LOGINShare
บทที่ 20: ราคาของความสำเร็จ
publish date:
2026-06-12 19:31:15
Latest chapter
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 41: ตัวเลขหกหลัก และรอยร้าวในพื้นที่ปลอดภัย
หนึ่งเดือนผ่านไป นับตั้งแต่วันที่รินโยนป้ายชื่อตัวแทนประกันชีวิตทิ้งลงแอ่งน้ำข้างทางบรรยากาศในออฟฟิศขนาดกลางของเอเจนซี่โกลบอลวิชัน (ทีมสี่ทิศ) เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด จากที่เคยมืดหม่นและอวลไปด้วยกลิ่นของความสิ้นหวัง บัดนี้มันเต็มไปด้วยพลังงานของการมีชีวิตรอด เสียงแป้นพิมพ์ดังระรัวสลับกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย ที่โต๊ะทำงานมุมห้อง รินในชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาวและกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง ปราศจากสูทอึดอัดและรองเท้าส้นสูง กำลังคุยโทรศัพท์ประสานงานกับซัปพลายเออร์ด้วยน้ำเสียงที่สดใสและ ‘เป็นธรรมชาติ’ “พี่คะ ขอคิวไฟสตูดิโอสองตัววันพฤหัสบดีนี้นะคะ... ใช่ค่ะ โลเคชันเดิมเลย ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่” รินวางสายแล้วหันไปไฮไฟฟ์กับเตยที่เดินถือแฟ้มเอกสารผ่านมา อดีตเซลส์ขายประกันผู้แตกสลาย ได้รับโอกาสใหม่ในฐานะ ‘โปรเจกต์ โคออร์ดิเนเตอร์’ (Project Coordinator) ของทีม เธอไม่ต้องท่องสคริปต์หลอกขายความกลัวให้ใครอีกต่อไป หน้าที่ของเธอคือการจัดการตารางงานอันวุ่นวายของออฟฟิศให้เข้ารูปเข้ารอย ซึ่งทักษะการรับมือกับความกดดันจากงานเก่า ทำให้รินจัดการทุกอย่างได้อย่างไร้ที่ติ โปรเจกต์ CSR สิบห้าล้านบาทของ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 40: ออฟฟิศสี่ล้อ
สี่ทุ่มสิบห้านาที... สายฝนหลงฤดูโปรยปรายลงมากระทบหลังคารถฮอนด้าซิตี้สีขาวที่จอดดับเครื่องอยู่ริมถนนใต้สะพานข้ามแยก ท่ามกลางการจราจรที่บางตาของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนภายในห้องโดยสารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นมะลิสังเคราะห์ รินนั่งฟุบหน้าอยู่กับพวงมาลัยรถ เบาะหน้าฝั่งผู้โดยสารเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร ร่มคันเก่า และรองเท้าคัตชูส้นสูงคู่สำรองที่ส้นสึกจนเยิน รถคันนี้ไม่ใช่แค่ยานพาหนะ แต่มันคือ ‘ออฟฟิศเคลื่อนที่’ ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ห้องกินข้าว และห้องร้องไห้ส่วนตัวของเธอตลอดสามปีที่ผ่านมาในฐานะตัวแทนประกันชีวิตหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนคอนโซลสว่างวาบขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันไลน์ที่กรีดร้องราวกับเครื่องทรมาน>‘ทีมยอดนักขาย (12 คน)มา>ผู้จัดการฝ่ายขาย: "วันนี้รินปิดยอดได้ศูนย์อีกแล้วนะ เดือนนี้ยอดเธอรั้งท้ายเพื่อนเลย เกิดอะไรขึ้น?">ผู้จัดการฝ่ายขาย: "ถ้าสัปดาห์นี้หาเคสมาส่งไม่ได้ เดือนหน้าโดนปรับลดคอมมิชชันนะริน อาชีพเราถ้าหยุดเดินก็เท่ากับตายนะ!"รินปรายตามองข้อความเหล่านั้นด้วยดวงตาที่แห้งผาก เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพิมพ์คำว่า ‘ขอโทษค่ะ’ หรือ ‘จะพยาย
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 39: เบี้ยประกันของคนสิ้นหวัง
“ถ้าพี่ปลายกังวลเรื่องโรคร้ายแรง รินขอแนะนำแผน ‘โกลด์ แคร์ พลัส’ ตัวนี้นะคะ...” รินเปิดแฟ้มนำเสนอขาย กางออกตรงหน้าปลาย นิ้วเรียวที่เคลือบเล็บเจลสีนู้ดชี้ไปตามกราฟิกรูปโล่และตัวเลขความคุ้มครองที่ถูกออกแบบมาอย่างสวยงาม น้ำเสียงของเธอใสแจ๋ว ฉะฉาน และเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวกราวกับสคริปต์ที่ถูกฝึกซ้อมมาเป็นร้อยรอบ “แผนนี้ครอบคลุมโรคร้ายแรงถึงห้าสิบโรคเลยค่ะ รวมถึงมะเร็งทุกระยะ ถ้าตรวจเจอ บริษัทจะจ่ายเงินก้อนให้พี่ปลายทันทีหนึ่งล้านบาท เพื่อเอาไปใช้รักษาตัวหรือเป็นค่าใช้จ่ายในครอบครัว แถมยังมีค่าชดเชยรายวันกรณีแอดมิตด้วยนะคะ...” รินฉีกยิ้ม “ซื้อความอุ่นใจไว้เถอะค่ะพี่ เจ็บป่วยขึ้นมา เราจะได้ไม่ต้องเอาเงินเก็บทั้งชีวิตไปให้โรงพยาบาล”ปลายรับฟังเงียบๆ เขานั่งกอดอก สายตาไม่ได้มองที่โบรชัวร์สีสันสดใส แต่มองตรงเข้าไปในดวงตาของพนักงานขายสาว ที่แม้จะยิ้มกว้างแค่ไหน แต่ขอบตายังคงแดงช้ำและมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึกๆ ก็อปปี้ไรเตอร์วัยสามสิบสี่ปล่อยให้รินร่ายสคริปต์จนจบ ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวไปข้างหน้า “ฟังดูดีนะ...” ปลายพยักหน้าช้าๆ ทำน้ำเสียงให้ดูแหบพร่าและอมทุกข์ “บอกตรงๆ นะริน... พี่เพิ่
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 38: รอยยิ้มเปื้อนฝุ่น และกรมธรรม์ที่แลกด้วยหยาดน้ำตา
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลังจากที่วิดีโอ ‘คำสารภาพของหลุมดำ’ ของกานต์ถูกเผยแพร่ออกไป... มันไม่ได้สร้างปรากฏการณ์ไวรัลแบบถล่มทลายในชั่วข้ามคืน ทว่ามันกลับค่อยๆ แทรกซึมลึกลงไปในโลกออนไลน์อย่างเงียบเชียบและทรงพลัง ยอดวิวที่วิ่งขึ้นอย่างช้าๆ มาพร้อมกับยอดแชร์ที่พุ่งสูงปรี๊ด หลายเพจข่าวและอินฟลูเอนเซอร์สายไอทีนำเรื่องราวของ Content Moderator ไปวิเคราะห์ต่อ สังคมเริ่มตั้งคำถามถึงสวัสดิภาพของคนทำงานกะดึกที่คอยกวาดขยะดิจิทัล ท้ายคลิปวิดีโอ มีเพียงโลโก้เล็กๆ ของแบรนด์รถ EV ของคุณสมภพ ปรากฏขึ้นพร้อมกับข้อความเรียบง่าย: ‘ขับเคลื่อนความเข้าใจ... เพื่อทุกชีวิตที่อยู่เบื้องหลังความสวยงาม’มันเป็นการสปอนเซอร์ (Sponsorship) ที่แนบเนียน ไม่ยัดเยียด และทำให้แบรนด์ดูเป็น ‘ผู้สนับสนุนพื้นที่ปลอดภัย’ อย่างแท้จริง คุณสมภพส่งอีเมลสั้นๆ มาหาแพรในเช้าวันรุ่งขึ้น มีเพียงคำว่า *‘Excellent work.’* ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะการันตีงบประมาณสิบห้าล้านบาทให้อยู่ในมือของพวกเค้าอย่างปลอดภัย ที่ร้านกาแฟของโอม... บ่ายวันอังคารที่อากาศร้อนอบอ้าว ปลายนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้เข้ามุมตัวเดิม บนโต๊ะมีแก้วอเมริกาโน่เย็นที่น้ำแข็งละลาย
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 37: ห้องเช่าสีฟ้า และคำสารภาพของหลุมดำ
สามวันผ่านไปนับตั้งแต่มื้อเช้าที่ร้านโจ๊กริมทาง กานต์ยังคงใช้ชีวิตอยู่ในลูปเดิมๆ ตื่นตอนสี่ทุ่ม อาบน้ำ แต่งตัว ฝ่าความมืดไปนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ออฟฟิศ ลบขยะของโลกออนไลน์ แล้วกลับมานอนตอนพระอาทิตย์ขึ้น ทุกอย่างยังคงดำเนินไปเหมือนฟันเฟืองที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป... คือนามบัตรสีดำยับๆ ที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ในห้องพักของเขา เวลาตีสอง... วันหยุดพักผ่อนของกานต์ ห้องเช่าขนาดยี่สิบตารางเมตรถูกปิดทับด้วยผ้าม่านทึบแสง สองชั้น เพื่อป้องกันไม่ให้แสงแดดในเวลากลางวันเล็ดลอดเข้ามารบกวนการนอน แต่ในเวลานี้ที่เป็นกลางคืน ห้องทั้งห้องกลับมืดสนิทราวกับถ้ำลึก มีเพียงแสงสีฟ้าอมเทาจากหน้าจอมอนิเตอร์ที่กานต์เปิดทิ้งไว้ สาดสะท้อนให้เห็นสภาพห้องที่รกเรื้อไปด้วยกล่องข้าวสะดวกซื้อและกระป๋องกาแฟเปล่า กานต์นั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวเก่าที่หนังลอกหลุดลุ่ย เขามองนามบัตรใบนั้นสลับกับหน้าต่างแชตของเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ คำพูดของปลายที่ริมถนนยังคงดังก้องอยู่ในหัว *‘ถ้าวันไหนมึงตื่นขึ้นมาตอนสี่ทุ่ม แล้วรู้สึกว่ามึงไม่อยากเป็นผีที่ไม่มีใครเห็นอีกต่อไปแล้ว...’*กานต์สูดล
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 36: มื้อเช้าของคนเป็น มื้อเย็นของคนตาย
หกโมงสิบห้านาที... ประตูบานเลื่อนอัตโนมัติของอาคารสำนักงานใหญ่ย่านพระรามเก้าเปิดออก พร้อมกับร่างของกานต์ที่ก้าวพ้นจากความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ ออกมาปะทะกับมวลอากาศร้อนชื้นและกลิ่นควันท่อไอเสียของกรุงเทพมหานครยามเช้า แสงอาทิตย์อ่อนๆ ที่สาดส่องลงมา ควรอบอุ่นและให้ความหวังในการเริ่มต้นวันใหม่ แต่สำหรับกานต์ แสงนั้นแสบตาจนเขาต้องดึงฮู้ดสีเทาขึ้นมาคลุมศีรษะและหรี่ตาลงราวกับแวมไพร์ที่หวาดกลัวแสงแดด ทางเท้าเริ่มพลุกพล่าน พนักงานออฟฟิศในชุดทำงานรีดเรียบกริบเดินสวนทางกานต์เข้าไปในตึก บางคนถือแก้วกาแฟแบรนด์ดัง บางคนคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ทุกคนกำลังมุ่งหน้าไปสู่อนาคต... ในขณะที่กานต์กำลังลากสังขารที่แบกรับความโสมมของโลกออนไลน์มาทั้งคืน เพื่อกลับไปซุกตัวในห้องแคบๆ เขาเดินเลี้ยวซ้ายตรงหัวมุมถนน ตามที่คนแปลกหน้าในแชตบอกไว้ ร้านกาแฟเล็กๆ แบบคีออสตั้งอยู่ริมทางเท้า กานต์เดินเข้าไปหยุดหน้าเคาน์เตอร์ บาริสต้าสาวที่กำลังยุ่งกับการเตรียมเปิดร้านเงยหน้าขึ้นมอง “เอ่อ... มีคนฝากเงินไว้ สั่งอเมริกาโน่ร้อน...” กานต์พูดเสียงแผ่ว “แก้วของคนกะดึกครับ”บาริสต้าสาวยิ้มกว้าง “อ๋อ! พี่ผู้ชาย
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 8: รสชาติของความพ่ายแพ้ และเมล็ดพันธุ์แห่งคินสึงิ
กาแฟอเมริกาโน่เย็นในแก้วทรงสูงละลายจนรสชาติจืดชืดไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่าบรรยากาศในล็อบบี้เลาจน์ของโรงแรมห้าดาวยังคงคลาคล่ำไปด้วยนักธุรกิจที่จับกลุ่มคุยกันด้วยเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าที่มุมกั้นความเป็นส่วนตัวมุมหนึ่ง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งจมจ่อมอยู่บนโซฟาตัวหนาอย่างเงียบงัน เวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงแล้วนั
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 7: สมรภูมิร้อยล้านและสูทที่ไร้รอยยับ
โถงทางเดินชั้น 50 ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางย่านเพลินจิต ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสมรภูมิเงียบสงัดสำหรับบริษัทเอเจนซี่โฆษณาระดับท็อปของประเทศ พรมทอหนานุ่มสีแดงเบอร์กันดีดูดซับเสียงฝีเท้าจนหมด บรรยากาศเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งเรียงกันอยู่บนโซ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 6: ศิลปะการหลบหนีและสตอรี่บอร์ดของคนบาป
ตีสี่สี่สิบห้านาที ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบจากยอดเสาสัญญาณบนตึกระฟ้าที่ยืนยันว่าเมืองนี้ไม่เคยหลับใหล ห้องวอร์รูมบนชั้น 42 ของเอเจนซี่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แพรนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวโดยมีเสื้อสูทขอ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 5: ยอดภูเขาน้ำแข็งและตัวเลขที่ติดลบ
เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้ารถยุโรปสีดำขลับดังประสานกับเสียงที่ปัดน้ำฝนซึ่งทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในห้องโดยสารที่เก็บเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ แอร์คอนดิชันเนอร์ปรับอุณหภูมิไว้ที่ 22 องศาเซลเซียส น้ำหอมปรับอากาศกลิ่นไม้หอมซีดาร์วูดให้ความรู้สึกหรูหราและเงียบสงบ แต่มันไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของผู้หญิง
You May Also Like
