บทที่ 7 เกมจับผิด

บทที่ 7 เกมจับผิด

เช้าวันถัดมา แสงแดดที่ลอดผ่านกระจกสูงในออฟฟิศดูเหมือนจะอบอุ่นกว่าวันก่อน ทว่าในใจของนาเนียร์กลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบและหวั่นไหว

เธอก้าวเข้ามาในที่ทำงานด้วยหัวใจเต้นระรัว แม้จะพยายามทำตัวปกติแค่ไหน แต่ความคิดถึงภาพเมื่อคืนก็ยังตามหลอกหลอน แววตาเย่อหยิ่งแต่เร่าร้อนของเฮดเตอร์…เสียงคราง…ท่าทางของเขา…

นาเนียร์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน ขณะที่พยายามหลีกเลี่ยงไม่เดินผ่านหน้าห้องทำงานของเจ้านายโดยตรง ทว่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปยังประตูที่ปิดสนิทนั้น

ในใจเธอภาวนา…ขออย่าให้เขาออกมา ขออย่าให้เขาเห็นหน้าเธอ

แต่วินาทีนั้นเอง เสียงเปิดประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น

แกร็ก

ขาเธอแทบหยุดเดินโดยอัตโนมัติ

เฮดเตอร์ก้าวออกมาจากห้องในชุดเสื้อเชิ้ตสำดำ หัวคิ้วเข้มที่มักมีร่องพับของความเคร่งขรึม วันนี้กลับฉายแววบางอย่างที่เธอไม่กล้ามองตรงๆ

“นาเนียร์” เสียงทุ้มเย็นเอ่ยเรียก ทำเอาเธอสะดุ้งเล็กน้อย

เธอหันขวับไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“คะ?”

“เข้ามาหาฉันหน่อย มีเรื่องจะคุย” เขาไม่ได้พูดเสียงดัง แต่ท่าทีแน่วแน่จนเธอไม่กล้าปฏิเสธ

นาเนียร์เดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานอย่างกลั้นใจ ประตูถูกปิดลงอย่างแน่นหนาในวินาทีถัดมา

“นั่งสิ” เขาพยักหน้าให้เธอไปที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน

เธอทรุดตัวลงอย่างฝืนใจ มือทั้งสองประสานกันบนตักเพื่อกลบความสั่น

เฮดเตอร์ไม่พูดทันที เขาเพียงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังจับสังเกตทุกปฏิกิริยาในใบหน้าเล็กนั้น ก่อนที่เขาจะเลื่อนลิ้นชักโต๊ะออก แล้วหยิบกล่องพลาสติกใสขนาดเล็กขึ้นมาวางบนโต๊ะ

ในกล่องนั้นเป็นของเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง…พวงกุญแจหมีผ้าเก่าๆ ที่เธอคล้องพกติดตัวตลอดเพราะเป็นตุ๊กตาติดพวงกุญแจห้องนอนตัวเอง และเมื่อวานเธอก็พกมันมาและ…

“ของเธอหรือเปล่า?” เขาถามเสียงเรียบ แต่สายตาจับจ้องไม่ละไปจากเธอ

นาเนียร์เบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจร่วงวูบไปถึงตาตุ่ม

“…คะ…?” เธอแกล้งถามกลับ รู้ทั้งรู้ว่าปฏิเสธไม่ได้

“ฉันเจออยู่หน้าห้องทำงานเมื่อคืน” น้ำเสียงของเขาเริ่มเย็นลงนิดๆ

เธอกะพริบตาถี่ พยายามควบคุมสีหน้า

“…ของเนียร์เองค่ะ”

“แสดงว่าเธอมาที่นี่เมื่อคืน?”

“…ค่ะ…” เธอก้มหน้า “เพราะลืมแฟ้ม เลยให้พี่ณคุณพามาเอา…”

เฮดเตอร์ไม่พูดอะไรในทันที แต่เขายกมือขึ้นลูบปลายคางอย่างครุ่นคิด สายตานิ่งเฉียบยังจับจ้องเธอไม่ลดละ

“แล้วเธอเห็นอะไร…บ้างไหม?”

คำถามนั้นเหมือนเข็มที่แทงทะลุผนังบางๆ ที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง นาเนียร์เงียบไปชั่วครู่ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

“…ไม่ค่ะ ไม่เห็นอะไรเลย”

เขาขยับตัวพิงพนักเก้าอี้ เอนตัวเล็กน้อย แต่แววตานั้นกลับบอกว่าเขาไม่ได้เชื่อคำตอบของเธอเลยแม้แต่นิด

“ถ้าไม่เห็น…ก็อย่าคิดจะพูดถึงสิ่งที่ไม่เห็นเข้าใจไหม”

น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงคำเตือนอย่างชัดเจน

นาเนียร์พยักหน้าเงียบๆ ดวงตาเริ่มหลบสายตาเขาเหมือนเด็กทำผิด

เฮดเตอร์ยื่นกล่องใส่นั้นส่งให้เธอ

“ของเธอ”

เธอยื่นมือไปรับมาอย่างกลัวๆ กล้าๆ ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน

“ขอตัวกลับไปทำงานนะคะ”

เขาไม่ตอบ เธอจึงเปิดประตูออกและรีบเดินออกจากห้องโดยเร็วที่สุด เสียงประตูปิดลงเบาๆ ทิ้งให้ภายในห้องทำงานกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

เฮดเตอร์ถอนหายใจเบาๆ พึมพำกับตัวเองในน้ำเสียงยากจะเดาอารมณ์

“…ตาไวใช่เล่น…”

นาเนียร์เดินกลับไปที่โต๊ะตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มือทั้งสองกำพวงกุญแจหมีผ้าแน่นราวกับมันจะช่วยยึดเธอไว้ไม่ให้จมลงไปในความคิดฟุ้งซ่านที่ตีวนอยู่ในหัว

เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหน้าผากเบาๆ พยายามเรียกสติตัวเองกลับมาให้ได้

“เขาถามว่าเห็นอะไรไหม…แล้วก็พูดแบบนั้น…ชัดเจนเลยว่าเขารู้ว่าเราเห็น…หรือเขาเดา?”

นาเนียร์กัดริมฝีปากล่างแน่น

“บ้าจริง…” เธอพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ใบหน้าเริ่มร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว

แม้จะพยายามกลอกตาไปทางอื่น มองคอมพิวเตอร์ มองกระถางต้นไม้ มองแม้กระทั่งถ้วยกาแฟเก่าๆ ที่วางอยู่ข้างโต๊ะ แต่ภาพนั้น…ภาพที่เขาโอบรัดผู้หญิงคนนั้นไว้แน่น เสียงหายใจที่แผ่วต่ำ เสียงคำพูดที่แทรกอยู่ในความเงียบ และแววตาเร่าร้อนของเขา…กลับยิ่งชัดเจนขึ้นทุกที

“โอ๊ย! ออกไปจากหัวฉันทีเถอะ!!” เธอทึ้งผมเบาๆ อย่างหงุดหงิดกับตัวเอง หันไปกดเปิดคอมหวังจะตัดภาพในหัวด้วยงานกองโต

แต่มันกลับไม่ได้ผลเลยสักนิด

ทำไมต้องมาหลอกหลอนกันแบบนี้ด้วยนะ?

เธอไม่รู้ว่ามันเป็นความเขิน ความอาย หรือความรู้สึกประหลาดที่ไม่กล้าเรียกชื่อ…แต่ทุกครั้งที่ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว หัวใจก็เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่มีเหตุผลชัดเจน

หรือเพราะเขาหล่อ? เพราะเขาดูร้าย? หรือเพราะเขาจับได้ว่าเรารู้?

นาเนียร์ยกมือขึ้นปิดหน้าร้องอ๊ากเบาๆ แบบไร้เสียงกลางอากาศ

แย่แล้วนาเนียร์ นี่ไม่ใช่เวลามามโนว่าฉากเมื่อคืนมันเหมือนซีรีส์!! เขาคือเฮดเตอร์!! เจ้านายของพี่ณ!! เจ้านายของเรา!!

เธอส่ายหน้าแรงๆ ขยี้ภาพในหัวเหมือนจะปัดฝุ่นบนโต๊ะ แล้วสูดหายใจลึก ดึงเอกสารมากองตรงหน้า

“มีงานต้องทำ…ตั้งสตินาเนียร์ ตั้งสติ!”

แต่แม้จะบอกตัวเองยังไง…เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ยังแทรกเข้ามาในหัวอย่างแนบเนียน

‘อย่าคิดจะพูดถึงสิ่งที่ไม่เห็น เข้าใจไหม’

ประโยคนั้น…ทั้งน่ากลัว ทั้งท้าทาย…และยิ่งกว่านั้นคือ

“แย่แน่…นี่ฉันกำลังสนใจผู้ชายแบบนั้นอยู่จริงๆ เหรอเนี่ย…” เธอพึมพำเบาๆ แล้วรีบยกเอกสารขึ้นบังหน้าตัวเอง…เพื่อซ่อนสีหน้าแดงก่ำที่ไม่มีใครควรเห็นเลยสักนิด

นาเนียร์พยายามซุกหน้าหลบอยู่หลังแฟ้มเอกสารหนาเตอะ เธอก้มหน้าก้มตาไล่สายตาอ่านรายงานแบบไม่ได้เข้าสมองแม้แต่นิดเดียว ประโยคที่เฮดเตอร์พูดในห้องเมื่อเช้ายังดังก้องอยู่ในหัวเหมือนถูกเปิดวนลูปไม่หยุด

‘ถ้าไม่เห็น…ก็อย่าคิดจะพูดถึงสิ่งที่ไม่เห็น เข้าใจไหม’

น้ำเสียงนั้น…เยือกเย็น แต่ทรงพลัง แววตาที่จ้องมาก็ไม่ได้เพียงแค่ขู่ มันเหมือนเขาอ่านใจเธอออกหมดทุกความคิดเสียมากกว่า

นาเนียร์ขมวดคิ้วแน่น พยายามสลัดความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาอีกระลอก นี่เราไม่ได้ตื่นเต้นเพราะความกลัวใช่ไหม? แล้วมันคืออะไรล่ะ…ความสนใจ? ความตื่นเต้น? หรือ

“บ้า! หยุดเลย!” เธอกระซิบดุตัวเองพลางยกมือฟาดหน้าผากตัวเองเบาๆ

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากอีเมลก็ดังขึ้น ติ๊ง!

เธอรีบก้มลงดูอย่างยินดีที่มีอะไรมาช่วยดึงเธอกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง และใจเธอก็ชะงักวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งขึ้นอยู่บนสุดในกล่องข้อความเข้า

From: H. Deter

Subject: Meeting

Message: ขึ้นมาที่ห้องฉันอีก ตอนนี้

“…ตอนนี้เลยเหรอ?”

เธอกลืนน้ำลายลงคออีกครั้งอย่างฝืดเฝื่อน ใจเริ่มสั่น ทั้งร่างแข็งค้างอยู่หน้าโต๊ะ มือที่กำเมาส์ค้างเริ่มเหงื่อซึม เขาจะพูดอะไรอีก? เขาจะตำหนิ? หรือเขารู้ว่าเราคิดอะไรอยู่?

นาเนียร์ยันตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ หัวใจเต้นโครมคราม เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด ทั้งที่ข้างในวุ่นวายราวกับพายุ

แต่ในจังหวะที่เธอหมุนตัวจะเดินไปทางห้องทำงานประตูปิดนั้น เสียงแซวจากเพื่อนร่วมงานก็ดังแทรกขึ้นมา

“อุ๊ย~ เจ้านายเรียกน้องอีกรอบ สงสัยเมื่อเช้ายังคุยไม่จุใจน้า~”

นาเนียร์ชะงักกึก แสร้งหัวเราะแห้งๆ ตอบไป

“คงเรื่องเอกสารมั้งคะ…”

แล้วรีบจ้ำอ้าวเดินออกไปทันที ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง ขอเถอะ…ขอให้ครั้งนี้อย่าให้เขามองแบบนั้นอีกเลย…

แต่ข้างในใจลึกๆ…เธอกลับรู้ตัวดีว่าเธอกำลังกลัว…ไม่ใช่กลัวว่าเขาจะดุ แต่กลัวว่าจะเผลอมองเขากลับ…ด้วยสายตาแบบเดียวกับเมื่อคืนอีกครั้ง