登入อาการที่ผมเป็นในตอนนี้…ทั้งสายตาที่ไม่สามารถหยุดมองอีกคนได้ รวมถึงก้อนเนื้อที่กลางอกเต้นตุบ ๆ เป็นจังหวะรัวเร็วราวกับผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนัก จะบอกว่าผม… ตกหลุมรักเข้าอย่างจัง… ก็ไม่ผิดนัก… ยิ่งมองคนที่เพิ่งรู้จักกัน ใจก็ยิ่งเต้นแรงยิ่งแยมเองก็ลอบมองมาเหมือนกันผมก็แทบจะกลั้
ระยะปลอดเพื่อนตอนพิเศษ 4 หลายปีก่อน การเปิดเรียนของมหา’ลัยเริ่มต้นขึ้นแล้ว ทุกคนรอบข้างต่างก็เป็นนิสิตใหม่ หลังจากต้องอดทนนั่งฟังพวกพี่ว้ากอยู่นานกว่าสองชั่วโมง สุดท้ายผมก็ตัดสินใจว่าจะโดดรับน้องให้มันรู้แล้วรู้รอด หลังจากนั่งกินข้าวเย็นที่ร้านอาหารในซอยข้างมหา’ลัยเสร็จ เ
“เหนื่อยไหม?” คนข้าง ๆ หันมาเอียงคอมองด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจจนผมหลุดขำ “เหนื่อยอะไร?” “ก็สองทำทุกอย่างเลยนี่” สายตาเบนมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างเอาไว้ “เหนื่อยก็บ้า เราแรงเยอะจะตาย มีพลังงานให้ใช้อีกเหลือเฟือ” “…” “กินข้าวเลยปะ? เราทำข้าวต้มกุ้งไว้”
ระยะปลอดเพื่อนตอนพิเศษ 3 หลายเดือนต่อมา ตอนนี้จะบอกว่าผมเป็นพ่อบ้านเต็มตัวก็ไม่ผิดนัก… ถึงจะทำงานไปด้วย แต่ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านผมเป็นคนจัดการเองทั้งหมด แยมกลับไปทำงานแล้วตั้งแต่สองเดือนหลังคลอด แม้จะอยากให้เมียพักอีกสักหน่อย แต่เจ้าตัวยืนยันว่ากลับมาแข็งแรงดีแล้ว เลยไม่อ
ระยะปลอดเพื่อนตอนพิเศษ 2 หลายเดือนต่อมา ช่วงนี้แยมท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีเลยต้องหยุดงานรอคลอดมาได้สามเดือนเข้าให้แล้ว เป็นผมที่ยังทำงานอยู่ทุกวันกลับบ้านมาก็เห็นเมียนอนหลับไปแล้วเหมือนทุกที เห็นพี่เจี๊ยบบอกว่าท้องแรกมักจะดูไม่ค่อยออกเพราะว่าเป็นท้องสาว ท้องจะเล็ก ๆ เท่าที่ม
ก็อารมณ์คนท้อง อยากจะกินอะไรใหม่ ๆ แทบทุกวันนั่นแหละ และผมก็พร้อมจะบึ่งไปซื้อให้เสมอ ห่วงก็แต่ช่วงที่แยมจะต้องอยู่บ้านคนเดียวหากท้องแก่ ใครมันจะมาหาข้าวหาปลาให้กินตอนกลางวัน โอเค… มันมีแอปฯ ให้สั่ง แต่ผมเองนี่แหละที่อยากจะเป็นคนบริการเมีย… หลังจากได้เกาเหลาเลือดหมูมาแล้ว กลับมาถึงบ
ระยะปลอดเพื่อนตอนที่ 19 วันต่อมา วันนี้ฉันกับสองก็มาทำงานพร้อมกันเหมือนเดิม แม้ว่าเรื่องเมื่อคืนจะเป็นอะไรที่น่าอับอาย แต่สองก็คือสองหน้าด้านยังไงก็หน้าด้านอย่างนั้น และฉันเองก็ไม่อยากจะทำเป็นเขินชี้โพรงให้กระรอก เลยต้องแสร้งทำว่าไม่ได้รู้สึกอะไร ทั้งที่ในใจแล้วไม่ใช่เลย…
“เราออกมากินข้าวแล้ว” ‘อะไร? ทำไมไม่รอ?’ “พอดีหลีไปหาสองที่ห้อง” ‘…’ “แล้วชวนออกมากินข้าว” ‘เหรอ?’ “สองกินก่อนเลย อีกสักพักเราก็กลับแล้ว” ‘เค’ ปลายสายตัดไปแล้ว เป็นฉันเองที่ยังคงคาโทรศัพท์ไว้ที่ข้างหู รู้สึกใจเสียขึ้นมาเล็กน้อย
เจ้าตัวเอียงใบหน้าเข้าหา วินาทีถัดมาลมหายใจก็ถูกช่วงชิงไปแบบที่แม้แต่ตัวฉันเองก็พร้อมใจจะรับสัมผัสนี้ไม่ได้ปฏิเสธไปอย่างเช่นทุกที… เสียงกลืนน้ำลายของสองดังชัดในความสงัดเงียบ สายตาที่มองกันจับนิ่งสบตาผ่านความมืด อาจจะเป็นเพราะเราสื่อสารกันผ่านสายตาอยู่นาน หรืออาจเป็นเพราะแสงสลัวกับอ
“สมน้ำหน้า!”“อะไร? ก็แยมบอกว่าตัวเองเสียเปรียบ”“ก็ใช่ไง!”“เมื่อกี้ได้จับเยอะกว่าไม่รู้ตั้งเท่าไร!”“หน้าด้าน!”“จะมาบอกว่าเสียเปรียบได้ไง ลูบคลำเราขนาดนั้น”“สองเป็นคนจับมือเราไปคลำเองต่างหาก!”“โอ๊ย! อย่าหยิกแรง เราบอบบางนะเว้ย!”“เหอะ! สมควร!”“เดี๋ยวโดนเราจับกดแล้วจะรู้สึก”“นี่ขู่เหรอ!”“โอ๊ย







