชายตัวโตด้วยความถนัดมืออย่างคุ้นเคย

“…ลุกไหวไหมพี่ณ?”

“ตัวพี่ไม่ได้หนัก แต่หัวมันเบาว่ะ…” ณคุณตอบเสียงอ้อแอ้

นาเนียร์อมยิ้ม ก่อนจะหันไปพูดกับเฮดเตอร์

“ขอบคุณที่มาส่งพี่ณนะคะ เดี๋ยวเนียร์ดูแลพี่เอง”

“ไม่ต้องให้มันไปเมาที่ไหนบ่อยก็พอ ฝากด้วย”

“ค่ะ…” นาเนียร์รับคำเบาๆ พลางดึงแขนพี่ชายให้เดินตรงเข้าบ้าน

เฮดเตอร์ยืนมองอยู่หน้าประตูบ้านชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วหันหลังกลับขึ้นรถไปอย่างเงียบๆ

ทันทีที่ประตูหน้าบ้านปิดลง นาเนียร์ก็ช่วยพี่ชายนั่งที่โซฟา ก่อนจะเดินไปเอาผ้าเย็นมาเช็ดหน้าให้

“โอ๊ย…น้อง มือหนัก”

“ก็ใครบอกให้พี่ดื่มจนหมดสภาพล่ะ ขนาดน้องไม่ได้ไปด้วยยังรู้เลยว่าต้องกลับมาสภาพนี้…”

ณคุณลืมตามองน้อง ก่อนจะหัวเราะในคอ

“น่าจะไปด้วยนะ บรรยากาศดี เฮียยังชมเลยว่าถ้าเนียร์ไปด้วย คงไม่เบาเหมือนตอนอยู่สนามแข่งรถแน่ๆ”

นาเนียร์ชะงักไปเล็กน้อย

“…เฮียเตอร์พูดงั้นจริงเหรอคะ?”

ณคุณพยักหน้าทั้งที่หลับตา

“อืม…เฮียว่า…ยายน้องมึงมีอะไรที่น่าจับตา”

นาเนียร์นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะอมยิ้มจางๆ แม้จะยังไม่แน่ใจว่านั่นคือคำชม หรือคำเตือนกันแน่…