บทที่ 8 พริตตี้สนามแข่ง

บทที่ 8 พริตตี้สนามแข่ง

บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบสนิทเมื่อประตูปิดลงเบื้องหลังร่างเล็กของนาเนียร์

แสงไฟสีขาวนวลส่องลงบนโต๊ะไม้เรียบหรูตรงกลางห้อง พื้นกระเบื้องสะท้อนแสงเงาเบาบาง เสียงนาฬิกาบนผนังเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงเคลื่อนไหวอย่างสม่ำเสมอ

นาเนียร์ยืนอยู่ใกล้ประตู ใจเต้นแรงจนแทบได้ยินชัดเจนในอก เธอพยายามไม่มองตรงไปยังเจ้าของห้องที่นั่งไขว้ขาอยู่หลังโต๊ะทำงาน

เธอเลือกที่จะเบนสายตามองไปรอบๆ แทน

ผนังด้านข้างมีชั้นวางเอกสารเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ โต๊ะทำงานวางแฟ้มสีเข้มทับซ้อนกันเหมือนผ่านการจัดวางมาอย่างพิถีพิถัน มุมหนึ่งของห้องมีต้นไม้กระถางเล็กๆ ที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อน

ทุกอย่างในห้องดูนิ่ง…นิ่งจนน่าอึดอัด

ขณะที่เธอกำลังแสร้งเพ่งมองปลายแจกันดอกไม้ประดับ เฮดเตอร์ก็ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เสียงเก้าอี้เลื่อนเบาๆ ดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ทว่าในหูของนาเนียร์ มันกลับดังยิ่งกว่าฟ้าผ่า

เขาเดินอ้อมโต๊ะออกมาหาเธออย่างไม่รีบร้อน แต่ทุกก้าวกลับสร้างแรงกดดันราวกับอากาศในห้องลดลงทุกวินาที

นาเนียร์ก้าวถอยไปชิดบานประตูโดยไม่รู้ตัว มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เธอยังไม่กล้ามองหน้าเขาแม้แต่นิด

เฮดเตอร์หยุดยืนตรงหน้าเธอ ใกล้พอให้ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันชัดเจน

กลิ่นหอมจางๆ ลอยมาแตะปลายจมูกเขา มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมแรงจัด ไม่ใช่กลิ่นยั่วยวนแบบที่ผู้หญิงบางคนชอบใช้ แต่มันกลับมีความร้อนบางเบา ซ่อนอยู่ใต้ความอ่อนโยนของกลิ่นสะอาดและเนื้อผ้าหอมแดด

กลิ่นที่เหมือนแสงอุ่นในเช้าหนาว เรียบง่าย ทว่าทำให้เผลอหายใจลึกอย่างไม่รู้ตัว

เขากะพริบตาช้าๆ เหลือบตามองเส้นผมที่ทิ้งตัวลงข้างแก้มของเธอ เสี้ยวหน้าที่แดงระเรื่อ และดวงตาที่หลุบต่ำจนขนตาแทบปิดความรู้สึกทั้งหมดไว้ข้างใน

“เธอกลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ” เขาถามเสียงเบา

คำถามนั้นทำให้นาเนียร์สะดุ้งน้อยๆ แต่ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้น เธอเพียงส่ายหน้านิดๆ แล้วกัดริมฝีปากไว้แน่น

เขาโน้มตัวเข้าใกล้เล็กน้อยจนเธอได้ยินเสียงทุ้มๆ ชัดยิ่งขึ้นในระยะกระซิบ

“หรือว่า…ไม่ใช่ความกลัว”

คำพูดนั้นเหมือนจุดไฟบางอย่างในใจเธอ แม้เพียงเสี้ยววินาที นาเนียร์ก็รู้ตัวว่าลมหายใจของตัวเองชะงักไป

ในห้องเงียบงัน มีเพียงแรงดึงดูดบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในอากาศระหว่างพวกเขา และมันกำลังรุนแรงขึ้น…ราวกับหากไม่มีใครผละตัวออกไปเสียตอนนี้ สัญชาตญาณบางอย่างอาจจะควบคุมไม่ได้อีกต่อไป

“เตรียมตัวลงสนาม”

เฮดเตอร์ผละตัวออก เขายกแขนขึ้นกอดอกมองหน้าหญิงสาวพลางเลิกคิ้วให้

“อะ อะไรนะคะ”

“ตามที่บอก วันนี้ฉันมีแข่งรถ”

“แล้ว…”

ไม่ทันได้ถามอะไรต่อให้จบ เธอก็ถูกเฮดเตอร์พนักหน้าให้เบาๆ เป็นการบอกให้ออกไปจากห้อง

นาเนียร์จำต้องหันหลังเดินออกมาอย่างงุนงง เธอเดินมาถึงบันไดพอดีและเป็นจังหวะที่ชายสามคนเดินขึ้นมาพอดี

“สาวน้อย น่ารักวะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเข้มของชายหน้าตาดีอีกคน

“เพลาๆ บ้างเถอะ น้องมันยังดูไม่บรรลุนิติภาวะเลย”

“แหม ก็แค่แซวไหมวะไอ้นี่ ว่าแต่น้องชื่ออะไรเหรอคะ ทำงานกับเฮดเตอร์นานยัง ทำไมพี่ไม่เคยเห็นหน้าเราเลยคะ” ลีออง เจ้าของรอยยิ้มหวานกะพริบตาปริบๆ ถามนาเนียร์ ขณะที่ต้นหนกับกันต์ส่ายหน้าเบาๆ

“น้องไอ้ณ” เฮดเตอร์เปิดประตูห้องทำงานออกมาตอบคำถามเพื่อนสนิทเสียงเข้ม

“ฮะ! นี่น้องไอ้ณเหรอ น่ารักมาก”

“ไม่เห็นมันเคยพูดว่ามีน้อง” ต้นหนเลิกคิ้วให้นาเนียร์ที่ยืนเกร็งอยู่กับที่

“เรื่องส่วนตัวมัน มันไม่บอกก็ไม่เห็นแปลก” กันต์พูดเสียงเรียบพร้อมกับเบียดเพื่อนเดินออกมาจากบันได เข้าห้องทำงานเฮดเตอร์ไปก่อน

“แต่น่ารัก พี่ชื่อลีอองนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักน้อง…”

“นาเนียร์ค่ะ”

“ว้าว น้องนัวเนียร์ เอ้ย! นาเนียร์”

“ค่ะ…” นาเนียร์รีบผละตัวออกจากจุดนั้น ขณะที่เสียงแซวเบาๆ ของลีออกยังตามมาเป็นละลอกจนเสียงเงียบไป

ณคุณที่เพิ่งออกไปดูสนามมา เห็นน้องสาวเดินจ้ำอ้าวผ่านหน้าไปก็อดสงสัยไม่ได้ จึงเดินตามหลังไปติดๆ

“อ๊ะ!”

“พี่เอง ตกใจอะไรขนาดนั้น”

“พี่ณ…” นาเนียร์ถอนหายใจเบาๆ “ไม่มีอะไรค่ะ เนียร์กำลังจะไปเตรียมตัวลงสนาม เฮียเตอร์บอกมา”

“ฮะ? ลงสนาม วันนี้เขามีแข่งรถกับเพื่อนนี่ เราทำไม…”

“ไม่รู้ค่ะ ถูกบอกมาแบบนั้น”

“แล้วเฮียพูดอะไรอีกไหม”

“ไม่นะ บอกน้องว่าให้ลงสนาม เขามีแข่งรถเท่านั้นค่ะ”

“อืม…งั้นพี่ไม่กวนแล้ว พี่มีงานทำเหมือนกัน เจอกันที่สนามแล้วกัน”

นาเนียร์เดินตรงไปยังห้องเตรียมตัวข้างสนามด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เฮดเตอร์สั่งให้ทำนั้นคืออะไรกันแน่ แต่เมื่อเดินเข้าไปในห้องที่พนักงานหญิงสองคนรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตรที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เธอก็เริ่มเข้าใจทีละนิด

“นาเนียร์ใช่ไหม มาๆ เชิญตรงนี้เลยค่ะ วันนี้เฮียให้น้องแต่งตัวเป็นพริตตี้สนามนะคะ”

“…คะ?” นาเนียร์ขมวดคิ้ว เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “พริตตี้?”

“ใช่จ้ะ ชุดเตรียมไว้แล้ว อยู่ตรงนี้เลย” พนักงานผายมือไปทางชุดที่แขวนรออยู่บนราวเหล็ก เป็นชุดรัดรูปแนบเนื้อสีดำแดง ตัดเย็บดีแต่สั้นจนใจหาย มาพร้อมรองเท้าบูทส้นสูงและเสื้อคลุมสั้นอีกชิ้นที่ดูแทบไม่ได้ช่วยปิดอะไรนัก

นาเนียร์กลืนน้ำลายลงคอ ใจหนึ่งอยากโทรหาพี่ชาย แต่อีกใจก็รู้ว่าเธอควรจัดการเอง

“แล้ว…ทำไมต้องเป็นเนียร์ล่ะคะ ปกติพวกนี้เขามีพริตตี้ประจำสนามไม่ใช่เหรอคะ?”

“วันนี้เฮียอยากโชว์อะไรพิเศษนิดหน่อยค่ะ คนทั้งสนามจะได้รู้ว่า ‘ใคร’ คือคนของเฮียเตอร์” พนักงานอีกคนยิ้มบางๆ อย่างรู้ทัน

นาเนียร์เม้มริมฝีปากแน่น ความร้อนวาบขึ้นมาบนใบหน้า ไม่รู้ว่าควรโกรธ อาย หรือหัวเราะกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นดี แต่สุดท้าย เธอก็ยอมเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด ทิ้งเสียงถอนหายใจไว้ข้างหลัง

เมื่อเธอก้าวออกมาอีกครั้ง ชุดที่สวมอยู่ทำให้เธอแทบไม่กล้าสบตาใคร เสื้อรัดรูปเผยสัดส่วนมากกว่าที่เธอคิด ส่วนกระโปรงสั้นก็ทำให้ทุกย่างก้าวต้องระมัดระวังไม่ให้เกิดเรื่องน่าอาย

“สวยมากค่ะน้องนาเนียร์ เฮียเห็นต้องปลื้มแน่นอน” พนักงานหญิงปรบมือเบาๆ ก่อนจะส่งหมวกและหูฟังสนามให้เธอ

นาเนียร์ไม่พูดอะไร เธอเพียงพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างมั่นคงภายนอก แม้ภายในจะยังคงปั่นป่วน

ที่สนาม เสียงเครื่องยนต์เริ่มคำรามลั่น บรรยากาศคึกคักราวกับงานแข่งระดับประเทศ ผู้คนหันมองทันทีเมื่อเห็นเธอปรากฏตัว

รวมถึงเฮดเตอร์ที่เพิ่งเดินออกจากเต็นท์นักแข่ง…และหยุดกึกไปชั่วขณะ ดวงตาคมจ้องมองเธอราวกับกำลังสำรวจทุกอณูของร่างกาย

กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เขาเคยได้กลิ่นเมื่อคราวก่อนยังติดอยู่ในความทรงจำ…แต่ครั้งนี้ เธอไม่ใช่แค่ ‘น้องสาวของใครบางคน’ อีกต่อไปแล้ว

ครั้งนี้ เธอคือคนที่เขาดันขึ้นเวที…ต่อหน้าทุกสายตาในสนามนี้เอง

———————————

อิเฮียแกแกล้งน้องง

*สำคัญโปรดอ่าน ตั้งแต่ตอนที่ 10 ขึ้นไปไรต์ขอติดเหรียญนะคะ เรื่องนี้มีอีบุ๊กเหมือนเดิม แต่อาจจะช้าหน่อยน้า ฝากสนับสนุนด้วยนะงับ 🙏🏻🫰🏻